บทที่ 61: พบเจ้านายใหญ่

มื้อเย็นวันนั้น แม่ของผมยิ้มจนตาเป็นสระอิ เอาแต่ชมว่าเฉินหลิงน่ารักสดใสไม่หยุดปาก แถมยังหน้าหนาขอให้เธอเรียกตัวเองว่า "แม่" อีกด้วย เฉินหลิงเขินจนหูแดงก่ำ แทบจะเอาหน้ามุดชามข้าวหนี

หลังอาหาร ผู้หญิงหลายคนช่วยกันเก็บจานชามแล้วชวนกันออกไปเดินย่อยอาหาร ส่วนผม ลุงเฉียง และพ่อก็ย้ายมาที่ห้องนั่งเล่น ชงชาร้อนๆ แล้วเริ่มคุยเรื่องธุรกิจกัน

"ลุงเฉียงครับ บ้านเก่าหลังนี้ ถ้าจะทุบแล้วสร้างใหม่เป็นห้าชั้นเนี่ย ต้องใช้เงินประมาณเท่าไหร่ครับ?" ผมเปิดประเด็นทันที

ลุงเฉียงล้วงเอาตลับเมตรออกมา วัดรอบๆ ตัวบ้านอยู่สองสามครั้ง แล้วบอกว่า "ฐานราก 120 ตารางเมตร ห้าชั้นรวมตกแต่ง..." เขาถูมือหยาบๆ ของตัวเอง "เหมาหมดทั้งค่าแรงและค่าของก็สามสิบเก้าหมื่นหยวน แต่เห็นแก่หน้าพ่อแก สามสิบแปดหมื่นหยวน ลุงจัดการให้หมดเลย"

"ได้ครับ ผมจ่ายให้เลยตอนนี้" ผมตอบอย่างใจเย็น

ลุงเฉียงรีบโบกมือ "เอาแค่ตามความคืบหน้าของงานก็พอ..."

ผมไม่รอให้เขาพูดจบ ควักธนบัตรปึกหนาสามสิบแปดมัดออกมาจากกระเป๋าทันที "ลุงเฉียงแค่เขียนใบรับเงินก็พอครับ เดี๋ยวพอปีใหม่ผ่านไปก็เริ่มลงมือเลย"

"ดีใจจริงๆ!" ลุงเฉียงรับเงินไป แล้วหันไปพูดกับพ่อผมด้วยความประทับใจ "พี่ชาย ในที่สุดพี่ก็หมดเคราะห์หมดโศกแล้ว อาเฉินคนนี้มีอนาคตจริงๆ!"

แม่กับพี่สาวสองสามคนรวมถึงเฉินหลิงเดินกลับมาจากการย่อยอาหาร ทุกคนก็มานั่งรวมกันที่ห้องนั่งเล่นอย่างอบอุ่น

ผมกระแอมเบาๆ "แม่ครับ ปีใหม่นี้ที่บ้านเรามีเรื่องสำคัญอีกเรื่องที่ต้องทำครับ"

แม่กำลังปอกส้มให้เฉินหลิงอยู่ เงยหน้าขึ้นถามโดยไม่เงยหน้า "เรื่องอะไรล่ะ?"

"แม่ต้องช่วยดูหน่อยครับ" ผมพยักเพยิดไปทางพี่สาวคนโต "ถึงเวลาหาคู่ให้พี่สาวคนโตแล้ว ตอนนี้ร้านมินิมาร์ทก็ให้พี่สาวดูแลแล้ว ก็ต้องหาคนดีๆ มาช่วยกันทำมาหากิน"

ส้มในมือแม่เกือบจะหลุดจากมือ "โอ๊ย! แม่ลืมเรื่องนี้ไปได้ยังไงเนี่ย!"

พี่สาวคนโตหน้าแดงก่ำ ตีผมเบาๆ "ไอ้เจ้าเด็กบ้า! ที่ไหนเขาให้น้องชายมาวุ่นวายเรื่องแต่งงานของพี่สาวกันหา!?" เธอทำท่าจะบิดหูผม

พี่สาวคนรองส่งเสียงเชียร์อยู่ข้างๆ "ใช่เลย! พี่สาวคนโตเขินใหญ่แล้ว!"

แม่ตาเป็นประกาย ตบขาตัวเองฉาดใหญ่ "ก่อนพวกแกจะกลับมาน่ะ มีหลายบ้านเลยนะที่มาทาบทามไว้!" เธอไล่นิ้วนับ "ลูกชายคนรองบ้านลุงหลี่ทางทิศตะวันออก หลานชายของป้าจางทางทิศตะวันตก..."

"สองสามวันมานี้แม่จะลองพิจารณาดูดีๆ เลย" แม่รับประกันอย่างมั่นอกมั่นใจ "เดี๋ยวตอนปีใหม่ที่ไปเยี่ยมญาติ จะเรียกมาให้ดูตัวทีละคนเลย!"

ตอนกลางคืนถึงเวลาจัดที่นอน เพื่อให้ผมกับเฉินหลิงได้นอนห้องเดียวกัน พี่สาวทั้งสามคนเลยต้องไปเบียดกันบนเตียงเดียว ผมขับรถมาทั้งวัน อาบน้ำเสร็จก็แทบจะหลับทันที ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเฉินหลิงเข้ามานอนตอนไหน

รุ่งเช้าตรู่ ผมก็ตื่นขึ้นมาแล้ว

ฤดูหนาวที่บ้านเกิดหนาวกว่าที่กว่างเฉิงมาก อย่างน้อยก็ต่ำกว่าสองสามองศา แต่ตอนนี้มีสาวงามอุ่นๆ อยู่ในอ้อมแขน ความหนาวก็ถูกปัดเป่าออกไปจนหมดสิ้น ไม่มีอะไรจะสบายไปกว่านี้อีกแล้วในโลกนี้

ผมค่อยๆ แกะกระดุมชุดนอนของเฉินหลิงออก เธอยังอยู่ในภวังค์กึ่งหลับกึ่งตื่น ขนตาขยับเบาๆ แล้วพึมพำว่า "หนาว..."

ในวินาทีที่สำคัญที่สุด... "โครม!" เสียงดังลั่น

เราทั้งคู่ร่วงลงไปกองกับพื้นพร้อมกับที่นอนที่ยุบตัว ขาเตียงที่หักก็เอนเอียงอย่างน่าสงสารอยู่ด้านข้าง ผ้าห่มมากองรวมกันยุ่งเหยิงอยู่แถวเอวของเรา

"เป็นเพราะนายคนเดียวนั่นแหละ..." เฉินหลิงทุบผมเบาๆ เสียงยังแฝงไปด้วยความปรารถนาที่ยังไม่จางหาย

ผมหัวเราะจนอกสั่น พลางกอดเธอไว้ "ของเก่าไม่ไป ของใหม่ไม่มาไงครับ ที่นี้ก็ได้โอกาสเปลี่ยนเตียงแข็งแรงๆ แล้ว"

เสียงเตียงพังปลุกพี่สาวคนรองที่อยู่ห้องข้างๆ เธอแกล้งไอเสียงกระแอมเบาๆ อยู่ที่หน้าประตู "เช้าๆ อย่าเสียงดังเกินไปนะจ๊ะ!"

คราวนี้หมดโอกาสที่จะนอนต่อแล้ว ผมกับเฉินหลิงรีบร้อนลุกขึ้นใส่เสื้อผ้า แล้วย่ำลงบันไดไม้ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดลงไปข้างล่าง ที่ห้องครัว แม่ของผมผูกผ้ากันเปื้อนกำลังวุ่นอยู่หน้าเตา หอมกลิ่นมันเทศหวานหอมลอยออกมาจากลังถึง

"หลิงเอ๋อร์ ไปช่วยแม่ก่อไฟหน่อยนะ" ผมดันเฉินหลิงเบาๆ พอเธอเดินไปที่เตาถ่าน ผมก็ดึงแม่ไปที่มุมที่มีฟืนกองสุมอยู่

"แม่ครับ ยื่นมือมาหน่อย" ผมล้วงซองอั่งเปาหนาๆ ที่เตรียมไว้แล้วออกมาจากกระเป๋า แล้วเสกกำไลทองคำเงาวับออกมาอย่างน่าอัศจรรย์ แม่ผู้มีผมหงอกปะปนกับผมดำตะลึงไปชั่วขณะ ยอมให้ผมสวมกำไลให้

กำไลทองส่องแสงวิบวับในแสงยามเช้า ตัดกับข้อมือหยาบกร้านจากการทำงานมานานหลายปี ทันใดนั้นแม่ก็ตาแดงก่ำ ใช้ชายผ้ากันเปื้อนเช็ดมือก่อนจะกล้าแตะกำไล "นี่มันราคาเท่าไหร่กัน..."

"ใส่พอดีเลยครับ" ผมจับมือที่เต็มไปด้วยรอยด้านของแม่ "ต่อจากนี้ไปอย่ามัวแต่คิดเก็บเงิน ลูกชายหาเงินได้แล้วครับ"

ข้างเตาถ่านมีเสียง "อุ๊ย" ดังมาจากเฉินหลิง เด็กคนนี้ยัดฟืนเข้าไปมากเกินไปจริงๆ ควันดำโขมงพุ่งออกมาจากช่องเตา แม่หัวเราะออกมาทั้งน้ำตา แล้วรีบวิ่งไปช่วยสถานการณ์

กินอาหารเช้าเสร็จ แสงอาทิตย์ยามฤดูหนาวกำลังสวย

ผมเช็ดปาก แล้วขยิบตาให้เฉินหลิง "ไปครับ ผมจะพาคุณไปเที่ยวตลาดในเมืองหน่อย"

ตลาดอยู่ห่างจากหมู่บ้านแค่สิบนาที เราเดินทอดน่องไปตามคันนา เฉินหลิงมองทุ่งนาข้าวทั้งสองข้างทางด้วยความแปลกใจ บางครั้งก็มีนกกระจอกหลายตัวตกใจบินหนีไป

พอถึงตัวเมือง ผมเดินตรงไปยังร้านขายเฟอร์นิเจอร์ เจ้าของร้านกำลังนั่งยองๆ สูบบุหรี่อยู่หน้าประตู เห็นเรามาก็รีบลุกขึ้นมาต้อนรับ

"ขอเตียงที่แข็งแรงหน่อยครับ" ผมยิ้มอย่างมีความหมาย "แล้วก็ขอที่นอนหนาๆ ด้วย"

เฉินหลิงได้ยินดังนั้น ปลายหูของเธอก็แดงก่ำในทันที แอบหยิกผมไปทีหนึ่ง

จ่ายเงินมัดจำเสร็จ ผมเขียนที่อยู่บ้านเก่าให้เจ้าของร้าน "วันนี้ส่งได้เลยไหมครับ?"

"สบายมาก!" เจ้าของร้านตบหน้าอกรับประกัน "เที่ยงนี้ผมจะไปส่งให้ถึงที่เลยครับ!"

พอเที่ยงวันกลับถึงบ้าน เตียงใหม่ก็ติดตั้งเรียบร้อยแล้ว โครงไม้เนื้อแข็งสะท้อนแสงแดดอ่อนๆ เป็นประกาย

ผมตบหลังเฉินหลิงเบาๆ "คุณไปนอนพักกลางวันก่อนนะ ผมจะออกไปทำธุระหน่อย"

ผมขับรถไปยังเมืองข้างๆ ตามที่อาหวังให้ที่อยู่ไว้ หน้าตึกสามชั้นของบ้านอาหวังมีรถตู้ขนของจอดอยู่ แสดงว่าเขาเพิ่งกลับมาบ้านเกิดเมื่อวานเหมือนกัน

ผมหิ้วบุหรี่จงหัวสิบแถบเดินเข้าไปในลานบ้าน "เอาของขวัญปีใหม่มาฝากครับ"

อาหวังที่กำลังนั่งอาบแดดอยู่ในลานบ้านหัวเราะร่า ชี้ไปที่กองบุหรี่และเหล้าที่วางเป็นภูเขาอยู่ตรงมุมกำแพง "แกมาดูถูกฉันเหรอ? ฉันเปิดซูเปอร์มาร์เก็ตจะขาดบุหรี่แค่ไม่กี่แถบเนี่ยนะ?" เขาคว้าบุหรี่ไปแล้วโยนมันไว้บนโต๊ะกาแฟ

อาหวังดับบุหรี่ แล้วกวักมือเรียกผมอย่างมีลับลมคมใน "ไป ฉันจะพาแกไปพบ 'ผู้ใหญ่บ้านหลัง'"

ผมรู้สึกตื่นเต้นทันที ทำธุรกิจมานานขนาดนี้ยังไม่เคยเจอเจ้านายใหญ่เบื้องหลังที่แสนลึกลับคนนี้เลย ทุกครั้งที่ต้องเคลียร์ยอดได้เสีย เขาจะส่งลูกน้องมารับเงินหรือมาจ่ายเงินให้เท่านั้น

"ปกติเขาอยู่ที่เผิงเฉิงเหรอครับ?" ผมกระซิบถาม

อาหวังยิ้มอย่างมีความหมาย "เรื่องเล็กๆ น้อยๆ พวกนี้เขาจะสนใจได้ยังไง? ที่กว่างเฉิงแต่ละงวดหวยฮ่องกงได้เสียเป็นสิบล้าน เขาก็แค่ให้ลูกน้องข้างล่างตามงานไป เขานั่งควบคุมอยู่ที่เผิงเฉิง เพราะที่นั่นมีชาวกวางตุ้งมากที่สุด ตัวเลขก็จะใหญ่ที่สุด"