บทที่ 62: พบ หลิวซิน อีกครั้ง

อาหวังพาผมมาที่บ้านหลังหนึ่งตรงหัวหมู่บ้านของเขา มองจากระยะไกล วิลล่าหลังใหญ่อลังการหลังหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่ในตำแหน่งที่โดดเด่นที่สุดของทางเข้าหมู่บ้าน กินพื้นที่มากกว่าหนึ่งพันตารางเมตร แค่กำแพงรั้วก็สูงกว่าบ้านเรือนรอบข้างครึ่งหนึ่งแล้ว และยังปูด้วยกระเบื้องหินอ่อนที่ส่องแสงวาววับ

ประตูรั้วหน้าบ้านเป็นประตูทองแดงสลักลายหนาหนักเหนือประตูแขวนป้ายไม้สีทองคำว่า "ฮกซิงเกาเจ่า" (ดาวแห่งความสุขส่องสว่าง) ด้านข้างมีสิงโตหินแกะสลักสองตัวนั่งหมอบอย่างสง่างาม อาหวังกดกริ่ง ไม่นานนัก รปภ. ในชุดเครื่องแบบสีดำก็โผล่หน้าออกมาจากประตูข้าง เมื่อเห็นว่าเป็นอาหวังก็รีบยิ้มแย้ม "เถ้าแก่หวัง ท่านมาแล้ว!"

อาหวังพยักหน้าแล้วพาผมเดินเข้าไป ทันทีที่เข้าสู่บริเวณบ้าน ผมก็ตกตะลึงกับภาพที่เห็นตรงหน้า

ตรงกลางคือทางเดินหินกรวดกว้างขวาง สองข้างทางปลูกสนเก้าล้าน พันธุ์ดีที่ถูกตัดแต่งอย่างเป็นระเบียบ ใต้ต้นไม้ประดับด้วยโคมไฟหินสไตล์โบราณหลายดวง ปลายทางเดินคือวิลล่าสี่ชั้นสไตล์ยุโรป ผนังด้านนอกปูด้วยหินอ่อนสีครีม หน้าต่างบานใหญ่แบบ Floor-to-Ceiling สะท้อนแสงแดดเป็นประกาย

ที่น่าทึ่งที่สุดคือ ในสวนมีการขุดสระน้ำเทียมขนาดเท่าครึ่งสนามบาสเกตบอลได้เลย น้ำในสระใสสะอาดจนมองเห็นพื้น เลี้ยงปลาคาร์ปไว้หลายสิบตัว ทั้งสีแดง สีทอง สีขาว ว่ายอย่างร่าเริง ตรงกลางสระสร้างศาลาเล็กๆ ชายคาโค้งงอน แขวนโคมไฟสีแดง ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นสวนสไตล์เจียงหนานเลยทีเดียว

"นี่... นี่บ้านใครครับ?" ผมอดไม่ได้ที่จะถามอาหวัง

อาหวังยิ้มพลางลดเสียงลง "นี่คือท่านหลิวซิน สมัยก่อนท่านขับแท็กซี่ที่เผิงเฉิง ต่อมาได้ติดตามเจ้านายใหญ่คนหนึ่งทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ ตอนนี้มีทรัพย์สินไม่ต่ำกว่าสิบกว่าร้อยล้านหยวนแล้ว วิลล่าหลังนี้สร้างไว้เพื่อต้อนรับแขกคนสำคัญโดยเฉพาะ"

ทันทีที่เดินเข้าไปในโถงวิลล่า หลิวซินก็เดินลงมาจากชั้นสอง เขาสวมสูทลำลอง มือยังคงคลึงลูกประคำไม้จันทน์สีม่วงเม็ดเล็กที่คุ้นตา พอเห็นผมก็ยิ้มออกมา "อ้าว! นี่ไม่ใช่เสี่ยวตี้ (น้องชาย) ที่เคยเจอกันครั้งก่อนเหรอ?"

ผมรีบยื่นเหล้า Louis XIII สองขวดที่ถือมาให้พ่อบ้านข้างๆ แล้วยิ้มตอบ "ไม่นึกเลยว่าเจ้านายใหญ่ที่อาหวังพูดถึงคือท่านหลิวซินนี่เอง!"

อาหวังมองพวกเราด้วยความประหลาดใจ "พวกแกสองคนรู้จักกันด้วยเหรอ?"

"ท่านหงพาคุณหลิวมาที่ห้องหมากรุกของผมครับ" ผมอธิบาย "ไม่นึกเลยว่าจะบังเอิญขนาดนี้"

หลิวซินเชื้อเชิญอย่างกระตือรือร้น "มาๆๆ เข้าไปนั่งในห้องชาดีกว่า"

ผมเดินตามหลิวซินขึ้นไปที่ห้องชาบนชั้นสองของวิลล่า บนโต๊ะน้ำชาไม้แดงมีชุดน้ำชาดินเผาจื่อซาจัดวางไว้ หลิวซินต้มน้ำชงชาเองอย่างคล่องแคล่ว ตั้งแต่ลวกถ้วย ล้างชา จนถึงการรินน้ำชา น้ำชาสีอำพันไหววนอยู่ในถ้วย

"อาเฉิน ที่แท้แกก็คือน้องชายที่อาหวังพูดถึงบ่อยๆ ว่าแต่ละงวดเล่นตัวเลขใหญ่ๆ นี่เอง" หลิวซินรินชาให้เรา แล้วยิ้ม "อาหวังชมแกให้ฉันฟังไม่น้อยเลยนะ"

ผมรับถ้วยชาด้วยสองมือ กลิ่นชาหอมกรุ่น "ท่านหลิวชมเกินไปแล้วครับ ทั้งหมดนี้อาหวังเป็นคนพาผมเข้าวงการ"

อาหวังจิบชาแล้วพูดกับหลิวซิน "ไอ้หนุ่มเฉินคนนี้ใช้ได้จริง ทำงานมั่นคง หัวไวด้วย"

หลิวซินพยักหน้า สายตามองผมอย่างมีความหมาย "การทำธุรกิจที่กว่างเฉิงได้มั่นคงขนาดนี้ ไม่ง่ายเลยนะ"

ผมยกถ้วยชาขึ้นมาถือด้วยสองมือ ตอบอย่างนอบน้อม "ทั้งหมดเป็นเพราะพี่เฉิง แห่งเมืองทองให้ความเมตตาดูแล ผมถึงทำผลงานได้ในเวลาเพียงหนึ่งปี ท่านหลิวซินต่างหากครับที่เป็นแบบอย่างที่ผมควรเรียนรู้"

หลิวซินได้ยินก็หัวเราะลั่น ลูกประคำไม้จันทน์ในมือหมุนเร็วขึ้น "คนหนุ่มรู้จักถ่อมตัวเป็นเรื่องดี" เขาจิบชาคำหนึ่ง "แต่การที่สามารถผงาดขึ้นมาภายใต้การดูแลของคนในเมืองทองได้ ก็แสดงว่าแกมีความสามารถจริงๆ"

อาหวังพูดเสริมขึ้นมา "ไอ้หนุ่มเฉินคนนี้สู้ชีวิตจริงๆ ตั้งแต่ไปทำงานต่างถิ่น จนเปิดห้องหมากรุก และขยายมาจนถึงขนาดนี้ ใช้เวลาแค่ปีเศษๆ เอง"

หลิวซินมองผมอย่างสนใจ "ได้ยินมาว่าตอนนี้ยอดแทงหวยของแกรวมๆ ต่อวารอบใหญ่เลยเหรอ?"

"ตอนนี้อยู่ที่ประมาณหนึ่งล้านหยวนครับ" ผมตอบตามตรง "ส่วนใหญ่มาจากลูกค้าประจำหลายคนให้การสนับสนุน"

"ดีมาก ดีมาก" หลิวซินพยักหน้า แล้วเติมชาให้ผมอีกถ้วย "เก่งกว่าพวกรุ่นเก๋าหลายคนเสียอีก"

อาหวังยกถ้วยชาจิบ แล้วยิ้มให้หลิวซิน "ท่านหลิวไม่รู้หรอก ไอ้หนุ่มคนนี้มีความสามารถไม่ธรรมดาเลย จัดการแม่เลี้ยงรวยๆ ได้หลายคนเลยนะ แต่ละคนเป็นพวกเศรษฐีท้องถิ่นที่มีชื่อเสียง ใช้เงินมือเติบสุดๆ"

หลิวซินเลิกคิ้ว ลูกประคำที่คลึงอยู่ในมือหยุดลง มองผมด้วยความสนใจ "โอ้? มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ?"

ทันใดนั้นผมรู้สึกหน้าร้อนผ่าว รีบเกาหัวอย่างเขินอาย "อาหวังก็อย่าล้อผมเลยครับ แค่โชคดีที่เจอพวกพี่ๆ ลูกค้าใจกว้างเฉยๆ"

หลิวซินหัวเราะร่วนทันที ชูนิ้วโป้งให้ผม "เก่งมาก ไอ้หนุ่ม! รู้จักทางลัดแบบนี้ มีอนาคต! เก่งกว่าพวกเราสมัยก่อนเยอะ"

ผมกับอาหวังคุยกับหลิวซินอีกสองสามประโยค ก็รู้ตัวว่าควรจะลุกขึ้นขอตัวกลับ หลิวซินแสดงความเป็นเจ้าบ้านมาส่งเราถึงหน้าวิลล่า ก่อนจากยังตบไหล่ผมแล้วกล่าวว่า "อาเฉิน ว่างๆ ก็แวะมานั่งเล่นนะ"

ก้าวออกมาจากประตูทองแดงอันสง่างามนั้น ผมก็ถอนหายใจยาว อาหวังหยิบซองบุหรี่ออกมา ยื่นให้ผมมวนหนึ่ง "เป็นไงบ้าง รู้สึกยังไง?"

ผมรับบุหรี่มา จุดไฟด้วยไฟแช็กที่เขายื่นให้ สูบเข้าปอดลึกๆ "ท่านหลิวคนนี้ดูใจดีนะ แต่รู้สึกว่าหยั่งไม่ถึงเลยครับ"

อาหวังพ่นควันบุหรี่ออกมา พลางหรี่ตาพูดว่า "ก็แน่อยู่แล้ว คนที่ทำธุรกิจในเผิงเฉิงได้ดีขนาดนั้น ใครจะไม่ใช่คนฉลาดเป็นกรดบ้างล่ะ? ที่ฉันพาแกมาวันนี้ ก็เพื่อให้แกได้โผล่หน้าต่อหน้าเขา"

ผมพยักหน้า ในใจเข้าใจดี ด้วยกำลังของเราในตอนนี้ ไม่มีสิทธิ์ที่จะมาคุยเรื่องธุรกิจจริงจังกับหลิวซินได้เลย การที่เขายอมสละเวลามาเจอเรา ก็เป็นเพราะเห็นแก่อาหวังแล้ว

"ค่อยๆ ไป แกยังหนุ่ม" อาหวังเหมือนจะมองทะลุความคิดของผม

เราเดินไปตามทางเดินหินกรวดที่เข้ามา เมื่อเดินผ่านบ่อปลาคาร์ปสวยงาม ผมอดไม่ได้ที่จะหันกลับไปมองวิลล่าหรูหราหลังนั้นอีกครั้ง ใต้แสงแดด ผนังหินอ่อนส่องประกายระยิบระยับราวกับเป็นปราสาทที่อยู่ไกลเกินเอื้อม

"ไปเถอะ" อาหวังเปิดประตูรถแล้วนั่งลงที่เบาะหน้า "ข้าวต้องกินทีละคำ ทางต้องเดินทีละก้าว วันนี้มาไม่เสียเที่ยว อย่างน้อยหลิวซินก็จำแกได้แล้ว"

ผมเข้าไปในที่นั่งคนขับ มองวิลล่าที่ค่อยๆ ไกลออกไปทางหน้าต่างรถ ในใจแอบสาบานว่า สักวันหนึ่ง ผมจะต้องใช้ความสามารถของตัวเองมาอาศัยอยู่ในบ้านแบบนี้ให้ได้

ส่งอาหวังกลับบ้านแล้ว ผมปฏิเสธความหวังดีที่เขาจะชวนทานอาหารเย็น แล้วขับรถกลับบ้านตัวเองทันที เมื่อรถเลี้ยวเข้าลานบ้าน ก็เห็นคนกลุ่มหนึ่งกำลังยืนกล่าวลาอยู่ที่หน้าประตู

ผมจอดรถลงมา ก็เห็นแม่กับพี่สาวคนโตกำลังส่งแขกพอดี เป็นคู่สามีภรรยาวัยกลางคน และมีชายหนุ่มวัยยี่สิบเจ็ดแปดตามมาด้วย ชายหนุ่มคนนั้นสวมเสื้อเชิ้ตกางเกงสแล็คอย่างดี ทรงผมหวีเรียบกริบ ตอนจากไปยังหันกลับมามองบ่อยๆ

พอครอบครัวนั้นเดินไปไกล ผมปิดประตูรถแล้วถาม "แม่ครับ พวกนี้ใครเหรอ?"

แม่ยังคงมีรอยยิ้มแบบรับแขกอยู่บนใบหน้า หันมาหาผม "เมื่อคืนแกไม่ใช่ให้แม่ช่วยหาคู่ให้พี่สาวคนโตเหรอ? เมื่อกี้เป็นชุดแรกเลย ลูกชายของเสมียนหลี่จากหมู่บ้านตะวันตก ทำงานที่สหกรณ์ออมทรัพย์ในเมือง" เธอไล่นิ้วนับ "สองสามวันข้างหน้ายังมีอีกหลายคนเลย"

ผมเลิกคิ้ว หันไปหาพี่สาวคนโต "เป็นไงบ้าง วันนี้ชอบคนนี้ไหม?"

พี่สาวคนโตหน้าแดงก่ำ ยกมือขึ้นตีผมเบาๆ ทีหนึ่ง "จะไปเร็วขนาดนั้นได้ไง! เพิ่งเจอกันครั้งเดียว พูดกันยังไม่กี่ประโยคเอง" แม้จะพูดอย่างนั้น แต่สายตาของเธอก็อดที่จะชำเลืองมองไปทางที่ครอบครัวนั้นจากไปไม่ได้

แม่พูดแทรกขึ้นมา "แม่ว่าเสี่ยวหลี่คนนี้ใช้ได้นะ งานมั่นคง ที่บ้านยังมีบ้านในตัวเมืองอีกด้วย เสียอย่างเดียวคือตัวเตี้ยไปหน่อย ยืนคู่กับลูกสาว เกรงว่าจะไม่สูงเท่าลูกสาวด้วยซ้ำ"

"แม่!" พี่สาวคนโตเท้ากระแทกพื้นด้วยความรีบร้อน "แม่พูดจาเหลวไหล!"

ผมอดหัวเราะไม่ได้ กอดไหล่พี่สาวคนโตไว้ "เอาน่า นี่แค่คนแรกเอง ค่อยๆ เลือกไป ถ้าไม่ถูกใจสักคน น้องชายคนนี้จะช่วยหาคนดีๆ ในกว่างเฉิงให้"

พี่สาวคนโตสะบัดแขนออกจากผม วิ่งเข้าบ้านด้วยใบหน้าแดงก่ำ "พวกแกก็เอาแต่ล้อฉัน!"