บทที่ 57 มังกรหยอกหงส์

ผมยื่นมือไปลูบผมของเฉินหลิง ปลายนิ้วสอดผ่านเข้าไปในเส้นผมที่อ่อนนุ่มของเธอ: "เธอมาอยู่กับฉันแล้ว นี่คือของขวัญที่ฉันมอบให้เธอ"

เฉินหลิงก้มหน้าลง เสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน: "ทำไมแกถึงดีกับฉันขนาดนี้... นี่มันไม่ใช่ของราคาหลักร้อยหลักพันนะ นี่มันบ้านราคาสามแสนกว่าเลยนะ"

ผมยิ้ม: "เธอก็เคยบอกเองไม่ใช่เหรอ ว่าชาตินี้ไม่อยากกลับไปซื่อชวนฉงชิ่งอีกแล้ว?"

เธอเงยหน้าพรวดขึ้นมา ดวงตาเป็นประกาย: "นึกไม่ถึงว่าแกจะยังจำได้..." แล้วเธอก็หลุบตาลงอีกครั้ง ใช้นิ้วม้วนผ้าเช็ดปากเล่นโดยไม่รู้ตัว "แกดีกับฉันขนาดนี้ ฉันกลัวว่าฉันจะไม่คู่ควรกับแก แกยังหนุ่มขนาดนี้ก็หาเงินได้มากมายขนาดนี้แล้ว..."

ผมกุมมือที่สั่นเทาเล็กน้อยของเธอไว้: "ฉันมีข้อเรียกร้องกับเธอแค่ข้อเดียว" ผมจ้องตาเธอตรงๆ "วันไหนที่เธอคิดจะไป ก็ขอให้มาบอกฉันตรงๆ อย่าใช้วิธีหนีไปโดยไม่บอกลาแบบนั้น"

นิ้วของเฉินหลิงกำผ้าเช็ดปากไว้แน่น: "แกไปเอาเงินมากมายขนาดนี้มาจากไหน?"

ผมเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ พูดอย่างไม่ใส่ใจ: "นี่มันจะสักเท่าไหร่กันเชียว?" ผมยกถ้วยชาขึ้นมาจิบ "เมื่อคืนคืนเดียวฉันก็หาเงินได้เท่ากับบ้านหกหลังแล้ว"

เฉินหลิงยังคงจมอยู่ในความตกตะลึง เบิกตากว้างนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม: "เมื่อคืนคืนเดียว... แกหาเงินได้เท่ากับบ้านหกหลัง?"

ตอนนั้นเอง มือถือของผมก็ดังขึ้น เป็นสายของฟางผิง

ผมจงใจกดรับสายต่อหน้าเฉินหลิง เปิดเสียงลำโพงในระดับที่เธอพอจะได้ยิน

"ไอ้เด็กแสบ" เสียงของฟางผิงดังมาจากปลายสาย เจือแววหัวเราะ "เงินหนึ่งล้านโอนเข้าบัญชีแกแล้วนะ"

มุมปากผมยกยิ้ม: "ครับเจ๊ กินข้าวหรือยัง?"

"ก็กำลังว่าจะออกไปกินนี่แหละ" เธอหยุดไปแป๊บหนึ่ง "แล้วแกกำลังทำอะไรอยู่?"

"ผมยังไม่ได้นอนเลยตั้งแต่เมื่อคืน" ผมเหลือบมองเฉินหลิง จงใจลากเสียงยาว "กำลังกินข้าวอยู่ที่ซินซื่อเจี้ย กะว่าจะเปิดห้องพักผ่อนสักหน่อย"

ฟางผิงหัวเราะเบาๆ: "งั้นแกรอฉันเลย เดี๋ยวฉันรีบไป"

พอวางสาย สีหน้าของเฉินหลิงก็เปลี่ยนไปทันที

ผมเอียงคอมองเฉินหลิง มุมปากมีรอยยิ้มหยอกล้อ: "หึงเหรอ?"

เฉินหลิงกัดริมฝีปากล่าง ขอบตาแดงระเรื่อ: "แกก็มีฉันอยู่แล้ว ยังจะไปพัวพันกับผู้หญิงคนอื่นอยู่เรื่อย..."

ผมยื่นมือไปบีบแก้มเธอเบาๆ: "เงินทั้งหมดนั่นเธอก็เป็นคนพาฉันไปหามานะ รวมถึงเงินที่ซื้อบ้านให้เธอนี่ก็เหมือนกัน เธอก็ช่วยฉันหามา" ผมเขยิบเข้าไปกระซิบข้างหูเธอ "ทีนี้... ยังจะหึงอยู่ไหม?"

หน้าของเฉินหลิงแดงก่ำขึ้นมาทันที พูดจาอ้ำๆ อึ้งๆ: "คือ... คือว่า..."

ผมหัวเราะแล้วพูดขัดเธอ: "พอแล้วน่า เจ๊ผิงเขานิสัยดีมากเลยนะ เดี๋ยวแนะนำให้รู้จักกัน" ผมยกมือเรียกพนักงานเสิร์ฟ "ห่อติ่มซำกลับบ้านสองสามอย่าง"

จากนั้น ผมก็จูงมือเฉินหลิง เดินตรงขึ้นไปยังห้องพักที่อยู่ชั้นบน ในลิฟต์ เฉินหลิงเอาแต่ก้มหน้า ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เฉินหลิงก็นอนแผ่หมดแรงอยู่ในอ้อมแขนผม แก้มแดงระเรื่อ แววตาเลื่อนลอย เห็นได้ชัดว่ายังคงเคลิบเคลิ้มอยู่

ในตอนนั้นเอง กริ่งประตูก็ดังขึ้น

ผมตบลงบนบั้นท้ายกลมกลึงของเธอเบาๆ: "ไปเปิดประตูสิ"

เฉินหลิงหน้าแดงก่ำทันที มองผมอย่างลำบากใจ: "ฉัน... ฉันจะไปเปิดได้ยังไง..."

ผมยิ้มพลางบีบแก้มเธอ: "ก็เอาผ้าเช็ดตัวพันไว้ก็จบแล้วนี่ มีอะไรน่าอาย" แล้วก็พูดเสริม "มีมารยาทหน่อยนะ อย่าลืมเรียกคนด้วย"

เฉินหลิงกัดริมฝีปาก คว้าผ้าเช็ดตัวมาพันรอบตัว เดินเท้าเปล่าไปที่ประตู เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ ถึงได้ค่อยๆ ดึงประตูเปิดออก

เฉินหลิงเพิ่งจะดึงประตูเปิดเป็นช่องแคบๆ ฟางผิงก็ชะงักไปทันที—เด็กสาวตรงหน้าพันผ้าเช็ดตัวไว้ผืนเดียว ผมเผ้ายุ่งเหยิงเล็กน้อย แก้มยังแดงระเรื่อ

"ขอโทษค่ะ ผิดห้อง" ฟางผิงหน้าเจื่อน ถอยหลังไปครึ่งก้าว หันหลังกำลังจะเดินจากไป

ผมตะโกนมาจากบนเตียงด้วยน้ำเสียงสบายๆ: "เจ๊ผิง ไม่ผิดห้องหรอก เข้ามาเลย"

ฟางผิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ยังผลักประตูเดินเข้ามา พอเธอเห็นผมที่เปลือยท่อนบนเอนหลังพิงหัวเตียงอยู่ สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที: "ไอ้เด็กบ้าจางเฉิน นี่แกเล่นละครบทไหนอยู่?"

ผมลุกขึ้นนั่ง เกาหัวตัวเอง: "เจ๊ คือตอนนี้ผมกำลังเจอปัญหาโลกแตกอยู่..." สูดหายใจเข้าลึกๆ "ผมดันรักพวกเจ๊ทั้งสองคนพร้อมกันเลย จะให้ตัดใจจากใครสักคนผมก็ทำไม่ได้ ผมก็เลยคิดว่าถือโอกาสวันนี้ถือไพ่คุยกันให้รู้เรื่องไปเลย"

ฟางผิงก้าวพรวดเข้ามา บิดหูผมทันที: "ไอ้เด็กบ้า! เมื่อคืนเพิ่งจะฟันเงินมาสองล้านกว่า วันนี้ปีกกล้าขาแข็งเลยเหรอ?" เธอบิดหูผมแรงขึ้น "ฉันถามแก แกคิดจะทำบ้าอะไร? ฉันก็ไม่ได้บอกให้แกมารับผิดชอบฉันสักหน่อย!"

พูดจบ เธอก็หันไปมองเฉินหลิงที่ยืนตัวแข็งทำอะไรไม่ถูกอยู่ข้างๆ น้ำเสียงก็พลันอ่อนลงทันที: "น้องสาว เธออย่าไปถือสาเลย... เขาทำแบบนี้ มันทำให้เธอต้องลำบากใจไปด้วย"

ขอบตาของเฉินหลิงแดงก่ำ หยดน้ำตาเม็ดโตกลิ้งลงมาตามแก้ม

ฟางผิงเห็นดังนั้น ก็รีบก้าวเข้าไปสองก้าว ยื่นมือออกไปเหมือนจะปลอบแต่ก็ชักกลับ สุดท้ายก็ได้แต่พูดเสียงเบา: "น้องสาว เธออย่าโกรธเลยนะ..." เธอหันมาถลึงตาใส่ผมอย่างแรง "เจ๊รับรองเลยว่าต่อไปนี้จะไม่มายุ่งกับไอ้ผู้ชายเฮงซวยคนนี้อีก!"

พูดจบ เธอก็คว้ากระเป๋าถือเดินตรงไปที่ประตู ส้นสูงกระทบพรมดังตุบๆ ตอนที่ถึงประตู เธอก็หันกลับมาชี้หน้าผม: "ฉันไปล่ะ! ต่อไปนี้แกไม่ต้องติดต่อฉันมาอีก" เธอหัวเราะเยาะเสียงเย็น "ยังคิดจะให้ฉันพาไปหาเงินอีกเหรอ? ฝันไปเถอะไอ้เด็กบ้า!"

ฟางผิงเพิ่งจะหันหลังกำลังจะก้าวออกไป จู่ๆ เฉินหลิงก็พุ่งเข้าไปกอดแขนเธอไว้ ผ้าเช็ดตัวที่พันอยู่เลื่อนหลุดลง เผยให้เห็นผิวขาวเนียนผ่อง...

"ขอโทษค่ะเจ๊ผิง..." เสียงเฉินหลิงสั่นเครือ น้ำตายังคงไหลไม่หยุด "จริงๆ แล้วเจ๊กับอาเฉินก็คบกันมาก่อนฉัน ถ้าจะพูดไปแล้ว ฉันต่างหากที่เป็นมือที่สาม..." เธอกำข้อมือของฟางผิงไว้แน่น "ไม่เกี่ยวกับอาเฉินเลย เจ๊กับเขาต้องดีกันไวๆ นะคะ..."

ฟางผิงยืนอึ้ง ก้มมองใบหน้าที่นองไปด้วยน้ำตาของเฉินหลิง สีหน้าซับซ้อนไปหมด เธอเงียบไปสองสามวินาที แล้วก็ถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง ยื่นมือไปดึงผ้าห่มบนเตียง มาคลุมร่างของเฉินหลิงไว้: "ยัยโง่เอ๊ย เธอไปใส่เสื้อผ้าก่อนไป..."

ฟางผิงขยิบตาให้ผมแวบหนึ่ง แล้วก็หันไปหาเฉินหลิง น้ำเสียงอ่อนโยนลง: "ไอ้เด็กนี่มันก็มีเสน่ห์ดึงดูดจริงๆ นั่นแหละ แถมยังมีความสามารถด้วย" เธอหัวเราะพลางส่ายหน้า "ฉันกับเขาก็แค่เล่นสนุกกันไปวันๆ น้องสาวเธออย่าไปคิดมากเลย ฉันกับเขาไม่มีทางแต่งงานกันได้หรอก"

เธอยื่นมือไปช่วยจัดผ้าห่มที่คลุมตัวเฉินหลิงให้เข้าที่ พูดเหมือนพี่สาวคนโต: "ถ้าเธอไม่รังเกียจนะ ต่อไปเจ๊จะช่วยสอดส่องมันให้เอง ไม่ให้มันออกไปมั่วสุมข้างนอกอีก"

เฉินหลิงเงยหน้าขึ้นมองทั้งน้ำตา ถามอย่างหวาดๆ: "เจ๊ พูดจริงเหรอ? เจ๊ไม่รังเกียจเหรอที่เขามาอยู่กับฉัน?"

ฟางผิงหัวเราะร่าเริง บีบแก้มเฉินหลิงเบาๆ: "ยัยโง่ เจ๊จะไปรังเกียจอะไร? ตราบใดที่เธอยอมคอยคุมมัน เจ๊ก็ดีใจจะแย่อยู่แล้ว!"

ผมยื่นมือไปดึงพวกเธอทั้งสองคนเข้ามานั่งข้างๆ พูดอย่างจริงจัง: "เอาล่ะ พวกเธอสองคนฟังผมนะ ผมสัญญาว่าต่อไปนี้ผมจะไม่ไปมั่วสุมข้างนอกอีก มีพวกเธอสองคนก็พอแล้ว"

ผมหันไปมองฟางผิง ชี้ไปที่กล่องขนมบนโต๊ะ: "เจ๊ ขับรถมาเหนื่อยๆ หิวแล้วใช่ไหม? ผมซื้อติ่มซำมาฝากด้วย" "เจ๊ไปอาบน้ำก่อนสิ แล้วค่อยออกมากิน"

ฟางผิงเหล่ตามองผม ยื่นมือไปบีบแก้มเฉินหลิง: "น้องเฉินหลิงน่ารักขนาดนี้ ถือว่าแกโชคดีไปนะ"

เฉินหลิงหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา แก้มแดงระเรื่อ: "เจ๊ เมื่อเทียบกับเจ๊แล้ว ฉันก็แค่เด็กบ้านนอกคนหนึ่ง..."

ฟางผิงโบกมือ รูดซิปชุดเดรสลงอย่างคล่องแคล่ว: "พวกเธอคุยกันไปก่อนนะ ฉันไปอาบน้ำก่อน" เธอพาดชุดเดรสไว้บนพนักเก้าอี้ แล้วก็เดินเท้าเปล่าเข้าห้องน้ำไป ไม่นานก็ได้ยินเสียงน้ำดังซู่ซ่า