บทที่ 53 นักพนันหวงจินเฉิง

พอกลับมาที่รถ ผมก็หันไปมองฟางผิง: "เจ๊ คืนนี้ไม่กลับแล้วเหรอ?"

ฟางผิงเอนหลังพิงเบาะนั่ง ใช้นิ้วเคาะพวงมาลัยเบาๆ: "ไม่กลับแล้ว"

"แล้วเจ๊อยากไปไหนล่ะ?"

"อยากดื่มเหล้า"

ผมคิดอยู่ครู่หนึ่ง: "ไปจินซาคลับไหม?"

ฟางผิงพยักหน้า สตาร์ทรถ: "ได้"

พอถึงจินซาคลับ ผมก็เปิดห้องส่วนตัวห้องหนึ่ง ในห้องแสงไฟสลัวๆ หลังจากสั่งไวน์แดงมาสองสามขวด พวกเราก็นั่งอยู่บนโซฟาเงียบๆ แบบนั้น ไม่มีใครร้องเพลง แล้วก็ไม่มีใครเรียกพนักงาน

ฟางผิงดื่มแก้วแล้วแก้วเล่า พร่ำบ่นเล่าประสบการณ์ของเธอให้ผมฟัง ส่วนใหญ่เป็นการระบายความอัดอั้นที่มีต่อเจี่ยงเทียนอู่

"ถ้ารู้แบบนี้ สู้ติดคุกไปซะตั้งแต่แรกก็ดี..." ฟางผิงเงยหน้ากระดกเหล้าเข้าปาก เสียงสั่นเครือเล็กน้อย "ให้เจี่ยงเทียนอู่ช่วยออกมา มันก็ไม่ต่างอะไรกับการย้ายเข้ามาอยู่อีกคุกหนึ่ง"

ผมเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วก็พูดขึ้น: "เจ๊ เขาต้องการเงินเท่าไหร่? พวกเราหามาคืนให้เขาเถอะ"

ฟางผิงหันขวับมา มองผมด้วยสายตาเมามายพร่ามัว: "แกมีเงินเหรอ?"

"ปีเดียวหาไม่พอ ก็เอาสักสองปี" ผมพูดอย่างจริงจัง "สองปีไม่พอก็ห้าปี ด้วยความเร็วในการหาเงินของผมตอนนี้ ปีหนึ่งๆ ไม่ได้ห้าล้านแปดล้านเลยเหรอ?"

จู่ๆ ฟางผิงก็หัวเราะออกมา ยื่นมือมากอดผม เส้นผมของเธอเสียดสีกับต้นคอผม เจือไปด้วยกลิ่นไวน์จางๆ และกลิ่นน้ำหอม

"เจ๊รู้ว่าแกหวังดี..." เสียงเธอเบามาก "แต่แกอย่าเพิ่งรีบร้อน"

เธอเงยหน้าขึ้น ใช้นิ้วลูบไล้ใบหน้าผมเบาๆ: "เจ๊รู้ อาเฉิน ต่อไปในอนาคตแกจะต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่ เพราะอย่างนี้ฉันถึงได้แนะนำคอนเน็กชันของฉันให้แกรู้จัก"

"แกยังหนุ่ม แกจะต้องกลายเป็นผู้ยิ่งใหญ่ในอนาคตแน่..." เสียงเธอค่อยๆ เบาลง "แค่หวังว่าถึงตอนนั้น แกจะไม่ลืมฉันก็พอ"

ในห้องส่วนตัวเหลือเพียงเสียงเพลงและเสียงแก้วกระทบกันเบาๆ ผมโอบไหล่เธอ สัมผัสได้ว่าร่างกายของเธอสั่นเทาเล็กน้อย

ฟางผิงเมามาก และก็บ้าคลั่งมาก ผมเปิดห้องสวีทที่จินซาคลับนอนกับเธอ สองคนพัวพันกันตลอดทั้งคืน พอได้ล้มตัวลงนอนจริงๆ ขอบฟ้าก็เริ่มปรากฏแสงสีขาวรำไรแล้ว

บ่ายสองโมง เสียงโทรศัพท์ที่ดังแสบแก้วหูก็ปลุกผมให้ตื่น ตอนที่ฟรอนต์โทรมาถามว่าจะต่อห้องไหม ผมถึงเพิ่งสังเกตเห็นสภาพเละเทะเต็มพื้น: ชุดชั้นในลูกไม้ของเธอแขวนอยู่บนโคมไฟตั้งโต๊ะ เข็มขัดของผมไม่รู้มันปลิวไปอยู่ริมหน้าต่างได้ยังไง ฟางผิงที่อยู่ในอ้อมแขนผมกำลังหลับสนิท แสงแดดส่องลอดผ่านช่องผ้าม่าน วาดเป็นเส้นสีทองอยู่บนแผ่นหลังเนียนลื่นของเธอ

"เจ๊ผิง ได้เวลาตื่นแล้ว" ผมตบลงบนบั้นท้ายงอนงามที่เปลือยเปล่าของเธอเบาๆ สัมผัสเหมือนได้ตบลูกท้อสุกงอม เธฮ "อืม" ออกมาอย่างงัวเงีย พลิกตัวแล้วก็มุดกลับเข้ามาในอ้อมแขนผม

พอพวกเราล้างหน้าล้างตาเสร็จออกมา แม่บ้านของคลับก็เริ่มทำความสะอาดห้องข้างๆ แล้ว ฟางผิงสวมแว่นกันแดด ท่าทางการเดินยังดูโซเซเล็กน้อย แต่ท่าทีการขับรถของเธอกลับมั่นคงมาก เพียงแต่ตอนที่รอไฟแดง เธอก็จะโน้มตัวเข้ามากัดหูผม: "ไอ้เด็กแสบ เมื่อคืนเหนื่อยแย่เลยสิ..."

พอกลับมาถึงร้านชำ เฉินหลิงกำลังนั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ พอเห็นผมเดินเข้ามาปุ๊บ เธอก็เบือนหน้าหนีทันที

"ก็ไปมั่วสุมอยู่กับ 'เจ๊' ของแกมาทั้งคืนอีกแล้วล่ะสิ?" เธอไม่เงยหน้า พูดเสียงอู้อี้

ผมยกถุงพลาสติกสีดำที่ตุงแน่นขึ้นมา โบกไปมาตรงหน้าเธอ

"ไปหาเงินมาไง ยัยโง่"

เฉินหลิงเบ้ปาก แต่แววตาก็อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ผมถือโอกาสหยิบซองบะหมี่เนื้อตุ๋นจากชั้นวาง ฉีกซอง เทน้ำร้อน แล้วก็นั่งซดเสียงดังซู้ดซ้าดอยู่หลังเคาน์เตอร์ พี่ใหญ่นอนกลางวันอยู่ชั้นบน ในร้านเลยเหลือแค่ผมกับเฉินหลิงสองคน

แสงแดดส่องผ่านประตูกระจกเข้ามา ตอนที่เฉินหลิงก้มตัวลงจัดเครื่องดื่มในตู้แช่ กางเกงยีนส์ก็รัดแน่นจนเห็นส่วนโค้งเว้ากลมกลึง ผมวางถ้วยบะหมี่ลง ค่อยๆ ย่องไปข้างหลังเธอ แล้วสวมกอดเอวเธอจากด้านหลัง

"ทำอะไรเนี่ย!" เธอร้องอุทานเสียงเบา ใช้ศอกกระทุ้งผมทีหนึ่ง แต่ก็ไม่ได้ออกแรงขัดขืนจริงจัง

ผมพลิกหน้าเธอให้หันมา แล้วก็จูบลงไปทันที ตอนแรกเฉินหลิงยังทำเป็นผลักไสอยู่สองสามที แต่ไม่นานก็อ่อนระทวยอยู่ในอ้อมแขนผม ใช้นิ้วขยุ้มชายเสื้อของผมไว้โดยไม่รู้ตัว พื้นที่หลังเคาน์เตอร์ทั้งแคบทั้งอึดอัด พวกเราแนบชิดกันมาก ลมหายใจที่สอดประสานกันมีแต่กลิ่นเผ็ดร้อนของบะหมี่ถ้วยกับกลิ่นแชมพูจางๆ บนตัวเธอ

ขณะที่พวกเรากำลังจูบกันอย่างดูดดื่ม ประตูร้านก็ถูกผลักเข้ามาทันที กระดิ่งลมดัง "กริ๊งกร๊าง" ผมกับเฉินหลิงผละออกจากกันเหมือนโดนไฟช็อต ก็เห็นเฮียเจี๋ยคาบบุหรี่ยืนอยู่ที่หน้าประตู ทำหน้าล้อเลียน

"จูบกันโจ่งแจ้งกลางวันแสกๆ เลยนะ แกนี่มันแน่จริงๆ อาเฉิน" เฮียเจี๋ยพ่นควันเป็นวง ยิ้มจนตาหยี

หน้าของเฉินหลิงแดงก่ำไปจนถึงหู รีบลนลานจัดปกเสื้อที่โดนผมทำจนยุ่งเหยิง ผมกระแอมไอ พยายามเปลี่ยนเรื่อง: "เฮีย ช่วงนี้ตามเฮียเฉิงไปไหนมา? หายหน้าหายตาไปนานเลย"

เฮียเจี๋ยขยี้ก้นบุหรี่ลงในถังขยะข้างประตู แล้วก็กวักมือเรียกผม: "ไป ไปดื่มชาที่ร้านข้างๆ กัน"

ผมหันกลับไปมองเฉินหลิง เธอกำลังก้มหน้าแกล้งทำเป็นจัดของบนชั้นวาง แต่ใบหูที่แดงก่ำก็ฟ้องเธอหมดแล้ว ผมยกมือขึ้นตบก้นเธอทีหนึ่ง ทำเอาเธอร้องกรี๊ดออกมา แล้วก็เดินตามเฮียเจี๋ยออกไป

ในห้องไพ่ ผมชงชาทิกวนอิมกาหนึ่ง รินให้เฮียเจี๋ยถ้วยหนึ่ง ท่ามกลางกลิ่นชาที่หอมกรุ่น ผมก็ถามเขา: "ช่วงนี้ไปทำอะไรมา? หายหน้าหายตาไปนานเลย"

เฮียเจี๋ยมองซ้ายมองขวา แล้วก็กดเสียงต่ำพูด: "ตามเฮียเฉิงไปมาเก๊า เกือบจะไม่ได้กลับมาแล้ว"

มือผมสั่น น้ำชาหกใส่โต๊ะน้ำชา: "เกิดอะไรขึ้น?"

เฮียเจี๋ยเขยิบเข้ามาใกล้ข้างหูผม: "ตอนแรกก็จะไปดูงาน กะว่าไปสักสองวันก็กลับ เฮียเฉิงเขาก็นานๆ ทีจะเล่นในคาสิโนสักสองสามตา แพ้ชนะก็ไม่มาก" เขาแห้ง "วันนั้นที่คาสิโนลิสบัว เฮียเฉิงแลกชิปมาสองล้าน ไม่ชนะเลยสักตา แพ้รวดทุกตา"

"โต๊ะในฮอลล์ปกติมันจำกัดเพดานจ่ายแค่หนึ่งล้าน" "เขาโมโหก็เลยแลกมาอีกหกล้าน เข้าไปในห้องวีไอพีไปเล่น 'หนึ่งลากสาม' พนันใต้โต๊ะกับคนอื่น"

ผมขมวดคิ้ว: "อะไรคือ 'พนันใต้โต๊ะ'?"

ลูกกระเดือกของเฮียเจี๋ยขยับ: "ก็พวกแก๊งมาเฟียในมาเก๊ากับพวกเถ้าแก่เขาคิดค้นกันขึ้นมาน่ะสิ บนโต๊ะพนันแพ้ชนะกันหนึ่งล้าน 'หนึ่งลากสาม' ก็คือพนันกับพวกแก๊งมาเฟียพวกนี้ลับหลังอีกสามล้าน" เสียงเขาค่อยๆ เบาลง "วันนั้นเฮียเฉิง..."

เฮียเจี๋ยสูดบุหรี่เข้าปอดลึก: "วันนั้นเฮียเฉิงเสียไปหกสิบกว่าล้าน"

"เขาสั่งลูกน้องกลับมากลางดึก" "เอาตึกบริษัท, โรงงาน, บ้าน, แม้แต่จินซาคลับไปจำนองไว้กับเถ้าแก่คนหนึ่งที่เผิงเฉิง รวบรวมเงินมาแปดสิบล้าน"

ถ้วยชาในมือผมเกือบจะคว่ำ: "แล้วยังไงต่อ?"

"พอเงินเข้าบัญชี" "เขาก็วิ่งกลับไปที่ห้องวีไอพี เล่น 'หนึ่งลากห้า' ต่อ"

"ผลเป็นไง?" ผมกลั้นหายใจ

เฮียเจี๋ยขยี้ก้นบุหรี่ลงในถาดน้ำชา: "เกลี้ยง"

"แล้ว... สุดท้ายทำยังไง?"

"เฮียเฉิงพอจะมีเส้นสายอยู่บ้างที่ฝั่งมาเก๊า" เฮียเจี๋ยก็กดเสียงต่ำ "ไปยืมเงินแก๊งมาเฟียท้องถิ่นมาสองร้อยล้าน" เขาหยุดไปแป๊บหนึ่ง "คืนนั้นเขาสั่งให้พวกเราทุกคนที่ตามเขาไป กลับมาให้หมด"

"คนอื่นกลับมาหมด แต่ฉันไม่กลับ"

“ฉันบอกเฮียเฉิงไปว่า ไม่ว่าจะเกิดเรื่องฉุกเฉินอะไรขึ้น ผมก็จะอยู่ข้างๆ เขา”

"วันต่อมา" "เขาเล่น 'หนึ่งลากสิบ' ทันที ทุ่มหมดหน้าตักตั้งแต่ตาแรก"

ผมเบิกตากว้าง: "ชนะเหรอ?"

"ชนะสองร้อยล้าน เต็มๆ สองร้อยล้าน"

ผมสูดหายใจเข้าลึก รู้สึกเย็นวาบไปทั้งสันหลัง: "หวงจินเฉิงนี่มันช่าง..."

"สุดท้ายเฮียเฉิงชนะกลับมาทั้งทุนทั้งกำไรจากมาเก๊าสี่ร้อยกว่าล้าน ทรัพย์สินเพิ่มขึ้นสี่เท่าตัว" "พอกลับมา เขาก็ให้เงินฉันห้าล้าน"

ในใจผมปั่นป่วนไปหมด หวงจินเฉิงนี่มันยอดคนจริงๆ

แต่พอคิดอีกที ต่อให้เป็นคนที่มีความสามารถและมีเหตุผลแค่ไหน พอได้นั่งลงที่โต๊ะพนัน ความอยากเอาชนะที่มันพุ่งขึ้นมา บางครั้งมันก็ลากคนลงนรกได้จริงๆ

ผมเงยหน้ามองเฮียเจี๋ย: "ถ้าไพ่ตานั้นเกิดแพ้ขึ้นมา... จะเป็นยังไง?"

สีหน้าของเฮียเจี๋ยแข็งค้างไปทันที ในแววตามีประกายเย็นเยียบวูบผ่าน เขาค่อยๆ ยกถ้วยชาขึ้นมาจิบคำหนึ่ง ถึงได้พูดเสียงเบา: "ฉันกับเฮียเฉิง... ก็คงโดนจับถ่วงทะเลให้ฉลามกินทั้งคู่"

ผมวางถ้วยชาลง จ้องหน้าเฮียเจี๋ย: "ต่อไปถ้าเจอเรื่องแบบนี้อีก เขาให้เฮียกลับ เฮียก็กลับมาเถอะ เฮียก็ช่วยอะไรไม่ได้อยู่ดี เกิดเรื่องขึ้นมาเดี๋ยวก็ได้เอาชีวิตไปทิ้งด้วย"

เฮียเจี๋ยฉีกยิ้ม: "จริงๆ แล้วฉันก็กำลังพนันอยู่เหมือนกัน" เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ เอามือรองท้ายทอย "แกคิดว่าชีวิตฉันตอนนี้ มันมีค่าถึงห้าล้านไหมล่ะ?"

ผมโดนคำพูดนี้ของเขาเล่นเอาพูดไม่ออกไปชั่วขณะ ไม่รู้จะตอบยังไงเลยจริงๆ ไอ้คนห่ามๆ นี่ มันน่าหมดคำพูดจริงๆ

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง จู่ๆ เฮียเจี๋ยก็ยืดตัวตรง ทำหน้าจริงจัง: "เออใช่ เฮียเฉิงให้ฉันมาบอกแก คืนนี้มีวงใหญ่"

"วงใหญ่อะไร?" ผมขมวดคิ้ว

"เถ้าแก่ใหญ่จากเผิงเฉิงคนนั้น คืนนี้จะมา"

"เถ้าแก่ใหญ่คนไหน?"

เฮียเจี๋ยหรี่ตา: "ก็คนที่ให้เฮียเฉิงยืมแปดสิบล้านนั่นแหละ" เขาหยุดไปแป๊บหนึ่ง แล้วก็เสริม "หงเจิ้นเป็นคนแนะนำ"