บทที่ 65: นัดหมาย

บ่ายวันตรุษจีนวันที่ห้า แสงแดดยามบ่ายสาดส่องเข้ามาในห้องนั่งเล่นอย่างเกียจคร้าน ผมกำลังนอนเอกเขนกอยู่บนโซฟาดูทีวี ทันใดนั้นโทรศัพท์ก็สั่นขึ้นมา

"ฮัลโหล เฉิงเกอ" ผมกดรับสาย

"อาเฉิน" เสียงของหวางจินเฉิงดังลอดมาตามสาย "คืนนี้หนึ่งทุ่มตรงมาทานข้าวที่บริษัทฉันนะ อย่ามาสายล่ะ"

"ได้ครับเฉิงเกอ ผมจะไปให้ตรงเวลา" ผมวางสาย เงยหน้าขึ้นเห็นฟางผิงกำลังพิงอยู่กับกรอบประตูห้องครัว ในมือถือชาดอกไม้ร้อนๆ ถ้วยหนึ่ง

"มีนัดตอนเย็นเหรอ?" เธอเลิกคิ้วถาม ไอน้ำร้อนจากชาลอยอวลอยู่ตรงหน้าเธอ

"อืม เป็นงานที่หวางจินเฉิงจัดครับ" "เขาชวนผมตั้งแต่วันสิ้นปีแล้ว บอกว่าวันที่ห้ามีงานสำคัญ"

ฟางผิงพยักหน้าอย่างเข้าใจ "หวางจินเฉิงเขาก็ต้องจัดงานแบบนี้ทุกปีแหละ" เธอเดินมานั่งข้างผม ชายชุดนอนผ้าไหมลื่นไหลลงมา "เขาจะดึงบรรดาเจ้าของธุรกิจใหญ่ๆ ในท้องถิ่นมาเล่นพนันกับเจ้าของธุรกิจจากฝั่งฮ่องกงและไต้หวัน ได้ยินมาว่าเขาตั้งตัวได้ก็เพราะงานพวกนี้แหละ"

ผมถามฟางผิง "พี่ผิงครับ ตามที่พี่พูดมา การที่เจ้าของธุรกิจฮ่องกง/ไต้หวันกับเจ้าของธุรกิจท้องถิ่นมาเล่นพนันกัน หวางจินเฉิงก็ได้แค่ค่าน้ำเหรอครับ?"

เธอจิบชา คำหนึ่ง ริมฝีปากสีแดงทิ้งรอยจางๆ ไว้ที่ขอบถ้วย "เงินได้เสียมันเยอะเกินไป พวกเจ้าของธุรกิจพวกนั้นก็ฉลาดเป็นกรด จะยอมให้เขาได้ค่าน้ำได้ยังไง?"

เธอวางถ้วยชาลง "หวางจินเฉิงแต่ละปีจะรับกินสองส่วนจากยอดได้เสียของฝ่ายที่เป็น 'เจ้ามือ'"

"ปีที่แล้วฝั่งฮ่องกง/ไต้หวันเป็นเจ้ามือ พวกเขาชนะไปกว่าสามร้อยล้านหยวน!" เธอชูนิ้วที่ทาเล็บสีแดงขึ้นมา "หวางจินเฉิงได้ไปเจ็ดสิบล้านหยวน"

"มีเจ้าของธุรกิจท้องถิ่นคนหนึ่งเล่นจนหน้ามืด ยอมใช้ตึก 'จินซาคลับ' จำนองให้เขาเลย" ทันใดนั้นเธอก็เงยหน้าขึ้น มองผมอย่างมีความหมาย "อ้อ ใช่แล้ว ก็คือเจ้าของห้องที่คุณเช่าอยู่ตอนนี้ไงล่ะ โอวหยางเหวย"

ในหัวผมภาพใบหน้าเหลี่ยมๆ เคร่งขรึมของโอวหยางเหวยก็ผุดขึ้นมาทันที "ที่แท้เฒ่าแก่คนนี้" ผมอดหัวเราะไม่ได้ "ดูเป็นคนดีมีสกุล แต่เบื้องหลังก็เป็นไอ้ขี้พนันที่เสียจนหมดตัวนี่เอง"

ฟางผิงที่กำลังลองทาบเสื้อเชิ้ตสีดำที่เฉินหลิงรีดให้อยู่ที่ตัวผมได้ยินเข้าก็กลอกตา "แกคิดว่าไงล่ะ?" เธอจับปกเสื้อเชิ้ต "ในกว่างเฉิง ตึกไหนที่ดูดีมีราคา เจ้าของสิบคนก็จะติดการพนันไปแล้วแปดคน"

ผมจับข้อมือที่กำลังวุ่นวายของเธอ "พี่ผิง รู้ได้ยังไงละเอียดขนาดนี้ครับ?"

"งานแบบนี้ เจียงเทียนหวู่ก็ไปทุกปี ฉันเคยตามเขาไปครั้งหนึ่ง"

ฟางผิงเอื้อมมือมาจัดปกเสื้อให้ผม ปลายนิ้วของเธอค่อนข้างเย็น เมื่อสัมผัสกับลำคอผมก็ทำให้ผมรู้สึกเสียวซ่านเล็กน้อย

"แกน่ะ ไปดูเพื่อเปิดหูเปิดตาเฉยๆ ก็พอแล้ว" "อย่าไปเล่นพนันกับพวกเขาเด็ดขาดนะ"

ผมจับมือเธอไว้ ยิ้มแล้วโน้มตัวเข้าไปใกล้ "อะไรกัน กลัวผมจะเล่นหมดตัวเหรอครับ?"

ฟางผิงใช้อีกมือบีบคางผม "ทรัพย์สินของแกแค่นี้" "ยังไม่พอให้พวกเขาเล่นแค่ตาสองตาเลย"

"รู้แล้วครับ" ผมยกมือขึ้นทำท่ายอมแพ้ "ผมแค่ไปหาข้าวกินเฉยๆ สัญญาว่าจะไม่แตะไพ่เด็ดขาด" พลางปัดปอยผมที่หลุดลุ่ยของฟางผิงไปทัดหูให้

หกโมงครึ่งยามค่ำคืนในกว่างเฉิงเริ่มมีแสงไฟสว่างไสว ผมถือเหล้า Louis XIII สองขวดและบุหรี่จงหัวสีแดงสิบแถบ ก้าวเข้าไปในประตูบริษัทของหวางจินเฉิงตามเวลา เลขาที่เคาน์เตอร์พาผมเข้าไปในห้องรับรอง

หวางจินเฉิงลุกจากโซฟา "มาก็มา ทำไมต้องมีของติดมือมาด้วย" เขาหยิบเหล้ากับบุหรี่ไปวางบนโต๊ะกาแฟตามสบาย

ผมเพิ่งสังเกตเห็นว่าหลิวซินและหงเจิ้นก็อยู่ที่นั่นด้วย หลิวซินนั่งพับตัวอยู่บนโซฟาเดี่ยว มือคลึงลูกประคำไม้จันทน์สีม่วง ส่วนหงเจิ้นนั่งตัวตรงอยู่ที่โซฟาตัวกลาง สวมชุดจีนโบราณสีดำ

"ท่านหลิว ท่านหง" ผมพยักหน้าทักทาย รู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย

หลิวซินโบกมือ ลูกประคำกระทบกันดังแกร๊ก "ต่อไปเรียกพี่ก็พอ"

"พี่ซิน" ผมคล้อยตามทันที แต่หางตาเหลือบไปเห็นบรรยากาศแปลกๆ ระหว่างหวางจินเฉิงกับหงเจิ้น ทั้งสองนั่งอยู่ไม่ไกลกัน แต่กลับเหมือนมีกำแพงที่มองไม่เห็นกั้นอยู่ แม้แต่อากาศก็ดูจะแข็งตัว

"อาเฉิน" หวางจินเฉิงยิ้มอย่างมีความหมาย "เดี๋ยวหลังทานข้าวเสร็จ เราจะไปร่วมวงพนันด้วยกัน" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง "เป็นงานที่จัดขึ้นปีละครั้ง"

มือที่ถือถ้วยชาของผมชะงักเล็กน้อย ชาร้อนๆ เกือบจะหกออกมา เป็นไปตามที่ฟางผิงพูดไว้ทุกอย่าง นี่คือการพนันใหญ่ระหว่างเจ้าของธุรกิจฮ่องกง/ไต้หวันกับเศรษฐีท้องถิ่น

หวางจินเฉิงพูดต่อ "ปีนี้ถึงคิวเจ้าของธุรกิจท้องถิ่นกว่างเฉิงเป็นเจ้ามือ ปกติฉันจะรับกินสองส่วนจากยอดได้เสีย แต่ปีนี้ฉันตั้งใจจะให้สองส่วนนั้นกับเจ้าของธุรกิจพวกนั้น แล้วฉันกับอาซินจะกินแปดส่วน เราเป็นเจ้ามือเอง"

หลิวซินนั่งอยู่ข้างๆ หัวเราะเอิ๊กอ๊ากพลางคลึงลูกประคำ ส่วนหงเจิ้นดื่มชาด้วยสีหน้าเรียบเฉย

ผมวางถ้วยชาลง ก้นถ้วยกระทบกับโต๊ะน้ำชาแก้วดังแกร๊ก "เฉิงเกอครับ พี่ให้เจ้าของธุรกิจท้องถิ่นแค่สองส่วน พวกเขาจะยอมเหรอครับ?"

หวางจินเฉิงพ่นลมหายใจออกมาอย่างเย้ยหยัน ขี้ซิการ์ร่วงลงในที่เขี่ยบุหรี่คริสตัล "สองส่วนให้พวกเขาน่ะ จะเอาก็เอา ไม่เอาก็แล้วไป"

ผมมองใบหน้าด้านข้างที่พร่ามัวไปด้วยควันซิการ์ของเขา คิดในใจว่าสมกับเป็นคนที่เพิ่งชนะเงินสี่ร้อยล้านหยวนจากมาเก๊ามาหมาดๆ คำพูดถึงได้หนักแน่นขนาดนี้

"นายอยากร่วมกินส่วนแบ่งได้เสียด้วยไหม?" หวางจินเฉิงหันมามองผมทันที "นี่เป็นโอกาสที่ดีเลยนะ"

ผมคำนวณในใจ เงินเก็บของผมตอนนี้มีประมาณสิบสองล้านหยวน

"เฉิงเกอครับ" ผมพูดกับหวางจินเฉิง "ผมขอลงเงินหนึ่งสิบล้านหยวนร่วมได้เสียกับพี่ครับ ผมมีแค่นี้ ถ้าเสียหมดก็จะถอนตัวออกเลย ได้ไหมครับ?"

หวางจินเฉิงหัวเราะเสียงดัง เขาตบไหล่ผมแรงๆ "ไอ้หนุ่ม! ใจกล้าดี!"

หวางจินเฉิงพ่นควันซิการ์ออกมา ควันค่อยๆ กระจายไปใต้แสงไฟ "งานพนันเมื่อปีที่แล้ว ฝ่ายเจ้ามือชนะไปสามร้อยห้าสิบล้าน ฉันคิดว่าประมาณสามร้อยล้านก็พอ ส่วนของฉันสี่ส่วนก็เท่ากับหนึ่งร้อยยี่สิบล้าน"

เขาโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย "ฉันจะแบ่งให้นายหนึ่งส่วนจากสี่ส่วนของฉัน ชนะนายก็ได้ส่วนแบ่งไปตามส่วน ถ้าเสียเกินสิบล้านฉันจะชดเชยให้"

ผมตอบหวางจินเฉิงว่า "ผมทำตามที่เฉิงเกอจัดให้เลยครับ ผมได้หมด"

หวางจินเฉิง "ดี! ตกลงตามนี้"

อีกด้านหนึ่ง หลิวซินกับหงเจิ้นกระซิบกระซาบกันอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ตกลงกันได้ หลิวซินจะแบ่งส่วนสี่ส่วนของเขาให้หงเจิ้นคนละครึ่ง

ในเวลานั้น เลขาที่เคาน์เตอร์ก็เคาะประตูเข้ามาเบาๆ "คุณหวางค่ะ เจ้าของธุรกิจหลายท่านมาถึงแล้ว"

หวางจินเฉิงดับซิการ์ ลุกขึ้นจัดสูท "คนมาแล้ว เราไปที่ห้องอาหารกันเถอะ"

เราเดินตามหวางจินเฉิงไปยังห้องอาหาร มองเห็นชายวัยกลางคนหลายคนยืนอยู่ที่โถงทางเดิน ผมเห็นโอวหยางเหวยทันที วันนี้เขาสวมสูทสีน้ำเงินเข้ม ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย ส่วนคนอื่นๆ ผมไม่รู้จัก แต่ดูจากเสื้อผ้าและท่าทางแล้ว เห็นได้ชัดว่าเป็นบุคคลสำคัญที่มีหน้ามีตา

บนโต๊ะอาหาร หวางจินเฉิงแนะนำอย่างกระตือรือร้น "อาซินครับ นี่คือเจ้าพ่อแห่งอันเจิ้น โอวหยางเหวย ผู้มีที่ดินและอสังหาริมทรัพย์มากมายในอันเจิ้น" โอวหยางเหวยพยักหน้าอย่างสงวนท่าที

หวางจินเฉิงชี้ไปที่ชายอีกคนหนึ่งซึ่งมีใบหน้าบึกบึน "นี่คือพี่ฮุยจากโฮ่วเจีย เขาเปิดโรงแรมห้าดาว" พี่ฮุยยิ้มกว้างเผยให้เห็นฟันทองสองซี่

"ส่วนคนนี้คือคุณหยางเหวยจากหลงเหมิน เป็นเจ้าของธุรกิจการค้าระหว่างประเทศทางทะเล" หวางจินเฉิงแนะนำชายผอมสูงผิวคล้ำคนหนึ่ง

สุดท้ายเขาก็ตบไหล่ชายวัยกลางคนย้อมผมสีทอง "นี่คืออาเฉียง เป็นเจ้าของแหล่งธุรกิจบันเทิงที่ใหญ่ที่สุดในกว่างเฉิง คุณจะเรียกเขาว่า จีเฉียงก็ได้" อาเฉียงยิ้มกริ่ม ประสานมือคารวะเราอย่างนอบน้อม