บทที่ 113 ทำธุรกิจร่วมกับญาติไม่ได้

เหวินลี่ลี่มองดูหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงในจาน อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลาย

น้ำซอสสีอำพันที่เคลือบกลิ่นหอมของโป๊ยกั๊กและอบเชยพวยพุ่งมาปะทะหน้า ชิ้นเนื้อที่มีมันแทรกเนื้อแดงสั่นไหวระริกอยู่ในน้ำซอสสีแดงเข้ม ผิวที่มันวาวเปล่งประกายจางๆ ส่วนเนื้อแดงดูดซับน้ำซอสไว้จนชุ่ม ส่วนมันหมูยิ่งใสกระจ่างราวกับหยกไขมันแกะ ราวกับว่าเพียงแค่สัมผัสเบาๆ ก็จะละลาย

เหวินลี่ลี่หยิบตะเกียบคีบขึ้นมาชิ้นหนึ่งส่งเข้าปาก วินาทีที่มันหมูนุ่มละมุนสัมผัสกับฟัน ก็ราวกับหิมะที่ละลายหายไป กลายเป็นน้ำมันร้อนๆ หอมกรุ่น พกพากลิ่นหอมเผ็ดร้อนของโป๊ยกั๊กพุ่งพล่านไปทั่วไรฟัน

ทว่า การคุมไฟในการตุ๋นของเจียงเทียนนั้นพอเหมาะพอดีมาก ความเลี่ยนนี้ถูกความหวานหอมของน้ำซอสเจือจางลงอย่างรวดเร็ว ยิ่งไปกว่านั้น ส่วนเนื้อแดงที่เปื่อยยุ่ยยังแฝงความเหนียวหนึบสู้ฟันนิดๆ เส้นใยเนื้อช่วยเพิ่มอรรถรสในการเคี้ยวโดยรวม

ความชุ่มฉ่ำของมันหมู ความเหนียวหนึบของเนื้อแดง ผสมผสานกันจนเกิดเป็นกลิ่นหอมของไขมันอันกลมกล่อมในยามที่เคี้ยว