บทที่ 64

สามวันในช่วงปีใหม่ผ่านไปอย่างรวดเร็ว โดยพื้นฐานแล้วผมทำอยู่สามอย่าง: ขับรถ กินข้าว และดูพี่สาวคนโตดูตัว

ทุกเช้า พ่อก็จะปลุกผมให้รีบออกเดินทางด้วยความกระตือรือร้น เบาะหลังและท้ายรถ Tiger Run ถูกยัดแน่นไปด้วยของขวัญปีใหม่ เราขับรถตั้งแต่ต้นหมู่บ้านไปจนสุดหมู่บ้าน แวะจอดทักทายทุกคนที่พบเจอ พ่อเสียงดังมาก เจอใครก็อวดว่าผมประสบความสำเร็จ ทำให้ผมรู้สึกเขินอายไปหมด บรรดาอาๆ ลุงๆ ป้าๆ ก็ให้ความเคารพอย่างดี บางคนถึงขนาดคะยั้นคะยอให้เราอยู่ทานอาหารและดื่มเหล้าด้วย

ส่วนการกินข้าวนั้นเหนื่อยที่สุด ตั้งแต่เช้ายันค่ำ ก็สลับกันไปกินที่บ้านญาติบ้าง หรือต้อนรับแขกที่บ้านบ้าง แม่กับพี่สาวคนโตวุ่นวายตั้งแต่เช้าจนค่ำ ห้องครัวไม่เคยว่างเว้น ส่วนเฉินหลิงกลับสบายที่สุด แม่สั่งไว้อย่างดีว่าไม่ต้องให้เธอทำงาน แค่ให้นั่งคุยเป็นเพื่อนเท่านั้น ยัยหนูก็ฉลาด คอยแอบช่วยผมรับเหล้าแทนอยู่เสมอเวลาที่ผมกำลังจะเมา

แต่ที่น่าสนใจที่สุดคือการดูพี่สาวคนโตดูตัว พวกหนุ่มๆ แต่ละคนแต่งตัวดูดีมีสกุล บางคนใส่สูทผูกไท บางคนใช้เจลใส่ผมหวีเป็นทรง Slick Back พี่สาวคนโตทุกครั้งก็จะซ่อนตัวอยู่ในครัวไม่ยอมออกมา แม่ต้องไปลากออกมาทุกที ผมกับเฉินหลิงก็จะแอบอยู่ข้างๆ ดูความสนุกสนาน เห็นพวกหนุ่มๆ ประหม่าจนเหงื่อแตก พูดตะกุกตะกัก ส่วนพี่สาวคนโตยิ่งตลกไปใหญ่ เอาแต่ก้มหน้า ถามสามคำตอบคำเดียว อยากจะมุดพื้นหนีไปให้พ้น

สามวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว พ่อยังไม่สร่างเมาดี แม่ก็ยังคงวุ่นวายกับการจัดนัดดูตัวครั้งต่อไปให้พี่สาวคนโต ขณะที่ผมกับเฉินหลิงกำลังเก็บกระเป๋า ก็ได้รับโทรศัพท์จากหวางจินเฉิง เร่งให้ผมไปร่วมงานในคืนวันที่ห้าให้ได้ วางสายแล้วมองดูดอกไม้ไฟนอกหน้าต่าง ผมก็รู้สึกว่าชีวิตแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน

ผมขนกระเป๋าเดินทางทีละใบใส่ท้ายรถ เฉินหลิงช่วยจัดของอยู่ข้างๆ พี่สาวคนโตถือถุงสานสองใบที่เต็มไปด้วยไส้กรอกจีน เนื้อตุ๋น และผักดองที่แม่ยัดเยียดให้ เดินออกมาจากบ้าน

พ่อสวมเสื้อคลุมเก่าๆ ยืนอยู่ที่ประตูบ้าน คาบบุหรี่อยู่ ผมยัดกระเป๋าใบสุดท้ายเสร็จ หันไปพูดกับพ่อว่า "พ่อครับ เรื่องสร้างบ้าน พ่อช่วยใส่ใจหน่อยนะครับ อย่ามัวแต่ไปบ้านลุงหลี่ ตีไพ่ทั้งวันทั้งคืน"

พ่อโบกมือ ขี้บุหรี่ร่วงกราว "รู้แล้วน่า พ่อแกแล้ว ต้องให้แกมาสอนเหรอ?"

พี่สาวคนรองกับพี่สาวคนเล็กจับมือพี่สาวคนโตไว้แน่น พี่สาวคนเล็กตาแดงๆ "พี่สาวคนโต ไปแล้วต้องรออีกตั้งปีเลยนะ..." พี่สาวคนโตลูบหัวพี่สาวคนเล็กแล้วยิ้ม "ไม่เป็นไร เดี๋ยวพอพวกเราปิดเทอมฤดูร้อน พี่จะมารับไปเที่ยวที่กว่างเฉิง เมืองใหญ่สนุกจะตายไป พี่จะพาไปกินติ่มซำ ไปเดินห้าง"

พี่สาวคนรองตาเป็นประกาย "จริงเหรอ? พูดแล้วห้ามคืนคำนะ!" พี่สาวคนโตพยักหน้า ล้วงซองอั่งเปาสองซองให้พวกเธอ "เอาไปนะ ซื้อเครื่องเขียนบ้าง"

แม่รีบวิ่งออกมาจากครัว มือยังถือถุงพลาสติกอยู่ "เดี๋ยวๆ! ไข่เพิ่งต้มเสร็จ กินระหว่างทาง!" เฉินหลิงรีบรับมา ไข่อุ่นๆ ร้อนมือแม้จะมีถุงพลาสติกกั้นไว้

ผมนั่งเข้าไปในรถ ลดกระจกลง มองดูครอบครัวที่ยืนอยู่หน้าบ้าน พ่อยังคงบ่นกำชับเรื่องความปลอดภัยในการเดินทาง แม่เช็ดหางตาไม่หยุด พี่สาวคนรองกับพี่สาวคนเล็กโบกมือแรงๆ ผมสตาร์ทรถ ค่อยๆ ขับออกจากหมู่บ้าน

ในกระจกมองหลัง เงาของพวกเขาเล็กลงเรื่อยๆ จนกลายเป็นจุดเล็กๆ ที่พร่ามัว พี่สาวคนโตที่นั่งอยู่เบาะหลังแอบเช็ดหางตา เฉินหลิงยื่นกระดาษทิชชูให้เธอ แล้วพูดเบาๆ ว่า "เดี๋ยวปิดเทอมก็มาถึงเร็วๆ นี้แล้วค่ะ"

ผมกำพวงมาลัยแน่น เหยียบคันเร่ง รถวิ่งไปตามถนนชนบทจนฝุ่นตลบ มุ่งหน้าไปยังทางขึ้นทางด่วน

เมื่อมาถึงกว่างเฉิง ผมส่งพี่สาวคนโตกลับไปที่ร้าน จากนั้นผมกับเฉินหลิงก็กลับบ้านทันที แสงแดดยามบ่ายสามสาดส่องผ่านหน้าต่างบานใหญ่เข้ามาในห้องนั่งเล่น ผมเปิดประตูเข้าไป

"พี่ผิง?" ผมยืนนิ่งอยู่ที่ทางเข้า กุญแจยังแกว่งไกวอยู่ที่นิ้ว ฟางผิง กำลังนอนขดตัวอยู่บนโซฟาดูทีวี เธอสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวของผม ขาเรียวยาวทั้งสองข้างวางพาดบนโต๊ะกาแฟตามสบาย เล็บเท้าทาด้วยสีแดงสด

เฉินหลิงโผล่หน้าออกมาจากด้านหลังผม ร้องอย่างประหลาดใจ "พี่ผิง!" เธอวิ่งเข้าไปหา ฟางผิงก็คว้าตัวเธอมากอดทันที

"คิดถึงจะตายอยู่แล้ว เจ้าหลิงเอ๋อร์น้อย~" ฟางผิงบีบแก้มเฉินหลิง แต่สายตาเหลือบมองมาที่ผม "กลับบ้านไปกินดีอยู่ดีใช่ไหม? หน้ากลมขึ้นเป็นวงเลยนะ"

"ใช่สิครับ" ผมดึงห่วงเบียร์ขึ้นแล้วดื่มอึกใหญ่ "ยัยหนูคนนี้กินข้าวสามชามทุกมื้อ จนเตียงที่บ้านผมพังไปเลย"

เฉินหลิงหน้าแดงก่ำทันที คว้าหมอนอิงโยนใส่ผม "นายพูดเหลวไหลอะไร!"

ฟางผิงหัวเราะจนตัวโยกเยก คอเสื้อเชิ้ตเลื่อนลงมาที่ไหล่ "โธ่เอ๊ย หลิงเอ๋อร์ของเราเก่งขนาดนั้นเลยเหรอ?" ทันใดนั้นเธอก็ยื่นมือดึงเฉินหลิงเข้ามากอด กระซิบอะไรบางอย่างข้างหู ทำให้เฉินหลิงหูแดงก่ำ พยายามดิ้นรนจะวิ่งหนี

ผมเอนตัวลงบนโซฟา มองดูพวกเธอเล่นกันจนวุ่นวาย กระเป๋าเดินทางของฟางผิงยังวางอยู่ที่มุมห้อง มีชุดนอนผ้าไหมลื่นๆ เล็ดลอดออกมาสองสามตัว ในทีวีมีรายการวาไรตี้ที่น่าเบื่อ เสียงหัวเราะของพิธีกรปะปนกับเสียงหยอกล้อของพวกเธอ

ผมเอื้อมมือไปดันกระเป๋าเดินทางไปไว้ข้างกำแพง หยิบเบียร์เย็นๆ สองสามกระป๋องจากตู้เย็น ยื่นให้ฟางผิงกระป๋องหนึ่ง แล้วถามว่า "พี่ผิง ทำไมกลับมาเร็วอย่างนี้ครับ? ผมยังคิดว่าจะโทรหาพี่วันนี้อยู่เลย"

ฟางผิงรับเบียร์มา นิ้วเรียวบางดึงห่วงเบียร์ออก "เพียะ!" เธอเงยหน้าดื่มอึกหนึ่ง ลูกกระเดือกเคลื่อนไหวเบาๆ "กลับบ้านไปก็แค่ไปเยี่ยมพ่อแม่ ไม่มีอะไรทำ เบื่อ เลยกลับมาเร็วกว่ากำหนด"

เธอนั่งไขว่ห้าง ชายกระโปรงผ้าไหมลื่นๆ เลื่อนขึ้นไปถึงโคนขา ส่องประกายแวววาวใต้แสงแดด เฉินหลิงนั่งอย่างเรียบร้อยอยู่ข้างๆ ถ้วยน้ำอุ่นที่ฟางผิงเพิ่งรินให้

"ที่บ้านหนาวจะตาย" ฟางผิงเบ้ปาก ใช้นิ้วพันปลายผม "แม่เอาแต่เร่งให้ฉันดูตัว น่ารำคาญจะตายอยู่แล้ว" ทันใดนั้นเธอก็หันไปมองเฉินหลิง แล้วขยิบตาอย่างมีเลศนัย "ยังไงหลิงเอ๋อร์ของเราก็ดีกว่า ได้กลับบ้านไปกับอาเฉิน คงถูกตามใจเหมือนสมบัติล้ำค่าเลยสินะ?"

เฉินหลิงยิ้มเม้มปาก ใบหน้าแดงระเรื่อ "คุณป้าใจดีกับหนูมากค่ะ ต้มซุปให้หนูกินทุกวันเลย"

ผมขยับไปใกล้ฟางผิง โซฟาเกิดเสียง "เอี๊ยดอ๊าด" เบาๆ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ของเธอโชยเข้าจมูก

"พี่ผิง" ผมขยับไปใกล้หูเธอ ใช้นิ้วพันเส้นผมที่หลุดลุ่ยของเธอ "สองสามวันนี้คิดถึงผมไหม?"

แก้มของเฉินหลิงแดงก่ำ "ฉัน... ฉันไปทำอาหารดีกว่า!" เธอเดินเข้าครัวอย่างรวดเร็ว เสียงรองเท้าแตะ "แพล็บๆ" ดังบนพื้น

ฟางผิงชายตามองผม ริมฝีปากสีแดงยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม "เจ้าเด็กแสบ เพิ่งกลับมาก็..." คำพูดของเธอยังไม่ทันจบ ผมก็โอบเธอเข้ามากอดแล้ว

"พี่ครับ" ผมลดเสียงลง ลมหายใจอุ่นๆ รดใบหูของเธอ "ตอนอยู่บ้าน ผมคิดถึงพี่ทุกวัน" นิ้วมือเลื่อนลงไปตามกระดูกสันหลังของเธอ สัมผัสได้ถึงอาการสั่นเบาๆ ของเธอ

ฟางผิงหน้าแดงอย่างที่ไม่ค่อยเกิดขึ้น วางหน้าผากแนบกับหน้าอกผม เธอบ่นเบาๆ "ปากหวานจริงนะ..."

สี่สิบนาทีต่อมา กลิ่นหอมของอาหารลอยออกมาจากห้องครัว เสียงของเฉินหลิงดังลอดประตูมา "ใกล้จะเสิร์ฟแล้วนะคะ! พวกคุณ... เสร็จธุระกันหรือยังคะ?"

ขณะที่เสียงเฉินหลิงดังมาจากครัว ฟางผิงก็กำลังนอนหอบอยู่บนโซฟา หน้าอกกระเพื่อมแรง ผมเผ้าที่ยุ่งเหยิงติดอยู่ที่คอที่ชื้นเหงื่อ เธอขยับนิ้วไม่ไหว ได้แต่เหลือบตาขึ้นมองไปทางครัวเท่านั้น

ในครัวมีเสียงจานชามกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊ง ซึ่งเฉินหลิงจงใจทำให้เสียงดังมาก ฟางผิงหัวเราะเบาๆ ยื่นมือมาจิ้มหน้าอกผม "ไปช่วยน้องหน่อยนะ รอให้พี่พักหายใจก่อน..."