บทที่ 63

"แม่ครับ" ผมรับตะกร้าผักจากมือแม่ แล้วลดเสียงลง "การหาคู่ให้พี่สาวคนโต ขอแค่เขาเป็นคนซื่อสัตย์สุจริตก็พอครับ จะไปทำงานที่อื่นมาก่อนก็ไม่เป็นไร ยังไงตอนนี้พี่สาวก็มีร้านมินิมาร์ทเลี้ยงตัวเองได้อยู่แล้ว"

แม่เช็ดมือ พยักหน้าอย่างครุ่นคิด "แม่ก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน นิสัยพี่สาวแกอ่อนโยน ต้องหาคนอารมณ์ดีๆ"

ผมเหลือบมองไปทางครัวให้แน่ใจว่าพี่สาวคนโตไม่ได้ยิน จึงพูดต่อว่า "ถ้าอีกฝ่ายเหมาะสม ก็ให้เขามาช่วยพี่สาวดูแลร้านที่กว่างเฉิงได้ครับ หรือถ้าเขาอยากทำธุรกิจเล็กๆ ของตัวเอง..." ผมหยุดไปครู่หนึ่ง "ผมจะออกทุนให้เขาเอง"

ผ้าเช็ดมือในมือแม่ร่วงลงพื้น เธอเบิกตากว้าง "อาเฉิน แกพูดจริงเหรอ?"

ผมก้มลงเก็บผ้าเช็ดมือ แล้วยิ้ม "แน่นอนครับ พี่สาวลำบากมาหลายปี ในฐานะน้องชาย ผมก็ต้องช่วยหนุนหลังเธอหน่อย"

ตาของแม่แดงก่ำขึ้นมาทันที ใช้ผ้ากันเปื้อนเช็ดหางตา "แกนี่... โตเป็นผู้ใหญ่แล้วจริงๆ" เธอพูดเสียงเบา "เรื่องนี้ห้ามพูดต่อหน้าพี่สาวแกนะ เธอเป็นคนขี้อาย เดี๋ยวจะเขินเอา"

ในระหว่างที่คุยกัน พี่สาวคนโตก็เดินออกมาจากครัวพร้อมกับจานอาหาร "พวกแม่ลูกกระซิบกระซาบอะไรกันอยู่คะ? ข้าวเสร็จแล้ว มากินได้แล้ว"

ผมรีบเปลี่ยนเรื่องทันที "กำลังพูดว่ากับข้าวที่พี่สาวทำอร่อยขึ้นเรื่อยๆ เลย นี่แอบไปแอบไปฝึกวิชาที่ไหนมาหรือเปล่าครับ?"

"พูดจาเหลวไหล!" พี่สาวคนโตยิ้มพลางจ้องผม สีแดงบนใบหน้าเธอยิ่งเข้มขึ้น

บนโต๊ะอาหาร พ่อของผมได้ยินว่ามีคนมาดูตัวก็รู้สึกสนใจเป็นพิเศษ กินข้าวไปก็ถามนั่นถามนี่ไป พี่สาวคนโตถูกซักไซ้จนเกือบจะวางตะเกียบแล้วลุกหนี ผมรีบพูดไกล่เกลี่ย เปลี่ยนหัวข้อไปเป็นการปรับปรุงบ้านแทน

ผมรีบตบหน้าผากตัวเอง "แย่จัง ผมนี่ขี้ลืมจริงๆ! เฉินหลิงกับพี่สาวคนรอง พี่สาวคนเล็กยังอยู่ข้างบนนี่นา"

แม่มองค้อนผม "แกนี่เอาแต่ยุ่งจนหัวหมุนไปหมดแล้ว เฉินหลิงก็เพิ่งช่วยพี่สาวแกเตรียมผักอยู่เลย ตอนนี้คงกำลังกระซิบกระซาบกับพี่สาวคนรองกับพี่สาวคนเล็กอยู่ข้างบนแหละ"

ผมก้าวขึ้นบันไดสามก้าวสองก้าวตามสเต็ป และได้ยินเสียงหัวเราะดังมาจากห้องพี่สาวคนเล็กจริงๆ พอผลักประตูที่แง้มอยู่เข้าไป ก็เห็นเฉินหลิงนั่งอยู่ข้างเตียง มือถืออัลบั้มรูป ส่วนพี่สาวคนรองกับพี่สาวคนเล็กนั่งขนาบข้าง สามหัวชนกัน มองดูอะไรบางอย่างแล้วก็หัวเราะจนตัวงอ

"ดูอะไรกันอยู่ สนุกจัง?" ผมพิงอยู่กับกรอบประตูแล้วถาม

เฉินหลิงเงยหน้าขึ้นมา เห็นผมแล้วก็ตาเป็นประกาย "อาเฉิน! มาดูเร็ว พี่สาวคนรองไปเจอรูปนายตอนเด็กที่ใส่กางเกงผ่าเป้าด้วยแหละ!"

พี่สาวคนรองชูอัลบั้มรูปขึ้นแล้วเขย่า "รูปนี้เด็ดสุด ห้าขวบแล้วยังฉี่รดกางเกง ยืนร้องไห้ขี้มูกโป่งอยู่กลางลานบ้านเลย!"

ผมรีบวิ่งเข้าไปแย่งอัลบั้ม "ไหนขอผมดูหน่อย!" แต่เฉินหลิงกลับหมุนตัวหลบอย่างว่องไว ซ่อนอัลบั้มรูปไว้ด้านหลัง แล้วแลบลิ้นใส่ผม "ไม่ให้! นี่มันประวัติศาสตร์มืดของนายนะ~"

ผมทำท่าจะเข้าไปจั๊กจี้เธอ เฉินหลิงกรีดร้องแล้วหลบไปด้านหลังพี่สาวคนเล็ก พี่สาวคนรองสบโอกาสยัดอัลบั้มรูปให้พี่สาวคนเล็ก แล้วพี่สาวคนเล็กก็ส่งต่อให้เฉินหลิงอีกที ทั้งสามคนเล่นโยนรับเหมือนเล่นลูกบอล ทำให้ผมหมุนวนไปมา

ในขณะที่กำลังเล่นกันสนุกสนาน แม่ก็ตะโกนมาจากข้างล่าง "หยุดเล่นได้แล้ว! ลงมากินข้าว!"

เช้าตรู่วันสิ้นปี ท้องฟ้าเพิ่งจะสาง ผมก็ถูกเสียงโกลาหลข้างล่างปลุกให้ตื่น เฉินหลิงขยับตัวในอ้อมแขนผม แล้วพึมพำงัวเงีย "เริ่มแต่เช้าเลยนะเนี่ย..."

ผมขยี้ตา แล้วแหวกผ้าม่านดูที่ลานบ้าน พ่อกำลังวิ่งไล่จับไก่ตัวผู้ตัวใหญ่อยู่ทั่วลาน แม่ถือมีดทำครัวกำลังวุ่นอยู่กับเล้าห่าน พี่สาวคนโตกำลังล้างผักอยู่ข้างบ่อน้ำ พี่สาวคนรองกับพี่สาวคนเล็กคนหนึ่งเช็ดหน้าต่าง อีกคนกำลังกวาดพื้น ยุ่งกันสนุกสนาน

เฉินหลิงลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว "พวกเราก็ควรไปช่วยแล้วนะ" เธอใส่เสื้อสเวตเตอร์อย่างรวดเร็ว มัดผมหางม้าลวกๆ แล้วก็วิ่งออกไปทันที ผมใส่เสื้อผ้าอย่างเชื่องช้า เมื่อเดินไปถึงลานบ้าน เฉินหลิงก็สวมผ้ากันเปื้อนแล้วกำลังเช็ดกระจกกับพี่สาวคนเล็กอยู่แล้ว

"อาเฉิน!" แม่เห็นผมยืนเหม่ออยู่หน้าประตู ก็โบกมือที่เปื้อนขนไก่ "ถ้าแกว่างนักก็ไปซื้อซีอิ๊วที่ปากซอยหน่อย ที่บ้านหมดแล้ว"

ผมลูบจมูกอย่างเก้อเขิน พบว่าตัวเองช่วยอะไรไม่ถูกจริงๆ จะฆ่าไก่ฆ่าห่านก็ไม่เป็น จะช่วยทำความสะอาดก็กลัวจะทำเปรอะเปื้อน สุดท้ายก็ต้องควักกระเป๋าสตางค์ เดินเตร่ๆ ไปที่ปากซอย

เมื่อเดินผ่านบ้าน อาคนรอง ผมอดไม่ได้ที่จะมองดูอีกครั้ง จำได้ว่าเมื่อปีที่แล้วบ้านอาคนรองยังเป็นบ้านดิน กำแพงแขวนพริกแห้ง ลานบ้านกองฟืนเต็มไปหมด แต่ตอนนี้บ้านเป็นตึกสามชั้นปูกระเบื้องทั้งหลัง ประตูรั้วเปลี่ยนเป็นประตูเหล็กดัดมันวาว แม้แต่ถนนดินหน้าบ้านก็ยังถูกปูด้วยปูนซีเมนต์

กำลังมองอยู่ อาคนรองก็เดินออกมาจากลานบ้าน เห็นผมเข้าก็ร้องทัก "อาเฉิน!"

ผมรีบเดินเข้าไปทักทาย อาคนรองคว้ามือผม แล้วดึงผมเข้าไปในบ้าน "มาๆๆ เข้ามาดื่มชา!"

พอเปิดประตูรั้วบ้านอาคนรองเข้าไป ผมก็เห็น พี่ชายลูกพี่ลูกน้องนั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น กำลังจิบชาอยู่

"พี่ครับ!" ผมตะโกนเรียกที่โถงทางเข้า

พี่ชายลูกพี่ลูกน้องเงยหน้ามองผม แล้ววางโทรศัพท์ลงทันที "อาเฉิน! เข้ามานั่งเร็ว!"

ผมเปลี่ยนรองเท้าแตะแล้วเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น นั่งลงข้างๆ พี่ชายลูกพี่ลูกน้อง อาคนรองยิ้มอย่างอบอุ่น แล้วยกชุดน้ำชามา รินชาทิกวนอิมให้เราคนละถ้วย

"เฉิงเกอ ปีนี้กลับมากี่วันครับ?" ผมรับถ้วยชามาถาม

พี่ชายลูกพี่ลูกน้องยกถ้วยชาดื่มรวดเดียวหมด "เราต้องไปตั้งแต่วันที่สองแล้ว" เขาเช็ดปาก "อาเฉิน นายจะออกเดินทางวันไหน?"

"ผมตั้งใจว่าจะไปวันที่สามครับ" ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา "ผมโทรหาเฉิงเกออวยพรปีใหม่หน่อย"

โทรศัพท์ถูกรับสายอย่างรวดเร็ว เสียงของหวางจินเฉิง ดังมาจากโทรศัพท์ โดยมีเสียงรบกวนเบาๆ เป็นพื้นหลัง "ฮัลโหล? อาเฉินเหรอ?"

"เฉิงเกอ สวัสดีปีใหม่ครับ! ขอให้ปีใหม่นี้เฮงๆ รวยๆ ครับ!" ผมพูดพร้อมหัวเราะ "พอดีผมกำลังนั่งดื่มชาอยู่ที่บ้านพี่ชายลูกพี่ลูกน้องครับ"

เสียงหัวเราะของหวางจินเฉิงดังออกมาจากปลายสาย "ดีๆๆ! ขอให้แกปีใหม่นี้ทำเงินได้เยอะๆ เหมือนกัน!" "ใช่สิ คืนวันที่ห้ามีนัดปาร์ตี้ นายอยากมาร่วมด้วยไหม?"

ผมเหลือบมองพี่ชายลูกพี่ลูกน้อง เขาพยักหน้าให้ผม "ได้ครับเฉิงเกอ ผมจะไปให้ตรงเวลาเลยครับ"

วางสายแล้ว พี่ชายลูกพี่ลูกน้องก็โน้มตัวเข้ามา "เฉิงเกอชวนนายไปเหรอ?"

ผมพยักหน้า "นัดคืนวันที่ห้าครับ"

พี่ชายลูกพี่ลูกน้องยิ้มกว้างเผยให้เห็นฟันขาวสองแถว "งั้นก็ดีเลย" เขาพูดเสียงกระซิบอย่างลึกลับ "ได้ยินมาว่าคราวนี้มีแต่ ผู้ใหญ่คนสำคัญ มาด้วยนะ"

ข้างนอกมีเสียงเฉินหลิงตะโกนมาทันที "อาเฉิน! กลับบ้านกินข้าวได้แล้ว!"

ระหว่างทางกลับบ้าน ผมคิดถึงเรื่องนัดปาร์ตี้คืนวันที่ห้าไปด้วย ไม่รู้ว่ามันเป็นงานแบบไหน แต่ในเมื่อเฉิงเกอเป็นคนเชิญด้วยตัวเอง ก็ต้องเป็นโอกาสสำคัญอย่างแน่นอน ผมเลี้ยวเข้าซอย เห็นเฉินหลิงยืนรอผมอยู่หน้าบ้าน

"คุยอะไรกันตั้งนาน?" เฉินหลิงเดินเข้ามาถาม

ผมจับมือเธออย่างเป็นธรรมชาติ "ไม่มีอะไรหรอก แค่อวยพรปีใหม่"

"รีบไปเถอะ" เฉินหลิงจูงผมเข้าบ้าน "พี่สาวคนโตทำหมูสามชั้นตุ๋นซีอิ๊วที่นายชอบที่สุดแล้ว ถ้าไม่รีบกินเดี๋ยวจะเย็นหมด"

กลิ่นหอมของอาหารลอยออกมาจากลานบ้าน พ่อกำลังติดป้ายคำอวยพรต้อนรับฤดูใบไม้ผลิอยู่หน้าประตู ยามเที่ยงของวันสิ้นปี แสงแดดสาดส่องอย่างอบอุ่น ทุกอย่างดูมั่นคงและน่าอุ่นใจอย่างยิ่ง