บทที่ 56 ซื้อบ้าน

หวงจินเฉิงพาอาหู่ กุ้ยลี่เฉียง และลูกน้องอีกสองคนออกจากห้องไพ่ ผมเดินไปส่งพวกเขาที่หน้าประตู

แสงอรุณเริ่มส่องสว่าง บนถนนมีผู้คนเดินประปราย ผมนวดขมับที่ปวดตึงของตัวเอง แล้วหันหลังกลับเข้าไปในห้องไพ่

พี่จางกับสามีของเธอกำลังยุ่งอยู่กับการเก็บกวาดเศษอาหารบนโต๊ะ ท่ามกลางจานชามที่เกลื่อนกลาดเผยให้เห็นความเหนื่อยล้าจากการทำงานมาทั้งคืน

“เจ๊ ชงชาแก่ๆ ให้ผมสักแก้ว แก้เหนื่อยหน่อย” ผมทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ เสียงค่อนข้างแหบแห้ง

พี่จางรีบยกชาร้อนมาให้แก้วหนึ่ง น้ำชาสีน้ำตาลเข้ม ควันลอยกรุ่น เธอนั่งลงข้างๆ ผม ขมวดคิ้วเล็กน้อย: “อาเฉิน อดนอนมาทั้งคืนยังไม่ทันได้นอน จะไปไหนอีก? รีบไปพักผ่อนสักหน่อยเถอะ”

ผมส่ายหน้า ล้วงเงินสดปึกหนึ่งออกมาจากกระเป๋า นับออกมาสองพันหยวนยื่นให้เธอ: “เจ๊ ช่วงนี้ลำบากหน่อยนะ เงินนี่เก็บไว้”

พี่จางรีบปฏิเสธ: “เงินเดือนทุกเดือนก็เยอะพออยู่แล้ว นี่ฉันรับไว้ไม่ได้!”

ผมยัดใส่มือเธอทันที น้ำเสียงไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ: “เจ๊อย่าเกรงใจผมเลยน่า เก็บไว้เถอะ ลูกๆ เจ๊ก็กำลังเรียนหนังสือ ต้องใช้เงินทั้งนั้น”

พี่จางกำเงินไว้แน่น ขอบตาแดงระเรื่อ สุดท้ายก็ไม่ปฏิเสธอีก เพียงแค่พูดเสียงเบาว่า: “ขอบใจนะอาเฉิน”

สองสามีภรรยาพี่จางทำความสะอาดเสร็จ ก็บอกลากับผมแล้วก็กลับไป

ผมห่วงอยู่ในห้องไพ่คนเดียว รอจนแปดโมงครึ่ง ก็ลุกออกจากร้านมุ่งตรงไปยังธนาคาร

ที่ธนาคาร ผมเอาเช็คไปขึ้นเป็นเงินสด ฝากเงิน 900,000 เข้าบัญชีของผม ส่วนที่เหลืออีก 380,000 ก็ใส่ไว้ในถุง จากนั้นก็เรียกแท็กซี่ มุ่งหน้าไปยังสำนักงานขายของปี้ไห่การ์เด้น

คราวที่แล้วตอนเอาเงินไปส่งให้หยางเจียฉี ผมก็สังเกตเห็นแล้วว่าหมู่บ้านจัดสรรแห่งนี้สภาพแวดล้อมดีทีเดียว เพิ่งสร้างเสร็จเมื่อปีที่แล้ว ทั้งพื้นที่สีเขียว ทั้งระบบรักษาความปลอดภัย ล้วนทำไว้ดีมาก

พอเดินเข้าสำนักงานขาย ข้างในเหลือเซลส์อยู่แค่ไม่กี่คน เซลส์ผู้หญิงคนหนึ่งเห็นผมเข้ามา ก็รีบต้อนรับอย่างกระตือรือร้น: “คุณผู้ชาย มาดูห้องหรือเปล่า”

ผมพยักหน้า: “ตอนนี้ยังเหลือห้องแบบไหนดีๆ บ้าง?”

เธอพาผมไปดูสองสามห้อง ผมก็เลือกห้องขนาด 140 ตารางเมตร ที่อยู่ตึก 16 ชั้น 8 ได้อย่างรวดเร็ว

เซลส์อาสาพาผมไปดูห้องจริงทันที พลางเดินพลางแนะนำ: “ฝั่งนี้หนึ่งชั้นมีสามยูนิต ตกแต่งเสร็จเรียบร้อยหมดแล้ว ซื้อแค่เฟอร์นิเจอร์กับเครื่องใช้ไฟฟ้าก็เข้าอยู่ได้เลย ประหยัดเวลาเรื่องตกแต่งไปได้เยอะ”

ผมยืนอยู่ที่ระเบียง ทอดสายตามองสวนของหมู่บ้าน ใช้นิ้วเคาะราวระเบียงเบาๆ พลางคำนวณ: "ตารางเมตรละ 2,600, 140 ตารางเมตรก็ 364,000 บวกภาษีซื้ออีก 4%..."

ผมหันกลับไปโบกถุงในมือให้เซลส์ดู: "พอดีเลย 380,000 ถ้วน แต่ว่า..." ผมจงใจทำสีหน้าลำบากใจ "วันนี้ผมพกเงินสดมาแค่ 360,000"

“เอาอย่างนี้แล้วกัน” ผมพูดขัดเธอ ล้วงมือถือออกมาทำท่า "คุณทิ้งเบอร์ไว้ก่อนแล้วกัน เดี๋ยวผมขอไปเดินดูโครงการข้างๆ ก่อน"

เธอรีบดึงนามบัตรปั๊มทองออกมาจากหลังป้ายพนักงาน ยื่นส่งมาให้พร้อมกลิ่นน้ำหอมจางๆ: "นี่เป็นเบอร์ตรงของผู้จัดการเรา เรื่องราคา... จริงๆ แล้วยังขอส่วนลดพิเศษได้อีก"

คุณเซลส์เม้มปากยิ้ม ยกมือขึ้นส่งสัญญาณให้ผมรอสักครู่: "คุณผู้ชาย ฉันรู้ว่าคุณรีบ แต่คุณอย่าเพิ่งรีบ เดี๋ยวฉันโทรหาผู้จัดการขออนุมัติให้เดี๋ยวนี้เลย"

เธอหันหลังเดินไปด้านข้าง ส้นสูงกระทบพื้นส่งเสียงดังกังวาน พอมีคนรับสาย เธอก็กดเสียงต่ำพูดอยู่สองสามประโยค พอกดวางสายก็รีบเดินกลับมา ใบหน้าประดับรอยยิ้มแบบมืออาชีพ: "คุณผู้ชาย ผู้จัดการของเราตกลงลดให้คุณสองหมื่น ตอนนี้สามารถเซ็นสัญญาได้เลย"

ผมเลิกคิ้ว แกล้งทำเป็นลังเล: "สองหมื่นเหรอ? แล้วภาษีซื้อล่ะ?"

เธอรีบพูดต่อทันที: "ภาษีซื้อก็จะคิดตามราคาซื้อขายจริง ถ้าราคาห้องลดไปสองหมื่นก็จะอยู่ที่สามแสนสี่หมื่นสี่ ภาษีก็จะเป็น 13,700 รวมทั้งหมดก็คือสามแสนห้าหมื่นเจ็ดพัน"

ผมพยักหน้า: "ราคานี้พอรับได้" แล้วก็แกล้งทำสีหน้าลำบากใจ "แต่ว่าผมคงต้องขอกลับไปรับแฟนผมมาก่อน จะให้เธอมาเซ็นสัญญา บ้านหลังนี้ผมซื้อให้เธอน่ะ"

คุณเซลส์ยังคงยิ้มเหมือนเดิม: "ได้เลยคุณผู้ชาย ฉันจะรออยู่ที่สำนักงานขาย" เธอยื่นนามบัตรให้ "ติดต่อมาได้ตลอดเลย"

ผมเรียกแท็กซี่กลับมาที่ร้านชำ ก่อนลงจากรถ ผมดึงแบงก์ร้อยใบหนึ่งยื่นให้คนขับ: "เฮีย จอดรอตรงนี้แป๊บนะ เดี๋ยวไปรับคนแป๊บเดียวเดี๋ยวกลับมา แล้วเดี๋ยวจะกลับไปที่ปี้ไห่เหมือนเดิม"

คนขับพยักหน้ารับอย่างรวดเร็ว: "ได้เลย คุณรีบหน่อยแล้วกัน"

พอผลักประตูกระจกร้านชำเข้าไป เฉินหลิงกับพี่ใหญ่กำลังนั่งคุยเล่นกันอยู่หลังเคาน์เตอร์

"เจ๊ เดี๋ยวผมพาเฉินหลิงออกไปข้างนอกแป๊บ ฝากดูร้านด้วยนะ" ผมพูดไปพลางขยิบตาให้เฉินหลิง "หลิงเอ๋อร์ เอาบัตรประชาชนไปด้วย"

พี่ใหญ่ได้ยิน ก็รีบเหลือกตาทันที: "แกคงไม่ได้จะพาหลิงเอ๋อร์ไปเปิดห้องกลางวันแสกๆ หรอกนะ?"

ผมส่ายหน้าอย่างจนใจ: "เจ๊คิดมากไปแล้ว" พูดจบ ก็ดึงข้อมือเฉินหลิงออกไปข้างนอกทันที

พอขึ้นรถแท็กซี่ เฉินหลิงก็ทำหน้างง: "มีเรื่องอะไรเหรอ ทำไมรีบร้อนขนาดนี้?"

ผมยิ้มอย่างมีเลศนัย: "ถึงแล้วเดี๋ยวก็รู้เอง"

ผมพาเฉินหลิงก้าวยาวๆ เข้าไปในสำนักงานขาย ประตูกระจกด้านหลังปิดลงอัตโนมัติ

คุณเซลส์คนเดิมเมื่อครู่ตาเป็นประกาย รีบเดินสับส้นสูงเข้ามาต้อนรับ: "คุณผู้ชาย กลับมาเร็วจังเลย!"

"เซ็นสัญญาเลย" ผมพูดสั้นๆ แล้วตบไหล่เฉินหลิงเบาๆ

คุณเซลส์เข้าใจความหมายทันที รีบผายมือเชิญเฉินหลิงไปยังโซนเซ็นสัญญาอย่างกระตือรือร้น: "เชิญคุณผู้หญิงทางนี้ ต้องรบกวนตรวจสอบข้อมูลส่วนตัว..." เธอพูดไปพลางยื่นเอกสารสัญญาที่เตรียมไว้เรียบร้อยแล้วส่งให้

ผมหยิบเงินออกจากถุง นับต่อหน้าเธอสองหมื่นสาม: "นี่สามแสนห้าหมื่นเจ็ดพัน" ธนบัตรกองเป็นภูเขาลูกเล็กๆ เรียบร้อยอยู่บนโต๊ะกระจก

นิ้วของเฉินหลิงสั่นเทาเล็กน้อย เสียงของเธอตึงเครียด: "นี่มัน... ซื้อบ้านเหรอ?"

ผมกดลงบนหลังมือที่สั่นเทาของเธอ: "ใช่ ซื้อให้เธอ" ใช้นิ้วโป้งลูบไล้ที่ง่ามมือเธอเบาๆ "ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เธอก็ปักหลักที่กวานเฉิงได้แล้ว ตั้งรกรากที่นี่ได้แล้ว"

เธอหันขวับมาทันที ม่านตาหดเล็กลงใต้แสงสปอตไลต์ของสำนักงานขาย: "แกไปเอาเงินมากมายขนาดนี้มาจากไหน?"

"เซ็นสัญญาก่อน" ผมยัดปากกาใส่นิ้วเธอ "เดี๋ยวค่อยอธิบายให้ฟัง"

ปากกาหมึกซึมลากไปบนหน้ากระดาษสัญญาดัง "ซวบซาบ" พอเซ็นหน้าสุดท้ายเสร็จ คุณเซลส์ก็เหลือบดูนาฬิกาข้อมือ: "คุณผู้ชาย ตอนนี้ใกล้พักเที่ยงแล้ว ช่วงบ่ายสองโมง คุณไปที่สำนักงานที่ดินได้เลย ฉันจะไปรอพวกคุณที่นั่นเพื่อทำเรื่องโอนกรรมสิทธิ์"

ผมเก็บสัญญาซื้อขายบ้านอย่างดี แล้วก็จูงมือเฉินหลิงเดินออกจากสำนักงานขาย แสงแดดจ้าจนแสบตา เฉินหลิงหรี่ตาแล้วพูดว่า: "ฉันต้องกลับไปช่วยที่ร้านแล้ว"

"ไม่ต้อง" ผมหยิบมือถือออกมา "เดี๋ยวฉันโทรบอกพี่ใหญ่แป๊บเดียวก็จบ" พอโทรออกไป ผมก็สั่งงานง่ายๆ สองสามประโยค พอกดวางสายก็หันมายิ้มให้เฉินหลิง: "ไปเถอะ เดี๋ยวพาไปกินข้าว สำนักงานที่ดินก็อยู่ใกล้ๆ โรงแรมซินซื่อเจี้ยพอดี"

ในห้องอาหารของโรงแรมซินซื่อเจี้ย แอร์เปิดเย็นฉ่ำ เฉินหลิงค่อยๆ จิบน้ำมะนาว ในที่สุดก็อดไม่ได้ที่จะถาม: "แกไปเอาเงินมากมายขนาดนี้มาจากไหน? แล้วอีกอย่าง... บ้านก็ใส่ชื่อฉัน พี่ใหญ่แกกับคนที่บ้านจะไม่..."

ผมคีบไก่ต้มสับชิ้นหนึ่งไปให้เธอ พูดขัดความกังวลของเธอ: "เงินทั้งหมดนี่ฉันหามาเอง ไม่มีใครมีสิทธิ์ว่าอะไรหรอก" ผมวางตะเกียบลง จ้องตาเธอตรงๆ "บ้านหลังนี้ ไม่ใช่แค่ใส่ชื่อเธอ แต่มันคือซื้อให้เธอ"

ตะเกียบของเฉินหลิงค้างอยู่กลางอากาศ ขอบตาของเธอแดงก่ำขึ้นมาทันที