บทที่ 59 มาตรการฉุกเฉิน

ที่โต๊ะอาหารเช้า ผมก็เอ่ยปากถามขึ้นมาลอยๆ: "เจ๊ผิง ไฟลท์บินเจ๊กี่โมง?"

"หกโมงเย็น" เธอเงยหน้ามองผม "ตอนบ่ายแกไปส่งฉันที่สนามบินก็พอ ตอนกลับบ้านปีใหม่พวกแกก็ขับรถฉันกลับไปได้เลย"

"ทำไมไม่กลับไปพร้อมพวกเราล่ะ?" "หลิงเอ๋อร์ก็กลับไปกับฉันนะ"

ฟางผิงยิ้มๆ แต่สายตากลับเหม่อมองไปนอกหน้าต่าง: "ไม่ได้กลับบ้านเกิดมาสองปีแล้ว... ต้องกลับไปเยี่ยมพ่อแม่บ้าง"

ผมถามต่อ: "แล้วเจ๊จะกลับมาวันไหน? ผมจะได้จัดการเตรียมตัวไว้ ถึงตอนนั้นจะได้ไปรับเจ๊ถูก"

ฟางผิงคีบเสี่ยวหลงเปาลูกหนึ่งขึ้นมา เป่าเบาๆ: "ถึงตอนนั้นค่อยโทรคุยกันแล้วกัน รอแกจะกลับกวานเฉิงเมื่อไหร่ ฉันค่อยซื้อตั๋วเครื่องบินก็ได้" เธอกัดซาลาเปาไปคำหนึ่ง น้ำซุปไหลเยิ้มออกมาจากมุมปาก "ยังไงตั๋วเครื่องบินก็ไม่ต้องแย่งกันซื้ออยู่แล้ว"

"ได้" ผมพยักหน้า ถือโอกาสดึงกระดาษทิชชู่แผ่นหนึ่งยื่นให้เธอ

ตอนบ่าย ผมกับเฉินหลิงขับรถ W180 คันนั้นของฟางผิง ไปส่งเธอที่สนามบินเผิงเฉิง

ตอนจะลา ฟางผิงดึงมือเฉินหลิง พูดทีเล่นทีจริง: "น้องสาว ช่วงนี้ต้องจับตาดูไอ้เด็กนี่ให้ดีๆ นะ อย่าให้มันไปเที่ยวเจ้าชู้ที่ไหน" พูดจบ เธอก็กระชากผมเข้าไป จูบอย่างดูดดื่มที่หน้าสนามบินท่ามกลางผู้คนที่เดินไปมา แล้วก็ลากกระเป๋าเดินทางจากไปอย่างสง่างาม ไม่หันกลับมามองเลย

พอกลับมาที่รถ เฉินหลิงยังคงเกาะหน้าต่างรถ มองตามทิศทางที่ฟางผิงจากไปอย่างเหม่อลอย

ผมถามเสียงเบา: "คิดถึงบ้านเหมือนกันเหรอ?"

เฉินหลิงส่ายหน้า หันกลับมายิ้มอบอุ่นให้ผม: "ที่ไหนที่มีแกกับเจ๊ผิงอยู่ ที่นั่นแหละคือบ้าน"

พอกลับถึงกวานเฉิง ฟ้าก็มืดแล้ว ผมกับเฉินหลิงหาร้านแผงลอยข้างทางกินอะไรง่ายๆ ให้ท้องอิ่ม แล้วก็ตรงไปที่ร้านของพี่ใหญ่ทันที

พี่ใหญ่ยังคงยุ่งอยู่กับการทำความสะอาดร้าน เฉินหลิงไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบหยิบผ้าขี้ริ้วขึ้นมาช่วย

"เจ๊ คืนนี้เก็บของให้เรียบร้อยนะ พรุ่งนี้พวกเราก็กลับบ้านปีใหม่กัน" ผมพูดไปพลางเดินไปที่ห้องไพ่ข้างๆ

โทรศัพท์หาพี่จาง สิบกว่านาทีต่อมา เธอกับสามีก็รีบร้อนมาถึง ผมหยิบอั่งเปาซองตุงๆ สองซองออกมาจากกระเป๋า: "พี่จาง ครึ่งปีมานี้ลำบากพวกพี่แล้ว สองพันหยวน ถือเป็นเคล็ด ปีใหม่นี้ขอให้เฮงๆ รวยๆ"

ตอนนั้นเองมือถือก็ดังขึ้น เป็นเฮียเจี๋ยที่โทรมา: "อาเฉิน อยู่ไหนวะ?"

"อยู่ที่ร้าน" ผมตอบ

"ได้ งั้นเดี๋ยวฉันเข้าไปหา" เฮียเจี๋ยพูดจบก็วางสาย

ผมหันไปหาสองสามีภรรยาพี่จาง: "ไม่มีอะไรแล้ว พวกพี่เดินทางปลอดภัยนะ กลับบ้านเกิดไปฉลองปีใหม่ให้สนุก"

สองสามีภรรยาพี่จางรับอั่งเปา พี่จางยิ้มหน้าบาน: "อาเฉิน! ปีใหม่นี้ก็ขอให้แกเจริญรุ่งเรืองยิ่งๆ ขึ้นไปนะ!" พูดจบก็ยิ้มร่าเริงจากไป

ไม่นาน เฮียเจี๋ยก็ผลุนผลันผลักประตูเข้ามา ในมือยังหิ้วกระเป๋าหนังใบหนึ่ง เขาถูมือไปมา: "อากาศแม่xโคตรเย็นเลยว่ะ"

ผมรินชาร้อนถ้วยหนึ่งยื่นให้เขา เขาก็วางกระเป๋าลงบนโต๊ะ เสียงดังตุ้บหนักๆ

"อาเฉิน สองล้านนี่ให้แก" เฮียเจี๋ยจิบชาคำหนึ่ง พูดอย่างไม่ใส่ใจ

ผมเกือบจะสำลักน้ำชา: "เฮียเล่นมุกอะไรอีกเนี่ย?"

เฮียเจี๋ยวางถ้วยชา แววตาจริงจัง: "ถ้าไม่ใช่เพราะแกพาฉันออกมา ฉันจะมีวันนี้ได้ยังไง? ตอนนี้ธุรกิจทั้งหมดของเฮียเฉิงก็จะแบ่งหุ้นให้ฉันนิดหน่อย" เขาตบกระเป๋าหนัง "เงินสองล้านนี่สำหรับฉันมันไม่เท่าไหร่หรอก แกก็รับไว้เถอะ"

ผมลูบจมูกตัวเองแล้วยิ้มๆ: "ก็ได้ๆ งั้นฉันก็ขอรับไว้ด้วยความไม่เต็มใจก็แล้วกัน"

"พรุ่งนี้พวกเราจะกลับบ้านเกิด เฮียจะไปด้วยกันไหม?" ผมถามลอยๆ

เฮียเจี๋ยโบกมือแล้วลุกขึ้นยืน: "ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวฉันไปกับเฮียเฉิง" "บ้านเขาอยู่ไม่ไกลจากบ้านเราเท่าไหร่"