บทที่ 55 หลิวซิน

ผมกำลังจ้องมองเค้าไพ่บนโต๊ะอยู่ จู่ๆ ก็รู้สึกว่ามีคนดึงแขนเสื้อเบาๆ หันกลับไปมอง ก็เห็นฟางผิงยืนอยู่ด้านหลัง เถียนเถียนก็อยู่ข้างๆ เธอด้วย

ฟางผิงเขยิบเข้ามากระซิบข้างหูผม: "อาเฉิน ฉันกับเจ๊เถียนของแกรวมเงินกันมาหนึ่งล้าน แกช่วยพวกเราเล่นหน่อย"

ผมรีบส่ายหน้า: "อย่าเลยน่า ผมไม่เล่นพนัน อีกอย่างพวกเจ๊เอาเงินมาเยอะขนาดนี้ ถ้าเกิดเสียขึ้นมา ผมจะรู้สึกไม่ดี"

เถียนเถียนหัวเราะเบาๆ นิ้วมือที่ทาเล็บสีแดงสดวางลงบนไหล่ผม: "ไม่เป็นไรหรอก คืนนี้เจ๊ชนะมาแล้ว เสียกลับไปบ้างก็ไม่เป็นไร" เธอชำเลืองมองฟางผิง "อีกอย่าง ผิงเจ๊ของแกน่ะ ชนะจากบ่อนแกไปไม่รู้เท่าไหร่แล้ว เธอเป็นเศรษฐีนีตัวจริง เงินแค่นี้ไม่ระคายผิวเธอหรอก"

ฟางผิงขยิบตาให้ผม: "ถ้าชนะแบ่งให้แกสองส่วน ถ้าแพ้ไม่ต้องคืน"

ผมเลยได้แต่พยักหน้าอย่างจนใจ: "ก็ได้ครับ"

ในตอนนั้น วงพนันก็ออกฝั่งผู้เล่นติดกันห้าตา นักพนันบนโต๊ะเริ่มคลั่ง แทงสวนไปที่ฝั่งเจ้ามืออย่างบ้าคลั่ง ตาที่หก—ก็ยังคงออกฝั่งผู้เล่น หลิวซินตานี้ชนะไปอย่างน้อยๆ สองล้านกว่า

พอเริ่มตาที่เจ็ด ผมก็ผลักชิปหนึ่งล้านลงไปที่ฝั่งผู้เล่นทันที นักพนันส่วนใหญ่ยังไม่ยอมแพ้ ยังคงแทงสวนไปที่ฝั่งเจ้ามือ

เจ้ามือเปิดไพ่: ผู้เล่นชนะ

ผมได้เงินหนึ่งล้านคืนมา เส้นประสาทที่ตึงเครียดพลันผ่อนคลายลงทันที ผมหันไปพูดกับฟางผิงและเถียนเถียน: "สองเจ๊ครับ ตกลงกันก่อนนะ เงินหนึ่งล้านที่ชนะมานี่ ถ้าเกิดเสียไป พวกเราเลิกเล่นกันเลยนะ โอเคไหม?"

ทั้งคู่พูดพร้อมกัน: "ได้!"

ต่อจากนั้น ทุกตาผมก็ทุ่มหมดหน้าตักหนึ่งล้านแทงฝั่งผู้เล่นตลอด แทงห้าตาติด ก็ชนะห้าตาติด รวมกับของเดิม เท่ากับว่ามันออกฝั่งผู้เล่นติดต่อกันสิบสองตาแล้ว

ฝั่งผมชนะมารวมทั้งหมดหกล้าน

ตาอสุดท้าย ผมวางเดิมพันหนึ่งล้านอีกครั้ง คราวนี้ในที่สุดมันก็ออกฝั่งเจ้ามือ เงินสดถูกกวาดไป

ผมยักไหล่ให้ฟางผิง: "พอใจหรือยัง? แค่นี้แหละ ไม่เล่นแล้ว"

แววตาของฟางผิงแทบจะเยิ้มเป็นน้ำเชื่อม ใช้นิ้วหยิกแก้มผมเบาๆ: "ไอ้เด็กบ้า ปากก็บอกว่าไม่เอาๆ พอเล่นขึ้นมาจริงๆ กลับใจกล้ายิ่งกว่าใคร!"

เธอเขยิบเข้ามาใกล้มาก ริมฝีปากสีแดงแทบจะชิดใบหูผม ผมกลัวจริงๆ ว่าวินาทีต่อมาเธอจะจูบผมโชว์คนทั้งบ่อน รีบถอยหลังไปสองก้าว คว้ากระเป๋าเดินทางสองใบมาใส่เงิน แล้วก็หันหลังเดินไปหากุ้ยลี่เฉียงเพื่อเคลียร์บัญชี

กุ้ยลี่เฉียงออกเช็คเงินสดห้าล้านใบหนึ่งยื่นให้ฟางผิงอย่างคล่องแคล่ว ฟางผิงรับเช็คมา ก็ยัดใส่กระเป๋าถือส่งๆ แล้วพูดกับผม: "พรุ่งนี้เดี๋ยวโอนไปให้หนึ่งล้าน"

เถียนเถียนกระชับผ้าคลุมไหล่ แล้วพูดกับฟางผิง: "อาผิง ฉันจะกลับแล้วนะ"

ฟางผิงพยักหน้า: "ฉันก็คงต้องไปแล้วเหมือนกัน"

ผมเดินไปส่งพวกเธอที่ข้างรถ ลมกลางคืนเย็นสบาย ส้นสูงของฟางผิงกระทบพื้นปูนส่งเสียงดังกังวาน เธอเดินไปถึงข้างรถ แล้วก็หันกลับมา ขยิบตาให้ผมทีหนึ่ง หางตาตวัดขึ้นเต็มไปด้วยเสน่ห์เย้ายวน

เถียนเถียนที่ยืนอยู่ข้างๆ เห็นแล้วก็ได้แต่ส่ายหน้า: "พวกเธอสองคนนี่ตัวติดกันทั้งวันยังไม่เบื่ออีกเหรอ? ตอนนี้ยังจะมาส่งสายตาให้กันอีก ฉันยอมพวกเธอจริงๆ"

ผมยิ้มๆ แล้วพูดกับฟางผิง: "เจ๊ กลับก่อนเถอะ คืนนี้วงมันใหญ่ ผมต้องคอยคุมอยู่ที่นี่"

จู่ๆ ฟางผิงก็ก้าวเข้ามาประชิดตัว ใช้สองมือประคองหน้าผม แล้วก็จูบลงมาอย่างหนักหน่วง ลิปสติกของเธอเปรอะเต็มปากผม ลมหายใจมีกลิ่นหอมจางๆ

เถียนเถียนเหลือกตาใส่ เปิดประตูรถแล้วเข้าไปนั่ง: "ทนดูไม่ไหวแล้ว!"

ฟางผิงถึงได้ยอมปล่อยผม เลียริมฝีปากตัวเอง แล้วก็หันหลังขึ้นรถ ไฟท้ายสีแดงค่อยๆ หายลับไปในความมืด ส่วนผมก็ยืนอยู่ที่เดิม เช็ดรอยลิปสติกที่มุมปาก แล้วก็หันหลังกลับเข้าไปในวงพนันที่ยังคงอึกทึก

วงพนันดำเนินไปจนถึงตอนที่ขอบฟ้าเริ่มปรากฏแสงสีขาวรำไร สองสามีภรรยาพี่จางฟุบหลับอยู่บนเก้าอี้ในห้องอาหารไปนานแล้ว

หลิวซินขยี้ตาที่แดงก่ำ โบกมืออย่างแรง: "เคลียร์บัญชีเถอะ เหนื่อยแล้ว"

เหล่านักพนันทยอยลุกขึ้นยืน ถือชิปกับเงินสดไปเคลียร์บัญชีที่กุ้ยลี่เฉียง

คนที่ชนะก็ได้สัญญาเงินกู้คืนไป รับเป็นเงินสดหรือเช็คกลับไป; ส่วนคนที่แพ้ก็ต้องมาเขียนสัญญาเงินกู้ฉบับใหม่ เซ็นชื่อปั๊มลายนิ้วมือ

พอสรุปยอดสุดท้าย กลายเป็นว่าเจ้ามืออย่างหลิวซินกลับเป็นฝ่ายขาดทุนไปหนึ่งพันหกร้อยล้าน

นักพนันส่วนใหญ่ชนะเงินกันถ้วนหน้า

แค่ผมกับเถียนเถียนสองคนก็ฟันไปเจ็ดล้านแล้ว; ส่วนผู้จัดการโจวหมอนั่นก็ดวงเฮงระเบิด ดันชนะไปอีกสามล้านกว่า; แขกคนอื่นๆ ที่ชนะเล็กๆ น้อยๆ รวมกัน ก็ได้ไปอีกเกือบหกล้าน

มีแค่ผู้โชคร้ายหกคนเท่านั้น ที่แทงตามเจ้ามือแล้วก็เจ๊งไปด้วยกัน หกคนนี้รวมกันเสียไปหกสิบล้าน

ผมเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น ตบไหล่พี่จางเบาๆ: "พี่จาง เสิร์ฟอาหารได้แล้วครับ"

พี่จางสะดุ้งตื่นอย่างงัวเงีย รีบลากสามีเข้าครัวไปยุ่งต่อ นักพนันส่วนใหญ่ยังอยู่กินมื้อเช้ากันต่อ มีเพียงหลิวซินกับหงเจิ้นที่พาสองบอดีการ์ดเตรียมจะกลับ

ตอนที่เดินผ่านผม จู่ๆ หลิวซินก็หยุดฝีเท้า เขาถามผมด้วยสำเนียงเยว่ตง (กวางตุ้งตะวันออก) หนักๆ: "ไอ้หนู ปีนี้อายุเท่าไหร่แล้ว?"

ผมโค้งตัวเล็กน้อย: "ประธานหลิว ปีนี้ผมสิบแปดครับ ท่านเป็นคนเยว่ตงใช่ไหม?" ผมยิ้ม "ผมก็เหมือนกัน"

หลิวซินหัวเราะลั่น ออกแรงตบไหล่ผมอย่างแรง: "ฮ่าฮ่า มิน่าล่ะ! ก็ต้องเป็นคนบ้านเดียวกันนี่แหละถึงจะกล้าพนันแบบนี้!"

ผมส่ายหน้า: "ท่านชมเกินไปแล้วครับ ผมเล่นแทนคนอื่นน่ะครับ เงินที่เสียไม่ใช่เงินตัวเอง เลยกล้าแทงขนาดนั้น"

หงเจิ้นพูดแทรกขึ้นมาข้างๆ: "นี่แหละถึงเรียกว่าเจ๋ง!" เขาหันไปพูดกับหลิวซิน "อาซิน แกดูไอ้หนูนี่สิ ถ้ามันเกิดเร็วกว่านี้สักสองสามปี ได้รู้จักพวกแกเร็วหน่อย คลุกคลีอีกสักสองสามปี มันไม่พลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินเลยรึไง?"

หลิวซินมองผมอย่างมีความหมายลึกซึ้ง ไม่ได้พูดอะไรต่อ แล้วก็พาคนของเขาจากไป

หลังจากแขกกินมื้อเช้าเสร็จก็ทยอยกันกลับไป ห้องไพ่ที่เคยอึกทึกในที่สุดก็กลับสู่ความเงียบสงบ

เหลือเพียงผม, หวงจินเฉิง, กุ้ยลี่เฉียง, อาหู่ และเฮียเจี๋ยไม่กี่คน

พวกเราเดินเข้าไปในห้องด้านในเพื่อเคลียร์เงินสด ลูกน้องสองคนของหวงจินเฉิงยังคงยืนเฝ้ากล่องเงินอยู่ หวงจินเฉิงโบกมือไล่พวกเขา: "พวกแกออกไปหาอะไรกินได้แล้ว"

หลังจากสองคนนั้นออกไป กุ้ยลี่เฉียงก็เปิดสมุดบัญชี ใช้นิ้วจิ้มเครื่องคิดเลขอย่างรวดเร็ว: "เมื่อคืนเปิดไปทั้งหมดหนึ่งร้อยหกสิบตา หักค่าต๋งตาสี่หมื่น รวมทั้งหมดหักมาได้หกล้านสี่แสน"

หัวใจผมเต้นรัวขึ้นมาทันที ตามส่วนแบ่งสองส่วน คืนเดียวผมก็ได้เงินไปหนึ่งล้านสองแสนแปดหมื่น! พอมารวมกับส่วนแบ่งที่ชนะพนันแทนฟางผิงพวกเธออีก รวมทั้งหมดเป็นสองล้านสองแสนแปดหมื่น!

หวงจินเฉิงพยักพเยิดหน้าให้กุ้ยลี่เฉียง: "อาเฉียง แกออกเช็คให้อาเฉินไปที เงินสดเยอะขนาดนี้เก็บไว้ที่เขามันไม่ปลอดภัย"

กุ้ยลี่เฉียงเขียนเช็คใบหนึ่งยื่นให้ผมอย่างคล่องแคล่ว ผมรับเช็คมา อดไม่ได้ที่จะถามหวงจินเฉิง: "เฮียเฉิง หลิวซินคนนี้ที่มาที่ไปเป็นยังไง? ทำไมขนาดหงเยียยังต้องให้เกียรติเขาขนาดนั้น?"

อาหู่พูดแทรกขึ้นมา: "คืนนี้ฉันก็จำเขาได้แล้ว! เมื่อหลายปีก่อนเคยขับแท็กซี่อยู่ที่เผิงเฉิง คอยรับลูกค้าจากเผิงเฉิงมาเที่ยวผู้หญิงที่จินซา หากินค่าหัวคิวนิดๆ หน่อยๆ" เขาเบ้ปาก "ต่อมาไม่รู้ไปทำอีท่าไหนถึงได้รวยขึ้นมา"

หวงจินเฉิงจุดบุหรี่มวนหนึ่ง ท่ามกลางกลุ่มควัน แววตาของเขาดูเลื่อนลอยเล็กน้อย: "คนเรานี่มันก็แปลกนะ พอจังหวะมันจะมา มันก็พุ่งขึ้นฟ้าเลย"

"หลิวซินอยู่ตำบลเดียวกับฉัน อายุอานามก็ใกล้ๆ กัน" เขาเคาะขี้เถ้าบุหรี่ "เมื่อก่อนไม่เคยได้ยินชื่อหมอนี่เลย ต่อมาคงจะตามถูกคน ไปเกาะผู้ใหญ่ถูกตัว แป๊บเดียวก็รุ่งขึ้นมา"

"ได้ยินว่าคนเบื้องหลังเขาน่ะ เส้นสายใหญ่โตคับฟ้า เก่งกาจมาก"

เขาหยุดไปแป๊บหนึ่ง: "แต่หลิวซินคนนี้มันก็ฉลาดพอตัวเหมือนกัน คราวที่แล้วตอนฉันไปยืมเงินเขา ทรัพย์สินทั้งหมดของฉันรวมๆ กันยังไงก็มีเป็นร้อยล้าน แต่เขากลับยอมให้ฉันยืมแค่แปดสิบล้าน"

พอพูดถึงตรงนี้ จู่ๆ หวงจินเฉิงก็เงียบไป ผ่านไปนานพอสมควร เขาถึงได้พูดเสริมขึ้นมาเสียงเบา: "โชคดีที่ด่านนั้นกูข้ามมาได้ ไม่อย่างนั้นนะ..."