บทที่ 58 ชีวิตการอยู่ร่วมกัน

ในช่วงสองสามวันต่อมา หลิวซินก็มาเป็นเจ้ามือที่ห้องไพ่อีกสองครั้ง

ครั้งแรกก็เสียไปอีกหนึ่งพันสองร้อยล้าน

ครั้งที่สองดวงขึ้น ชนะกลับมาได้สองพันกว่าล้าน

สรุปแล้ว เขามาเป็นเจ้ามือทั้งหมดสามครั้ง ขาดทุนสุทธิไปประมาณห้าร้อยล้าน แต่เงินแค่นี้สำหรับหลิวซินแล้ว ก็แค่ขนหน้าแข้งร่วงเส้นหนึ่ง

หลังจากวงพนันใหญ่สองครั้งหลังสุด ห้องไพ่ก็เก็บค่าต๋งไปเกือบสิบล้าน

ตามส่วนแบ่งหุ้น ผมก็ได้มาสองล้าน

ผมลองคำนวณรายรับในช่วงหนึ่งเดือนที่ผ่านมาอย่างละเอียด: เฉพาะฝั่งห้องไพ่อย่างเดียวก็ฟันไปเกือบห้าล้าน ในจำนวนนี้ หนึ่งล้านเป็นส่วนแบ่งที่ได้จากการช่วยฟางผิงพวกเธอเล่นพนันจนชนะ บวกกับลูกค้าหวยฮ่องกงที่จงฉิงกับหยางเจียฉีแนะนำมา แต่ละงวดอย่างน้อยๆ ก็ได้ค่าคอมมิชชันหลายหมื่นหยวน

พอได้ก้าวเข้ามาในวงการนี้จริงๆ ผมถึงได้เข้าใจว่า การพนันมันเหมือนหลุมดำที่ไม่มีก้น ลองจินตนาการดู: เถ้าแก่สี่คนพกเงินมาคนละหนึ่งล้านเพื่อมาเล่น วันนี้หักค่าต๋งไปห้าหมื่น เงินทุนก็เหลือแค่สามล้านเก้าแสนห้าหมื่น พรุ่งนี้หักอีกห้าหมื่น เงินทุนก็หดเหลือสามล้านเก้าแสน

วันแล้ววันเล่า เงินพวกนี้ก็เหมือนถูกหลุมดำดูดกลืนเข้าไป จนสุดท้ายก็ไหลเข้าไปอยู่ในกระเป๋าของบ่อนจนหมด ส่วนพวกเถ้าแก่ที่นั่งอยู่หน้าโต๊ะพนัน ก็ยังคงฝันหวานว่าจะได้ทุนคืน

ในช่วงครึ่งปีต่อมา ชีวิตของผมก็วนเวียนอยู่แต่กับห้องไพ่

ผมยกกิจการร้านชำให้พี่ใหญ่ดูแลไปเลย ผมบอกให้พี่ใหญ่หาคนมาช่วยเพิ่มอีกสักคน แต่เธอกลับโบกมือปฏิเสธ: "รอให้ผ่านปีใหม่ไปก่อนแล้วกันค่อยว่ากัน"

ผมรู้ดีอยู่ในใจว่า พี่ใหญ่น่ะประหยัดจนเคยตัว ยอมตัวเองตื่นเช้ามืดทำงานงกๆ แต่ก็ไม่ยอมเสียเงินเพิ่มอีกสักส่วนเพื่อจ้างคน

ส่วนเฉินหลิงก็เริ่มมาทำงานกับผม รับผิดชอบดูแลติดต่อกับกลุ่มลูกค้าไฮโซสาวๆ ที่มาแทงหวยฮ่องกงโดยเฉพาะ

ตอนนี้ พอถึงวันหวยออก แม้ว่าผมจะไม่อยู่ เฉินหลิงก็สามารถจัดการทุกอย่างได้ด้วยตัวเอง ทั้งรับออเดอร์ ส่งโพยให้เจ้ามือ เคลียร์ยอดแพ้ชนะได้อย่างคล่องแคล่ว

ผมมีหน้าที่แค่รับผิดชอบเรื่องเงินเข้าออกเท่านั้น ไม่ว่าจะโอนผ่านธนาคาร หรือเอาเงินสดไปส่งให้ถึงที่

ฝั่งหวยฮ่องกงก็เริ่มมีกลุ่มลูกค้าที่มั่นคง ยอดแทงแต่ละงวดก็คงที่อยู่ที่ประมาณหนึ่งล้าน ทำให้ผมมีรายได้ค่าคอมมิชชันคงที่อยู่ที่ห้าถึงแปดหมื่นหยวน

บ้านที่ซื้อให้เฉินหลิงก็ซื้อเฟอร์นิเจอร์เครื่องใช้ไฟฟ้าเข้าไปจนครบหมดแล้ว พวกเราก็ย้ายเข้าไปอยู่อย่างเป็นทางการ

ส่วนฟางผิง นับตั้งแต่ที่ทะเลาะกับเจี่ยงเทียนอู่ครั้งนั้น ทั้งคู่ก็ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย ถึงแม้ว่าเจี่ยงเทียนอู่จะไม่พอใจที่ฟางผิงทำตัวเย็นชาใส่ แต่โรงงานสองสามแห่งที่เขาลงทุนไว้ในกวานเฉิงก็ยังต้องอาศัยฟางผิงในการดูแลการดำเนินงานพื้นฐานอยู่ จะหาคนที่เหมาะสมกว่านี้มารับช่วงต่อในทันทีก็ยังหาไม่ได้

ทั้งคู่ก็เลยอยู่ในสภาวะยันกันไปแบบนั้น ฟางผิงเองก็ไม่สนใจอีกต่อไปว่าแม่บ้านเด็กคนนั้นจะโทรไปฟ้องอะไร ย้ายเข้ามาอยู่ในปี้ไห่การ์เด้นทันที มาอยู่กับผมและเฉินหลิงด้วยกัน

ที่น่าประหลาดใจก็คือ พวกเธอสองคนกลับเข้ากันได้ดีเป็นพิเศษ ที่บ้านกลับคึกคักยิ่งกว่าเมื่อก่อนเสียอีก

นับตั้งแต่ที่ได้มาอยู่ด้วยกันสามคนกับเฉินหลิงและฟางผิง ถึงแม้ว่าตอนนี้ผมจะหาเงินได้เป็นกอบเป็นกำ ฟางผิงเองก็มีเงินเก็บมากมาย แต่ชีวิตความเป็นอยู่ภายในบ้านของพวกเรากลับประหยัดมัธยัสถ์อย่างน่าประหลาด

ที่ชัดเจนที่สุดก็คือการจัดห้องนอน เพื่อเป็นการประหยัดเงิน พวกเราซื้อเตียงแค่ตัวเดียว วางเตียงใหญ่ไว้แค่ในห้องนอนหลักเท่านั้น

ดังนั้นทุกคืน พวกเราสามคนก็เลยต้องทนเบียดเสียดนอนด้วยกันแบบนั้น

เฉินหลิงมักจะพูดว่า "ประหยัดได้ก็ควรประหยัด" ส่วนฟางผิงก็จะหัวเราะหยอกล้อว่านี่เหมือนกับตอนนอนคุยกันในหอพักสมัยนักเรียน ช่วงแรกๆ เวลาพลิกตัวก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะข้อศอกไปโดนกันบ้าง แต่ต่อมาก็เริ่มชินกับอุณหภูมิร่างกายและเสียงลมหายใจของกันและกัน

เดือนแรกที่ย้ายเข้าไปอยู่ หลังจากที่ฟางผิงจ่ายค่าส่วนกลางกับค่าน้ำค่าไฟเสร็จ คืนนั้นเธอก็เรียกพวกเรามาประชุมเล็กเป็นพิเศษ

เธอทำหน้าจริงจัง ชี้ไปที่บิลค่าใช้จ่ายแล้วพูดว่า: "ค่าน้ำค่าไฟเดือนที่แล้วมันสูงเกินไปแล้ว! ค่าไฟยังพอว่า แต่หลักๆ คือค่าน้ำนี่แหละ ดันใช้ไปตั้งหกสิบหยวน! ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป พวกเราต้องควบคุมการใช้น้ำอย่างเข้มงวด"

เฉินหลิงกะพริบตาปริบๆ แล้วก็เสนอขึ้นมาทันที: "ฉันมีไอเดียดีๆ นะ เพื่อเป็นการประหยัดน้ำ ต่อไปนี้พวกเราสามคนอาบน้ำพร้อมกันทีเดียวเลยดีกว่า ยังไงอ่างอาบน้ำที่บ้านก็ใหญ่พอ ถ้ำอาบพร้อมกัน เดือนหนึ่งก็น่าจะประหยัดค่าน้ำไปได้เกินครึ่งเลยนะ"

ผมกับฟางผิงสบตากัน แล้วก็พยักหน้าพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย: "ข้อเสนอนี้ไม่เลว ตกลงตามนี้"

นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา "เป็ดแมนดารินเล่นน้ำ" ยามค่ำคืนก็กลายเป็นกิจกรรมภาคบังคับของพวกเรา

น้ำในอ่างอาบน้ำมักจะกระเซ็นนองเต็มพื้น ฟางผิงกับเฉินหลิงมักจะทะเลาะกันเป็นประจำว่าใครควรจะได้นั่งตรงกลาง บางครั้งพอเห็นพวกเธอหยิกกันไปมา ผมพยายามจะเข้าไปห้าม ผลคือทั้งคู่กลับพร้อมใจกันหันมาสาดน้ำที่เปียกมือใส่ผมแทน

พอมีเฉินหลิงกับฟางผิงอยู่ด้วย วันเวลาก็ผ่านไปอย่างเติมเต็มและอบอุ่น เผลอแป๊บเดียวก็เข้าสู่เดือนกุมภาพันธ์ ปี 2000 แล้ว

พอใกล้ถึงเทศกาลตรุษจีน หลายคนก็เริ่มทยอยกลับบ้านเกิดล่วงหน้า ห้องไพ่ก็เลยเงียบเหงาลง พอมีเวลาว่างที่หาได้ยาก พวกเราสามคนก็เลยอุดอู้อยู่แต่ในบ้าน ไม่ได้ทำอะไร

"คืนนี้ออกไปกินมื้อใหญ่ข้างนอกกันเถอะ" ผมเสนอขึ้นมา

ฟางผิงห่อตัวอยู่ใต้ผ้าห่มบนโซฟา: "อากาศหนาวขนาดนี้ ขี้เกียจออกไปข้างนอก" ลูกตาเธอเหลือบมอง "หรือว่าจะชวนพี่ใหญ่มาต้มหม้อไฟกินกันที่บ้านดี?"

เฉินหลิงรีบยกมือสนับสนุนทันที: "ฉันเห็นด้วย!"

พอเห็นทั้งคู่ดูกระตือรือร้น ผมก็เลยได้แต่โทรหาพี่ใหญ่: "เจ๊ ปิดร้านเร็วหน่อยนะ ซื้อวัตถุดิบทำหม้อไฟมาที่นี่ด้วย มากินสุกี้กัน"

เฉินหลิงเป็นคนซื่อชวนฉงชิ่ง ฟางผิงมาจากหูเป่ย ทั้งคู่เป็นพวกขาดความเผ็ดไม่ได้ ผมเลยได้แต่ต้องยอมสละชีวิตเป็นเพื่อน

ไม่นาน ในครัวก็มีกลิ่นหอมเผ็ดร้อนของหมาล่าลอยฟุ้งออกมา ฟางผิงเป็นคนปรุงน้ำซุป เฉินหลิงเป็นคนหั่นผัก ส่วนผมก็รับหน้าที่จัดถ้วยตะเกียบ รอจนพี่ใหญ่หิ้วถุงวัตถุดิบพะรุงพะรังมาถึง หม้อไฟน้ำมันแดงเดือดปุดๆ ก็ตั้งอยู่บนโต๊ะเรียบร้อยแล้ว

สี่คนนั่งล้อมโต๊ะอาหาร เริ่มลวกสุกี้กันอย่างคึกคัก ไอร้อนที่พวยพุ่งขึ้นมาทำให้กระจกหน้าต่างฝ้าฟาง ไอเย็นจากข้างนอกถูกตัดขาดออกไปโดยสิ้นเชิง เหลือเพียงเสียงหัวเราะที่สนุกสนานอบอวลอยู่เต็มห้อง

คืนนั้นนอกจากพี่ใหญ่ที่ไม่ได้ดื่มเหล้า พวกเราสามคนก็เปิดไวน์แดงไปสี่ขวด

เฉินหลิงกับฟางผิงเหมือนนัดกันมา ทั้งคู่ผลัดกันรินให้ผมดื่มทีละแก้ว ดื่มไปดื่มมาผมถึงเพิ่งจะรู้ตัวว่า สองคนนี้มันจงใจจะมอมผมชัดๆ!

"ไม่ดื่มแล้ว!" ผมคว่ำแก้วเหล้าลงบนโต๊ะ

ทั้งคู่สบตากัน ฟางผิงพูดด้วยรอยยิ้ม: "งั้นก็เป่ายิ้งฉุบ"

ผลคือผมก็ยังแพ้รวดติดกันอีกหลายตา

"ดื่มไม่ไหวแล้วจริงๆ!" ผมใช้มือปิดปากแก้วไว้แน่น

น้ำไวน์อุ่นๆ ถูกป้อนเข้ามาในปากผม ผมเลยได้แต่ฝืนใจกลืนลงไป

ทั้งคู่ก็เล่นกันแบบนี้ต่อหน้าพี่ใหญ่กับเฉินหลิงเลย เฉินหลิงทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ก้มหน้าก้มตาลวกเนื้อต่อไป แต่พี่ใหญ่กลับหน้าแดงก่ำ ลุกพรวดขึ้นมาทันที: "ยอมแพ้พวกแกสามคนเลย! ฉันกลับร้านดีกว่า!" พูดจบก็รีบวิ่งหนีออกจากประตูไป

"หลิงเอ๋อร์ ไปเปิดน้ำในอ่างเถอะ" ผมตบไหล่เฉินหลิงเบาๆ "กินจนตัวเหม็นกลิ่นหม้อไฟหมดแล้ว ได้เวลาอาบน้ำแล้ว"

เฉินหลิงพยักหน้า ลุกขึ้นไปเตรียมตัวที่ห้องน้ำ พอในอ่างอาบน้ำเต็มไปด้วยน้ำร้อน ฟางผิงก็เมาฟุบอยู่ในอ้อมแขนผมไปแล้ว แก้มแดงระเรื่อ ลมหายใจสม่ำเสมอ

ผมค่อยๆ ช้อนอุ้มเธอเดินเข้าห้องน้ำ แล้วก็ค่อยๆ วางเธอลงในอ่างอาบน้ำอย่างระมัดระวัง กระแสน้ำอุ่นๆ ไหลผ่านหัวไหล่เธอ ท่ามกลางไอน้ำที่ร้อนกรุ่น ฟางผิงค่อยๆ ได้สติกลับมาเล็กน้อย ขนตาของเธอกะพริบไหวเบาๆ

พวกเราแช่อยู่ในน้ำร้อนเงียบๆ แบบนั้น ไม่มีใครพูดอะไร มีเพียงเสียงคลื่นน้ำที่ไหวกระเพื่อมเบาๆ

ไม่นาน เฉินหลิงก็เก็บโต๊ะอาหารเสร็จ แล้วก็เดินตามเข้ามา

ตอนที่เธอก้าวลงมาในอ่างอาบน้ำ คลื่นน้ำก็กระเพื่อมไหว เผยให้เห็นเรือนร่างที่ตัดกันอย่างชัดเจนกับส่วนโค้งเว้าที่อวบอิ่มสมบูรณ์ของฟางผิง ทั้งสองคนต่างก็มีเสน่ห์ในแบบของตัวเอง คนหนึ่งเหมือนกุหลาบแรกแย้ม อีกคนเหมือนดอกโบตั๋นที่บานสะพรั่ง ต่างก็งดงามโดดเด่นอยู่ท่ามกลางม่านไอน้ำ