บทที่ 52 ขาดขาของจงฉิง

ผมหยิบมือถือขึ้นมาโทรหาจงฉิงก่อน ปลายสายมีเสียงไพ่นกกระจอกดัง "กราว" เสียงของจงฉิงเจือแววเมาเล็กน้อย: "อาเฉิน ถูกไหม?"

"เจ๊จง คืนนี้เจ๊ชนะไปยี่สิบเจ็ดหมื่น"

"เดี๋ยวผมเอาเงินสดไปให้ตอนนี้เลยไหม?"

จงฉิงที่ปลายสายหัวเราะร่าเริง หันไปคุยโวกับคนข้างๆ สองสามประโยค แล้วก็บอกที่อยู่โรงแรมมา: "ห้อง 1808 เร็วๆ หน่อยนะ กำลังขาดขาอยู่พอดี"

ต่อจากนั้นก็โทรหาหยางเจียฉี เธอกลับดูใจเย็นมาก พูดแค่ว่า: "เอามาส่งที่ปี้ไห่การ์เด้น ตึก 18 ถึงแล้วก็กดกริ่ง"

พอวางสาย ผมกำลังจะขอยืมกุญแจรถตู้เก่าๆ คันนั้นของพี่หวัง มือถือก็สั่นขึ้นมาอีก พอกดรับก็ได้ยินว่าเป็นฟางผิง

"ทำอะไรอยู่เหรอ?" เสียงของฟางผิงปนมากับเสียงลม ฟังดูแปร่งๆ

"คืนนี้ไม่มีวงไพ่ ออกมาข้างนอกน่ะ" ผมเหลือบมองกองเงินบนพื้น "แล้วเจ๊ล่ะ?"

"อารมณ์ไม่ดี ขับรถเล่นอยู่น่ะ" ฝั่งนั้นมีเสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่มมา ดูท่าความเร็วน่าจะไม่ช้า

ผมปิ๊งไอเดียขึ้นมา: "งั้นเจ๊มารับผมหน่อยเป็นไง? เดี๋ยวเราเอาเงินไปส่งให้เจ๊จงกับเจ๊หยางด้วยกัน"

"ได้สิ～" น้ำเสียงของฟางผิงพลันร่าเริงขึ้นมาทันที

สิบนาทีต่อมา รถของฟางผิงก็มาจอดเทียบหน้าร้านพี่หวัง คืนนี้เธอขับรถเบนซ์หน้าเสือคันนั้นมา

พี่หวังก็ขยิบตาให้ผม: "โย่ ไปหาไฮโซสาวมาเป็นคนขับรถให้ตั้งแต่เมื่อไหร่?" เขายื่นกระสอบฟางที่ใส่เงินมาให้ผม "เดินทางก็ระวังตัวหน่อย"

ผมหิ้วกระสอบที่หนักอึ้งมุดเข้าไปในรถของฟางผิง กองเงินไว้บนพื้นฝั่งที่นั่งข้างคนขับ ฟางผิงชำเลืองมองแวบหนึ่ง ริมฝีปากสีแดงยกยิ้ม: "เยอะขนาดนี้เลย? ดูท่ายัยตะกละสองคนนั่นจะชนะไปไม่น้อยเลยสินะ"

ผมดึงเงินห้าหมื่นสองออกมาจากกองเงิน ใช้ถุงพลาสติกสีดำห่อไว้: "ผมก็ฟันไปไม่น้อยเหมือนกัน" ถือโอกาสยัดถุงนั่นใส่ช่องเก็บของหน้ารถ "ทั้งหมดนี่ก็ต้องยกความดีความชอบให้เจ๊"

รถสตาร์ทออกตัว ผมก็บอกที่อยู่: "ไปที่ของเจ๊จงก่อน โรงแรมฉางอัน"

"เจ๊ เป็นอะไรไป?" ผมลองถามหยั่งเชิง "ทำไมถึงอารมณ์ไม่ดี?”

ฟางผิงหัวเราะเสียงเย็น: "เมื่อคืนพอส่งแกกลับถึงร้าน ฉันเพิ่งจะถึงบ้าน ไอ้เฒ่าเจี่ยงเทียนอู่นั่นก็มาพอดี" เล็บของเธอขูดกับพวงมาลัยจนเกิดเสียงแสบแก้วหู "แถมยังพกเด็กนักศึกษาผู้หญิงมาด้วยคนหนึ่ง มาอวดเบ่งต่อหน้าฉัน"

"ไอ้เฒ่าตัณหากลับนั่น..." เสียงของฟางผิงเหมือนเล็ดลอดออกมาจากไรฟัน "ดันกล้าให้ฉันไปปรนนิบัติมันพร้อมกับอีนังนั่น" เธอทุบพวงมาลัยดังปัง "อีนั่นมันยังกล้ามายั่วโมโหฉันอีก.."

หน้าอกของฟางผิงกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง: "ฉันก็เลยตบอีนังนั่นไปฉาดหนึ่ง! แล้วก็วิ่งหนีออกมาเลย"

แสงเงาจากไฟถนนพาดผ่านใบหน้าเธออย่างรวดเร็ว ผมเห็นประกายน้ำแวบหนึ่งที่หางตาเธอ

"ไปส่งเงินก่อนเถอะ" จู่ๆ ฟางผิงก็สงบลง "คืนนี้ไม่อยากกลับบ้าน" รถพุ่งทะยานไปในความมืดยามค่ำคืน

รถจอดที่หน้าโรงแรมฉางอัน แสงไฟนีออนสาดกระทบตัวรถจนวูบวาบเป็นสีแดงสลับเขียว ผมหันไปถามฟางผิง: "เจ๊ ในรถมีถุงชอปปิงไหม?"

ฟางผิงชี้ไปที่ท้ายรถ: "น่าจะมีนะ หยิบเอาเอง"

ผมลงจากรถไปเปิดท้ายรถ คุ้ยหาถุงกระดาษที่พิมพ์โลโก้แบรนด์เนมออกมาได้ใบหนึ่งจากกองของจุกจิก พอกลับมาที่เบาะข้างคนขับ ผมก็นับเงินสดยี่สิบเจ็ดหมื่นยัดใส่เข้าไปอย่างละเอียด

"เจ๊ รอผมอยู่บนรถนี่แหละ" ผมหิ้วถุงแล้วปิดประตูรถ "เดี๋ยวผมส่งเสร็จรีบลงมา"

ฟางผิงลดกระจกรถลง ลมกลางคืนพัดผมปรกหน้าผากของเธอจนปลิวไสว เธอยิ้มแล้วพูดว่า: "ระวังอย่าให้ยัยจงฉิงนั่นมันล่อลวงไปล่ะ～" "ยัยนั่นเวลามันเมาขึ้นมา มันกินคนนะ"

ผมโบกมือให้ฟางผิง: "พวกเจ๊จงเขาเล่นไพ่นกกระจอกกันอยู่บนตึก เจ๊คิดอะไรเนี่ย"

ลิฟต์เลื่อนขึ้นไป จอดที่ชั้น 18 ผมจัดปกเสื้อตัวเอง แล้วก็กดกริ่งห้อง 1808

ในวินาทีที่ประตูเปิด ร่างกายผมก็แข็งทื่ออยู่ที่เดิม….จงฉิงดันยืนอยู่ที่หน้าประตู ผมที่เปียกชื้นของเธอยังมีน้ำหยดอยู่ บนตัวก็มีรอยแดงระเรื่อจากการอาบน้ำ

"ยืนบื้อทำไม?" จงฉิงคว้าข้อมือผมไว้ "เร็วเข้า รอนายคนเดียวเลย!"

ผมถึงเพิ่งจะเห็นชัดๆ ว่าในห้องยังมีผู้ชายอีกสองคน หนึ่งในนั้นก็คือไอ้นายแบบชายเขียนขอบตาที่ผมเจอที่ไวท์ฮอร์สคลับเมื่อตอนบ่ายนั่นเอง

"เจ๊... เจ๊จง..." ผมรีบวางถุงชอปปิงลงบนตู้ตรงทางเข้า "เงินวางไว้ตรงนี้นะครับ เจ๊ผิงยังรอผมอยู่ข้างล่าง..."

จงฉิงเบ้ปาก ส่วนอวบอิ่มที่หน้าอกไหวไปมาตามท่าทาง: "ยัยอาผิงนี่ มิน่าล่ะถึงไม่ยอมไป 'กินเป็ด' กับพวกเรา..." เธอมองสำรวจผมอย่างมีความหมาย "ที่แท้ก็แอบซุก 'ของท็อป' ไว้กินเองนี่เอง"

"เจ๊เก็บเงินไว้ดีๆ นะครับ!" ผมถอยหลังไปสองก้าว เกือบจะสะดุดขาตัวเองล้ม "ผมไปก่อนล่ะ!"

ตอนที่หันหลังวิ่งพรวดออกจากห้อง ยังได้ยินเสียงจงฉิงตะโกนไล่หลังมา: "คราวหน้าถ้ามีเวลาก็ออกมาเที่ยวด้วยกันอีกนะ～"

ในวินาทีที่ประตูลิฟต์ปิดลง ผมถึงได้ถอนหายใจยาวออกมา ให้ตายเถอะ ที่ในโทรศัพท์บอกว่า "ขาดขา" ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง!

ผมรีบเดินจ้ำอ้าวกลับมาที่รถ ดึงประตูแล้วหย่อนก้นลงบนเบาะข้างคนขับ ยังไม่ทันจะได้อ้าปาก ฟางผิงก็เลิกคิ้วมองผม: "ว่าไง? โดนยัยจงฉิงรวบเหรอ?"

ผมเล่าเหตุการณ์เมื่อครู่ให้ฟัง ฟางผิงก็หัวเราะจนตัวงอ ปกชุดเดรสผ้าไหมของเธอเลื่อนหลุดลงมาครึ่งหนึ่งเพราะท่าทางที่ตื่นเต้น เผยให้เห็นไหล่ขาวเนียน เธอใช้นิ้วปาดน้ำตาที่หัวเราะจนเล็ดออกมา: "ยัยจงฉิงนี่... ฮ่าๆๆ... ร้ายกาจจริงๆ!"

ผมคาดเข็มขัดนิรภัย อดไม่ได้ที่จะถาม: "พวกไฮโซสาวนี่เที่ยวเล่นกันบ้าระห่ำขนาดนี้ พวกสามีเขาไม่ว่าอะไรเลยเหรอ?"

ฟางผิงหัวเราะเบาๆ: "ไอ้เฒ่าไต้หวันเจ้าของโรงงานอิเล็กทรอนิกส์ที่เลี้ยงจงฉิงน่ะ ปีหนึ่งกลับมาไม่ถึงสองครั้ง" "ส่วนคนอื่นๆ? ผัวของหยางเจียฉีก็ไปเลี้ยงเด็กนักเรียนโรงเรียนการแสดงไว้ ส่วนผัวของเถียนเถียนนี่ยิ่งกว่า..."

"เอาเป็นว่าพวกเธอกับผัวก็ต่างคนต่างเล่นนั่นแหละ ใครก็อย่ามาว่าใครสกปรกแล้วกัน"

ผมมองแสงนีออนที่วูบไหวนอกหน้าต่าง ก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี: "แล้วผัวเธอทั้งปีแทบไม่ได้เจอกันเลย แต่ยังให้เงินเธอเดือนละเยอะๆ แบบนี้ นี่มันไม่ขาดทุนยับเลยเหรอ?"

"แกคิดว่าจงฉิงมันเอาแต่ผลาญเงินเป็นอย่างเดียวหรือไง?" ฟางผิงเหลือบมองผม "เธอคลุกคลีอยู่ในกวานเฉิงมาตั้งหลายปี คอนเน็กชันโยงใยซับซ้อนไปหมด ทั้งสายมืดสายสว่างเธอก็กินเรียบ"

รถเลี้ยวผ่านสี่แยกแห่งหนึ่ง ฟางผิงก็พูดต่อ: "ถ้าโรงงานของไอ้เฒ่าไต้หวันนั่นเจอปัญหาอะไรขึ้นมา กรมการค้า, ดับเพลิง, หรือแม้แต่พวกนักเลงอันธพาลมาหาเรื่อง ก็มีแต่จงฉิงนี่แหละที่ออกหน้าไปเคลียร์ให้" เธอหันมายิ้มอย่างมีความหมาย "ปีที่แล้วมีของล็อตหนึ่งโดนศุลกากรกักไว้ ก็เธอนี่แหละที่โทรไปคำเดียวก็จบเรื่อง"

ผมตาสว่างทันที: "มิน่าล่ะ พวกเจ๊ถึงได้คบค้าสมาคมกันได้..."

ฟางผิงพยักหน้า: "คนพวกนี้ฉลาดเป็นกรด ต่อหน้าก็กินดื่มเที่ยวเล่นกันไป แต่ลับหลังก็คือความสัมพันธ์แบบพึ่งพาผลประโยชน์กันทั้งนั้น" เธอจู่ๆ ก็ยื่นมือมาหยิกที่ต้นขาผมทีหนึ่ง "เพราะฉะนั้น ไอ้หนูอย่างแกอย่าเพิ่งลำพองใจไปว่าฟันค่าน้ำพวกเธอได้หน่อยแล้วจะเจ๋ง ในสายตาพวกเธอน่ะ เงินแค่นี้มันก็แค่เศษเงิน"

ผมเอนหลังพิงเบาะข้างคนขับ แสงเงานีออนนอกหน้าต่างวูบวาบอยู่บนใบหน้า คำพูดของฟางผิงกับคำแนะนำของพี่หวังดังซ้อนทับกันอยู่ในหัว เหมือนกระแสคลื่นใต้น้ำสองสายที่กำลังปะทะกันอยู่ในใจ

มองผ่านกระจกมองหลัง เห็นมุมปากตัวเองยกยิ้มเย็นชาขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว พวกไฮโซสาวนี่คิดว่าตัวเองกำลังคุมเกมอยู่สินะ แต่กลับไม่รู้เลยว่าโต๊ะพนันต่างหากคือสมรภูมิที่แท้จริง

พี่หวังพูดถูก ตอนนี้หวยฮ่องกงมันเพิ่งจะเริ่มฮิต เป็นจังหวะที่ดีที่สุดในการเก็บเกี่ยวพอดี ผู้หญิงพวกนี้เบื้องหลังต่างก็มีเครือข่ายความสัมพันธ์ที่ซับซ้อน

แต่แล้วมันจะยังไงล่ะ? ตราบใดที่พวกเธอยังคงแทงหวยกับผมต่อไป ทรัพย์สมบัติที่พวกเธอมีอยู่ ต่อไปในอนาคตมันจะเป็นของใคร ก็ยังไม่แน่หรอก

"คิดอะไรอยู่?" จู่ๆ ฟางผิงก็พูดขึ้นมา ขัดจังหวะความคิดของผม

"เปล่าหรอก" ผมยื่นมือไปลดเสียงเครื่องเสียงในรถ "ก็แค่กำลังคิดว่า คืนนี้จะเล่านิทานเรื่องอะไรให้เจ๊ฟังดี"

"ถึงแล้ว" เธอชี้ไปที่หมู่บ้านจัดสรรข้างหน้า "บ้านหยางเจียฉี"

ผมหิ้วถุงที่ใส่เงินสองแสนห้าหมื่นหกพันลงจากรถ เดินไปที่ใต้ตึกบ้านของหยางเจียฉี ลมกลางคืนหอบเอากลิ่นหอมของดอกหอมหมื่นลี้ในหมู่บ้านโชยมาปะทะจมูก ผมหยิบมือถือขึ้นมาโทรออก

ไม่ถึงสามนาที ประตูกระจกของทางเข้ายูนิตก็สะท้อนร่างของหยางเจียฉี เธอสวมชุดนอนผ้าไหมคลุมตัว ผูกสายคาดเอวไว้หลวมๆ

"ลำบากหน่อยนะ" เธอรับถุงที่หนักอึ้งไป พูดตามมารยาท: "จะขึ้นไปดื่มชาก่อนไหม? เพิ่งได้ชาจินจวิ้นเหมยมาใหม่"

ผมเหลือบไปเห็นเงาที่ไหวๆ อยู่ใต้ชายชุดนอนของเธอ ก็รีบถอยหลังไปครึ่งก้าว: "ไม่ดีกว่าครับเจ๊เจียฉี เจ๊ผิงยังรออยู่บนรถเลย"

หยางเจียฉีมองผมอย่างมีความหมาย แล้วก็กดเสียงต่ำทันที: "ต่อไปถ้าเอาเป็นเงินสดมาให้ได้ ก็พยายามอย่าโอนนะ"

"ได้เลยครับเจ๊ งั้นผมกลับก่อนนะ" ผมทำมือเป็นสัญลักษณ์โอเค