บทที่ 60 กลับบ้านเกิด

"เฮียเจี๋ยจัดปกเสื้อ" "ฉันต้องกลับไปที่บริษัทก่อน ไปล่ะ" พูดจบก็เดินไปทางประตู

ผมเดินไปส่งเขาที่หน้าประตู ลมกลางคืนพัดชายเสื้อของเขาจนปลิวไสว จู่ๆ เฮียเจี๋ยก็หันกลับมา มองผมเหมือนอยากจะพูดอะไรแต่ก็ไม่ได้พูด สุดท้ายก็แค่โบกมือ: "ปีใหม่ก็ดื่มให้น้อยๆ หน่อย"

ผมมองแผ่นหลังของเฮียเจี๋ยที่เดินจากไป ในใจก็รู้สึกซับซ้อนอย่างบอกไม่ถูก คนเหมือนกัน แต่ชะตาชีวิตช่างต่างกันจริงๆ

ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา ผมต้องวิ่งวุ่นหัวหมุนอยู่ระหว่างห้องไพ่กับหวยฮ่องกง ยุ่งหัวฟูมาครึ่งค่อนปี หาเงินมาได้ราวๆ สิบล้าน สำหรับผมแล้ว ผมคิดว่านี่มันคือโชคดีมหาศาลถึงจะหามาได้ขนาดนี้

แล้วเฮียเจี๋ยล่ะ? ทั้งวันก็ได้แต่ติดตามหวงจินเฉิงกินหรูอยู่สบาย รับเงินเดือนเดือนละหมื่นกว่าหยวน ดูเผินๆ ก็ไม่เท่าไหร่ แต่พอนับตั้งแต่ที่หวงจินเฉิงกลับมาจากมาเก๊า เขาก็ให้เงินเฮียเจี๋ยมาง่ายๆ ถึงห้าล้าน

ที่น่าทึ่งยิ่งกว่านั้นก็คือ พอธุรกิจของหวงจินเฉิงขยายตัวใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ โปรเจกต์ไหนๆ เขาก็จะแบ่งหุ้นให้เฮียเจี๋ยร่วมด้วยเล็กๆ น้อยๆ

พอนึกถึงเมื่อปีที่แล้วตอนที่เพิ่งพาเฮียเจี๋ยออกมา ท่าทางประหลาดๆ ของเขานั่น แม้แต่หมาจรจัดข้างถนนเห็นยังต้องเดินหนี

ใครจะไปคิดว่าแค่ช่วงเวลาสั้นๆ หนึ่งปี เขาจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคน กลายเป็นลูกน้องคนสนิทเบอร์หนึ่งของหวงจินเฉิงไปได้?

ผมอดที่จะหัวเราะเบาๆ ออกมาไม่ได้ กลับบ้านเกิดปีนี้ ก็ถือว่ามีหน้ามีตาไปรายงานลุงรองได้อย่างสมศักดิ์ศรีแล้ว

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ผมก็เอาเงินสดสองล้านที่เฮียเจี๋ยให้มาไปที่ธนาคาร

ผมทำตามที่พี่หวังกำชับไว้ เอาเงินหนึ่งล้านห้าแสนฝากเข้าบัญชีธนาคารของเฉินหลิง นี่คือสิ่งที่พี่หวังสอนผมมา ว่าทำงานสายนี้ เงินและทรัพย์สินจะเก็บไว้ในชื่อตัวเองไม่ได้ ที่ชื่อพี่ใหญ่ก็ใส่ไว้เยอะแล้ว คราวนี้ก็เลยฝากเข้าชื่อของเฉินหลิงให้มากขึ้นหน่อย

พอทำธุระเสร็จ ผมก็ขับรถกลับไปรับพี่ใหญ่กับเฉินหลิงที่ร้าน แสงแดดในฤดูหนาวสาดส่องผ่านหน้าต่างรถเข้ามา พวกเราสามคนก็มุ่งหน้าสู่เส้นทางกลับบ้านเกิด

หลังจากขับรถมาห้าชั่วโมง ในที่สุดรถ W180 ก็จอดสนิทลงที่หน้าบ้านเกิด

เด็กๆ แถวบ้านสองสามคนพากันมามุงดูอย่างสงสัย เอามือเล็กๆ ลูบไล้ตัวถังรถที่มันวับพลางส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าว ผม พี่ใหญ่ และเฉินหลิง ขนของขวัญปีใหม่ถุงใหญ่ถุงน้อยลงมาจากท้ายรถ ทั้งเหล้าเหมาไถที่ซื้อมาฝากพ่อ เสื้อสเวตเตอร์ขนแกะที่ซื้อให้แม่ แล้วก็ของดีเมืองกวานเฉิงอีกสารพัด

พอผลักประตูไม้ที่สีลอกร่อนเข้าไป กลิ่นควันฟืนที่คุ้นเคยก็โชยมาปะทะจมูก ผมสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วตะโกนเข้าไปในบ้าน: "พ่อ แม่ พวกเรากลับมาฉลองปีใหม่แล้ว!"

พี่รองกับพี่สามได้ยินเสียงก็รีบวิ่งออกมาจากในบ้าน พอเห็นผมกับพี่ใหญ่ก็ดีใจจนเนื้อเต้น

สายตาของพี่รองจับจ้องไปที่เฉินหลิง แล้วถามอย่างสงสัย: "นี่คือ?"

พี่ใหญ่ยิ้มแล้วก็แนะนำ: "นี่เฉินหลิง แฟนของอาเฉิน"

ตาของพี่รองลุกวาว พูดหยอกล้อ: "ไอ้แสบไม่เบานี่!" เธอหันไปพูดกับพี่สาม "ฉันเรียนอยู่ปีสองแล้วยังไม่เคยมีแฟนเลยนะเนี่ย น้องเล็กเก่งกว่าอีก"

พี่สามก็เขยิบเข้ามา มองสำรวจเฉินหลิงขึ้นๆ ลงๆ: "สวยจริงๆ เลยนะเนี่ย อาเฉินตาแหลมไม่เบา!"

เฉินหลิงหน้าแดง เรียกอย่างนอบน้อม: "พี่รอง พี่สาม"

ตอนนั้นเองพ่อผมก็คาบบุหรี่เดินออกมาจากในบ้าน ทำหน้าขรึมแล้วพูดว่า: "ไอ้ลูกชายตัวดี พอออกไปทีก็หายไปทั้งปี ไม่แม้แต่จะโทรกลับมาบ้าน! ถ้าไม่ใช่เพราะพี่ใหญ่แกคอยส่งข่าวทุกเดือนล่ะก็..."

ผมยิ้มยียวนพูดขัดจังหวะ: "จะเป็นยังไงได้ล่ะ? ก็ลูกชายพ่อรวยกลับมาแล้วนี่ไง!"

ผมหันไปพูดกับพ่อ: "ตอนเย็นไปตามลุงเฉียงที่รับสร้างบ้านในหมู่บ้านมากินข้าวด้วยนะ"

ตาของพ่อผมลุกวาว: "หาเงินได้แล้วจะสร้างบ้านใหม่เหรอ?"

"ไม่อย่างนั้นจะเชิญเขามาทำไมล่ะ?" ผมยักคิ้วอย่างลำพอง

พ่อผมดีใจจนต้องถูมือไปมา: "ได้! เดี๋ยวฉันไปเดี๋ยวนี้..."

"เดี๋ยวก่อน!" ผมควักเงินปึกหนึ่งออกมาจากกระเป๋า "เงินหนึ่งหมื่นนี่พ่อเก็บไว้"