บทที่ 57 จุดสูงสุดของชีวิต (พาร์ท 2)

หลังจากฟางผิงเข้าไปในห้องน้ำ ผมก็บีบแก้มของเฉินหลิงเบาๆ: "เธอกลับไปรอฉันบนเตียงก่อนนะ"

เฉินหลิงพยักหน้าอย่างว่าง่าย พันผ้าเช็ดตัวแล้วมุดเข้าไปในผ้าห่ม ผมผลักประตูกระจกฝ้าเข้าไป ท่ามกลางไอน้ำที่อบอวล ฟางผิงกำลังลูบไล้ครีมอาบน้ำบนตัว ฟองสบู่ไหลไปตามแผ่นหลังเนียนลื่นของเธอ ผมสวมกอดเธอจากด้านหลัง ฝ่ามือสัมผัสกับผิวที่เปียกลื่น วางคางลงบนไหล่เธอแล้วกระซิบ: "เจ๊ แสดงละครเก่งจริงๆ"

เธอเหลือกตาใส่ ใช้ศอกกระทุ้งผม: "เด็กสาวคนนั้นมาเจอไอ้ผู้ชายเฮงซวยอย่างแก ถือว่าซวยจริงๆ" หยดน้ำกลิ้งลงมาจากขนตาเธอ แยกไม่ออกว่าเป็นน้ำที่อาบหรือเหงื่อ

ผมกระชับอ้อมแขน: "ผมเพิ่งซื้อบ้านให้เธอหลังหนึ่ง"

"ไอ้เด็กแสบ" จู่ๆ เธอก็หันกลับมา ใช้นิ้วที่เปื้อนฟองสบู่จิ้มหน้าอกผม "แล้วฉันล่ะ? ไม่ได้อะไรเลย แถมยังโดนแกหลอกอีก" ในม่านไอน้ำ ดวงตาของเธอเป็นประกายจนน่าตกใจ

ผมคว้ามือที่เปียกชื้นของเธอมากดไว้ที่หัวใจตัวเอง: "ของผมก็คือของเจ๊" น้ำร้อนไหลผ่านหลังมือที่ซ้อนกัน "ชีวิตของผมก็ให้เจ๊ได้"

ร่างของฟางผิงอ่อนระทวย ทิ้งตัวลงมาในอ้อมแขนผม ผมรีบยื่นมือไปประคอง แต่บนตัวเราทั้งคู่เต็มไปด้วยฟองครีมอาบน้ำ มันลื่นจนจับไม่อยู่

"อ๊า—" เธอร้องอุทานออกมา พวกเราทั้งคู่ล้มลงบนกระเบื้องที่เปียกลื่น ไถลไปตามคราบน้ำเข้าไปในอ่างอาบน้ำ น้ำร้อนจากฝักบัวราดรดลงบนหัว ฟางผิงทนไม่ไหวอีกต่อไป น้ำตาไหลปนไปกับน้ำร้อน

"ฉันนี่มัน... อื้อ... ซวยจริงๆ..." เธอสะอื้นพลางทุบหน้าอกผม กำปั้นที่เปียกน้ำอ่อนปวกเปียกไร้เรี่ยวแรง "มาเจอ... อื้ม... คู่เวรคู่กรรมอย่างแก..."

ผมโอบประคองแผ่นหลังเนียนลื่นของเธอ ปล่อยให้น้ำร้อนชะล้างร่างกายที่พัวพันกัน จู่ๆ เธอก็กัดเข้าที่ไหล่ผม เสียงสะอื้นไห้ถูกเสียงน้ำที่ดังซ่ากลบไปเสียส่วนใหญ่ เหลือเพียงเสียงสูดลมหายใจที่ขาดห้วง: "ไอ้... บ้า..."

ตอนที่ผมอุ้มฟางผิงเดินออกมาจากห้องน้ำ เฉินหลิงกำลังเขินอายจนต้องซุกหน้าอยู่ใต้ผ้าห่ม โผล่ออกมาแค่ดวงตาสองข้างที่คอยแอบมอง

ผมวางฟางผิงลงข้างๆ เธอเบาๆ ฟางผิงยันตัวลุกขึ้นมาอย่างเกียจคร้าน ใช้นิ้วเชยคางเฉินหลิงขึ้นมา: "จะหลบทำไม? ให้เจ๊ดูหน้าชัดๆ หน่อย"

เฉินหลิงโผล่หน้าออกมาอย่างเขินอาย สายตามองไปบนเรือนร่างที่โค้งเว้าได้สัดส่วนของฟางผิง อุทานเสียงเบา: "เจ๊ หุ่นเจ๊ดีจัง..."

ฟางผิงหัวเราะเบาๆ ใช้นิ้วม้วนปลายผมที่หมาดๆ ของเฉินหลิงเล่น: "จะไปสู้ความสาวของเธอได้ยังไง" จู่ๆ ก็หันมาค้อนใส่ผม หางตาตวัดขึ้นเจือแววตำหนิ "ไม่รู้ว่าไอ้เด็กนี่มันทำบุญด้วยอะไรมาแต่ชาติปางก่อน ถึงได้มัดใจพวกเราสองพี่น้องได้ขนาดนี้"

จู่ๆ ฟางผิงก็ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ยื่นมือไปบีบที่ส่วนอ่อนนุ่มของเฉินหลิงเบาๆ

"อ๊า!" เฉินหลิงร้องอุทานออกมา หน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที

เฉินหลิงไม่ยอมแพ้ สวนกลับทันที มือเล็กๆ ก็พยายามจี้เอวเธอกลับ ทั้งสองคนหยอกล้อกันไปมา ไม่นานก็หัวเราะคิกคักแล้วก็กอดก่ายกันจนยุ่งเหยิง เส้นผมพันกันยุ่ง ผิวขาวๆ สองร่างตัดสลับกัน ผ้าปูที่นอนยับยู่ยี่ไปหมด

ฟางผิงใช้เท้าถีบผมเบาๆ อย่างเกียจคร้าน: "ยิ้มบ้าอะไรอยู่ได้?"

ในอกผมเต็มตื้นไปด้วยความรู้สึกอิ่มเอมที่อธิบายไม่ถูก: "รู้สึกว่าชีวิต..." ผมก้มลงไปหอมทั้งคู่คนละฟอด "มาถึงจุดสูงสุดแล้ว"

เฉินหลิงซุกหน้าเข้ากับซอกไหล่ผมหัวเราะคิกคัก ส่วนเล็บของฟางผิงก็หยิกเนื้อที่เอวผมอย่างข่มขู่ แต่ก็ไม่มีใครกล้าลงแรงจริงๆ

ตอนบ่ายสองโมง ผมพูดกับฟางผิงว่า: "ต้องไปทำเรื่องโอนกรรมสิทธิ์แล้ว"

จากนั้นพวกเราสามคนก็นั่งรถของฟางผิงไปที่สำนักงานที่ดิน คุณเซลส์ผู้หญิงคนนั้นยืนรอพวกเราอยู่ที่หน้าประตูแล้ว

ผมให้เฉินหลิงตามเธอเข้าไปทำเรื่องข้างใน ตกลงกันว่าเดี๋ยวจะมารับ

ผมขับรถพาฟางผิงมาที่ห้างสรรพสินค้าซินซื่อเจี้ย มาหยุดอยู่ที่ร้านทองชั้นหนึ่ง

เลือกสร้อยคอหนึ่งเส้น สร้อยข้อมือหนึ่งเส้น กับกำไลหยกอีกหนึ่งวง จ่ายไปไม่ถึงสองหมื่นหยวน

ผมจำได้ว่าราคาทองปีนั้นอยู่ที่กรัมละ 120

ผมสวมสร้อยคอให้ฟางผิงด้วยมือตัวเอง แล้วก็จูบที่คอเธอฟอดหนึ่ง: "เจ๊ ผมรู้ว่าเจ๊ไม่ได้ขาดเงิน นี่มันเป็นแค่น้ำใจเล็กๆ น้อยๆ จากผม"

แววตาของฟางผิงเยิ้มขึ้นมาทันที เธอลูบไล้สร้อยคอเบาๆ แล้วพูดว่า: "แกยังหนุ่มขนาดนี้ ทำไมถึงได้เอาใจผู้หญิงเก่งยิ่งกว่าไอ้เฒ่าอายุสี่ห้าสิบพวกนั้นอีก?"

ผมพูด: "เพราะว่า..."

ฟางผิงถามต่อ: "เพราะว่าอะไร?"

ผมพูด: "เพราะว่าผมไม่ได้แกล้งเอาใจเจ๊ แต่ผมอยากดีกับเจ๊จริงๆ"

ในรถ พอฟางผิงได้ยินประโยคนี้ของผม เธอก็ควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่ โผเข้ากอดคอผมแล้วก็จูบทันที

ริมฝีปากและลิ้นของพวกเราพัวพันกัน ลมหายใจร้อนผ่าว พวกเราจูบกันอยู่ในรถนานถึงสิบนาที จนกระทั่งผมต้องดึงมือออกจากสาบเสื้อของเธออย่างอ้อยอิ่ง: "พอแล้ว ต้องไปรับหลิงเอ๋อร์แล้ว"

ผมสตาร์ทรถค่อยๆ ออกตัว แต่ฟางผิงกลับไม่ยอมหยุด โน้มตัวลงไปข้างล่าง

ตอนที่รถขับมาถึงหน้าสำนักงานที่ดิน ฟางผิงก็เงยหน้าขึ้นมาพอดี เธอเลื่อนกระจกรถลง ถ่มน้ำลายออกมาอย่างสง่างาม จากนั้นก็ยิ้มร่าเริงสดใสเรียกเฉินหลิง: "หลิงเอ๋อร์ ขึ้นรถเร็ว!"

ตอนเย็น ฟางผิงพูดอย่างกระตือรือร้น: "เพื่อเป็นการฉลองที่ได้รู้จักกับเฉินหลิงครั้งแรก มื้อนี้ฉันต้องเลี้ยง!"

เธอจองห้องส่วนตัวที่ร้านอาหารฮ่องกงเวสเทิร์นไว้ ผมเลยเสนอว่า: "งั้นผมเรียกพี่ใหญ่มาด้วยแล้วกัน"

ผมหยิบโทรศัพท์โทรเข้าร้านชำ: "เจ๊ บ่ายนี้ปิดร้านเร็วหน่อยนะ เดี๋ยวผมขับรถไปรับ"

ปลายสายมีเสียงหัวเราะร่าเริงของพี่ใหญ่ดังมา: "แกกับหลิงเอ๋อร์ออกไปเตร่กันทั้งวัน ฉันล่ะยุ่งจะตาย ยังดีที่รู้ความ มีของกินแล้วยังนึกถึงพี่สาวแกคนนี้!"

ถึงเวลามื้อค่ำ โคมไฟระย้าคริสตัลของร้านอาหารฮ่องกงเวสเทิร์นส่องสว่างจนห้องส่วนตัวดูสว่างไสวเป็นพิเศษ

ฟางผิงพอเห็นพี่ใหญ่ผมเดินเข้ามา ก็รีบเข้าไปต้อนรับอย่างกระตือรือร้น ควงแขนเธออย่างสนิทสนม: "พี่ใหญ่ ในที่สุดก็มาจนได้!"

เธอเรียก "พี่ใหญ่" คำนี้ออกมาได้เป็นธรรมชาติมาก ดูไม่ออกเลยว่าจริงๆ แล้วฟางผิงอายุมากกว่าพี่ใหญ่ผมถึงสามปี พี่ใหญ่โดนต้อนรับอย่างร้อนแรงกะทันหันจนทำตัวไม่ถูกเล็กน้อย ใบหูแดงระเรื่อ: "อุ๊ย คุณฟางเกรงใจเกินไปแล้ว..."

ระหว่างมื้ออาหาร ฟางผิงทั้งคีบกับข้าว ทั้งรินน้ำชา ดูแลพี่ใหญ่ผมอย่างดีไม่มีขาดตกบกพร่อง สายตาของพี่ใหญ่กวาดมองไปมาระหว่างผมกับฟางผิง แล้วก็แอบชำเลืองมองเฉินหลิงที่กำลังนั่งกินข้าวเงียบๆ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา