บทที่ 54 วงพนันครั้งใหญ่

ผมกับเฮียเจี๋ยนั่งอยู่ครู่หนึ่ง ชายังไม่ทันหมดถ้วย อาหู่กับกุ้ยลี่เฉียงก็ผลักประตูพรวดพราดเข้ามา

อาหู่พอเข้ามาก็ตะโกนลั่น: "หาวเจี๋ย แกบอกอาเฉินหรือยัง?"

เฮียเจี๋ยพยักหน้า: "บอกไปแล้ว"

อาหู่หันมาทางผม: "อาเฉิน แกโทรแจ้งสองสามีภรรยาพี่จางให้มาเร็วหน่อยแล้วกัน คืนนี้ต้องซื้อกับข้าวดีๆ เหล้าดีๆ พวกเราจะได้มาช่วยกันทำความสะอาดให้เรียบร้อยก่อน"

ผมหยิบมือถือออกมา โทรหาพี่จาง พอกดวางสาย พวกเราสองสามคนก็รีบลงมือทำความสะอาดครั้งใหญ่กันอย่างทุลักทุเล

ตอนเย็น พี่จางทำกับข้าวเสร็จ พวกเราสองสามคนก็รีบจ้วงข้าวเย็นกัน พอเพิ่งจะเก็บถ้วยชามเสร็จ นาฬิกาก็ชี้ไปที่เลขแปด มือถือของเฮียเจี๋ยก็ดังขึ้นมาทันที เป็นหวงจินเฉิงที่โทรมา

เฮียเจี๋ยรับสายเสร็จก็พูด: "เฮียเฉิงให้พวกเราออกไปช่วยขนเงิน"

พวกเราสองสามคนรีบวางมือจากงานที่ทำอยู่ เดินจ้ำอ้าวไปที่หน้าประตูร้าน รถตู้สีเงินคันหนึ่งที่ดูไม่สะดุดตาจอดนิ่งอยู่ตรงนั้น ประตูท้ายรถแง้มเปิดอยู่ครึ่งหนึ่ง ดูลึกลับเป็นพิเศษภายใต้แสงไฟถนนสลัวๆ

อาหู่เป็นคนแรกที่ก้าวเข้าไปดึงประตูหลังให้เปิดออก

"แม่xเอ๊ย!" เขาสบถออกมาคำหนึ่งอย่างอดไม่อยู่

ในท้ายรถมีกระเป๋าเดินทางสีดำสิบกว่าใบวางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ ทุกใบตุงแน่น อัดไว้จนแน่นเอี้ยด พวกเราช่วยกันขนกระเป๋าเดินทางทีละใบๆ เข้าไปในห้องไพ่

"หนึ่ง สอง สาม..." กุ้ยลี่เฉียงนับเสียงเบา "...สิบเอ็ด สิบสอง ให้ตายเถอะ ตั้งสิบสองใบ!"

เฮียเจี๋ยเช็ดเหงื่อ ตบกระเป๋าใบหนึ่งเบาๆ: "กระเป๋าใบนึงก็น่าจะอัดได้สักสองสามล้าน นี่มันต้องสามสิบกว่าล้านแน่ๆ"

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ประตูห้องไพ่ก็ถูกผลักเข้ามา หวงจินเฉิงพาคนสองสามคนเดินเข้ามา

หงเจิ้นเดินนำอยู่ข้างหน้าสุด ด้านหลังมีบอดีการ์ดร่างกำยำสองคนตามมา สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบๆ

ผู้ชายอีกคนอายุสามสิบกว่าๆ รูปร่างท้วมๆ บนใบหน้าประดับรอยยิ้มดูใจดี แต่แววตากลับฉายแววหลักแหลม หวงจินเฉิงตบไหล่เขา แล้วก็แนะนำให้พวกเรารู้จัก: "นี่คือประธานหลิว"

ประธานหลิวยิ้มพยักหน้า สายตากวาดมองไปทั่วห้องไพ่หนึ่งรอบ สุดท้ายก็ไปหยุดอยู่ที่มุมห้องที่กองเต็มไปด้วยกระเป๋าเดินทาง มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย

หวงจินเฉิงหันไปสั่งอาหู่: "โทรหาพวกนักพนัน บอกว่าคืนนี้ใครอยากเล่นหนักๆ ให้รีบมาหน่อย"

เขาหยุดไปแป๊บหนึ่ง พูดด้วยเสียงทุ้มต่ำและทรงพลัง: "คืนนี้ประธานหลิวเป็นเจ้ามือ เล่นบาคาร่า"

อาหู่กับกุ้ยลี่เฉียงรีบควักมือถือออกมา เริ่มทยอยกดโทรออกทีละคน

"ฮัลโหล เฒ่าเฉิน? คืนนี้มีวงใหญ่ เฮียเฉิงเป็นคนตั้งวง มีเจ้ามือใหญ่ด้วย รีบมาเลย!"

"อาหลง เลิกเล่นไพ่นกกระจอกได้แล้ว มาที่นี่เร็ว เฮียเฉิงอยู่ คืนนี้เล่นไม่อั้น!"

บรรยากาศในห้องไพ่ตึงเครียดขึ้นมาทันที ราวกับว่าแม้แต่อากาศก็ยังหยุดนิ่ง

ไม่นาน ห้องไพ่ก็คึกคักขึ้นมา เหล่านักพนันทยอยกันมาเป็นกลุ่มเล็กกลุ่มน้อย จนพื้นที่ซึ่งก็ไม่ได้ใหญ่อยู่แล้วอัดแน่นจนแทบจะไม่มีที่เดิน ที่ทำให้ผมแปลกใจก็คือ ฟางผิงกับเถียนเถียนก็เดินสับส้นสูงเข้ามาด้วย

พอเถียนเถียนก้าวเข้ามา ผมก็เข้าใจในทันที เธอมาที่นี่ในฐานะตัวแทนของคนเบื้องหลังเพื่อมาเก็บ 'ค่าคุ้มครอง' ข่าววงพนันใหญ่ขนาดนี้มันแพร่เร็วยิ่งกว่าลมเสียอีก ดูท่าว่า 'คนนั้น' คงจะรอแบ่งเค้กไม่ไหวแล้ว

โต๊ะพนันเต็มอย่างรวดเร็ว รอบนอกยังมีคนยืนล้อมอีกชั้นหนึ่ง หวงจินเฉิงตบมือประกาศกฎ: "คืนนี้เล่นกันง่ายๆ ทุกตาที่เปิดไพ่ หักค่าต๋งตายตัวสี่หมื่น ไม่ต้องมาเสียเวลาคำนวณแพ้ชนะ"

ก่อนที่วงพนันจะเริ่มอย่างเป็นทางการ กุ้ยลี่เฉียงก็ย้ายโต๊ะตัวหนึ่งไปนั่งที่มุมห้อง ตรงหน้าเขากางสมุดบัญชีเล่มหนาไว้

เหล่านักพนันเข้าแถวไปเซ็นชื่อรับเงินจากเขา บนใบหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและความละโมบ

"เซ็นชื่อ แล้วก็ปั๊มลายนิ้วมือ" กุ้ยลี่เฉียงพูดเหมือนเครื่องจักรโดยไม่เงยหน้า ปากกาหมึกซึมในมือเขาลากไปบนกระดาษเกิดเสียง "ซวบซาบ"

ผมชำเลืองมองสมุดบัญชีแวบหนึ่ง บนนั้นบันทึกจำนวนเงินกู้ ลายเซ็น และรอยนิ้วมือสีแดงสดไว้เต็มพรืด

หวงจินเฉิงยืนพิงกำแพงสูบบุหรี่ ท่ามกลางกลุ่มควัน แววตาของเขาเยือกเย็นจนน่ากลัว คืนนี้เงินสดทั้งหมดเขาเป็นคนออกแต่เพียงผู้เดียว นักพนันแค่ต้องไปเซ็นชื่อปั๊มลายนิ้วมือที่กุ้ยลี่เฉียง ก็สามารถรับเงินสดมาวางบนโต๊ะได้เลย

ส่วนเรื่องแพ้ชนะ? รอรอบวงพนันเลิก เจ้ามือกับนักพนันค่อยไปเคลียร์บัญชีกับกุ้ยลี่เฉียงทีเดียว

วงเริ่มอย่างเป็นทางการ หงเจิ้นยืนอยู่ที่ตำแหน่งเจ้ามือด้วยตัวเอง นิ้วมือสับไพ่อย่างคล่องแคล่ว ไพ่กระดาษพลิ้วไหวในมือเขา ส่งเสียง "ฟรึ่บๆ"

"อาซิน" หงเจิ้นแจกไพ่ไปพลาง หันไปยิ้มให้ประธานหลิว "คืนนี้ถ้าชนะเงิน ต้องให้อั่งเปาซองโตๆ ให้ฉันด้วยนะ" เขาหรี่ตา "ฉันไม่ได้ลงมือแจกไพ่เองมาหลายปีแล้ว"

ผมถึงเพิ่งจะรู้ว่า ที่แท้ประธานหลิวชื่อเต็มว่า หลิวซิน

หลิวซินนั่งอยู่ที่ตำแหน่งเจ้ามือ บนใบหน้าที่อ้วนกลมเต็มไปด้วยรอยยิ้ม: "แน่นอนอยู่แล้วครับหงเยีย"

อาหู่ไม่ต้องแจกไพ่ เลยว่าง เดินไปเดินมาอยู่ข้างโต๊ะพนัน คอยช่วยเคลียร์เงินและรักษาความสงบเรียบร้อย

วิธีการเล่นบาคาร่าคืนนี้ไม่เหมือนกับที่คาสิโนมาเก๊าซึ่งมีวิธีการแทงที่ลูกเล่นแพรวพราว คืนนี้มีให้แทงแค่สองแบบ คือ แทงเจ้ามือ หรือ แทงผู้เล่น

หวงจินเฉิงขยิบตาให้ผม ส่งสัญญาณให้ผมตามเขาไปที่มุมห้อง

ผมเดินเข้าไป ถามเสียงเบา: "เฮียเฉิง มีอะไรเหรอครับ?"

หวงจินเฉิงใช้มือป้องปาก เขยิบเข้ามากระซิบข้างหูผม เสียงเบามาก: "แกไปเบิกเงินหนึ่งล้านที่อาเฉียง"

สายตาเขากวาดไปมองเถียนเถียนที่อยู่ไม่ไกล: "ไม่ว่าเดี๋ยวเถียนเถียนจะแทงอะไร แกก็แทงสวนเธฮไปเลย"

"เธอแทงเจ้ามือ แกก็แทงผู้เล่น"

แววตาของเขาคมกริบ น้ำเสียงเด็ดขาดไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้ง: "หนึ่งล้านเสียหมดเมื่อไหร่ก็เลิกทันที"

ผมพยักหน้า: "เข้าใจแล้ว"

ผมเดินไปเบิกเงินสดหนึ่งล้านจากกุ้ยลี่เฉียง แล้วก็ไปยืนที่โต๊ะพนัน เริ่มต้นแทงสวนเถียนเถียน ฟางผิงไม่ได้ลงเล่น แค่ยืนอยู่ข้างหลังผม ใช้นิ้วแตะที่ไหล่ผมเบาๆ

วงพนันเริ่มขึ้น การกระจายของเงินเดิมพันในแต่ละตาก็พอๆ กัน มีคนแทงเจ้ามือบ้าง แทงผู้เล่นบ้าง เถียนเถียนแทงตาละหนึ่งแสนทุกตา ผมก็ตามแทงสวนเธอตาละหนึ่งแสน

สิบกว่าตาผ่านไป กลายเป็นว่าผมชนะมาสามแสน ฝั่งเถียนเถียนก็เสียไปสามแสน

หลังจากนั้นเค้าไพ่ก็เริ่มแปลกๆ ออกฝั่งผู้เล่นติดกันถึงห้าตา นักพนันคนอื่นๆ รีบหันไปแทงสวนที่ฝั่งเจ้ามือ เถียนเถียนก็เช่นกัน มีแค่ผมกับนักพนันอีกสองสามคนเท่านั้นที่ยังคงแทงฝั่งผู้เล่นต่อ

ผลคือ มันดันออกฝั่งผู้เล่นติดกันอีกสามตา เงินหนึ่งล้านของเถียนเถียนหมดเกลี้ยง แต่ในมือผมกลับมีเงินเพิ่มขึ้นมาหนึ่งล้าน

เถียนเถียนหน้ามืดครึ้ม เดินไปเซ็นชื่อที่กุ้ยลี่เฉียงแล้วก็เบิกเงินมาอีกหนึ่งล้าน แทงลงไปที่ฝั่งเจ้ามือทั้งหมด

ตานี้ในที่สุดก็ออกฝั่งเจ้ามือ เถียนเถียนไม่ได้ไม่เสีย ผมก็เหมือนกัน

ทันใดนั้น เถียนเถียนก็ผลักเงินสองล้านทั้งหมดไปที่ฝั่งเจ้ามือ ในมือผมเหลือแค่หนึ่งล้าน ผมหันไปมองหวงจินเฉิง เขาก็พยักหน้าให้ผมเบาๆ แทบจะมองไม่เห็น

ผมเอาเงินหนึ่งล้านสุดท้ายแทงไปที่ฝั่งผู้เล่น

หงเจิ้นเปิดไพ่: เจ้ามือชนะ

เถียนเถียนได้เงินสองล้านคืนไป ส่วนผมก็เสียหนึ่งล้านจนหมดตัว

ผมทำตามที่หวงจินเฉิงบอก พอเสียหมดหนึ่งล้านก็หยุดเล่นทันที ส่วนเถียนเถียนก็เอาเงินทั้งหมดไปคืนให้กุ้ยลี่เฉียง แลกเอาสัญญาเงินกู้ของเธอกลับคืนมา แถมกุ้ยลี่เฉียงยังต้องออกเช็คเงินสดสองล้านบาทคืนให้เธออีกด้วย