บทที่ 138 บ้านไหนในหมู่บ้านกำลังทำพะโล้อยู่นะ?

หลังจากเก็บแผงที่หอพักว่างไห่เสร็จ เจียงเทียนก็เก็บของเตรียมตัวกลับบ้าน เวลาประมาณตีหนึ่ง หลินหว่านชิงยังไม่นอน เธอกำลังสวมชุดนอนผ้าซาตินนอนเอกเขนกดูหนังอยู่บนโซฟา ไม่รู้ว่าสองวันนี้ผู้หญิงคนนี้เป็นอะไรไป จู่ๆ ก็เริ่มหลงใหลหนังเก่าๆ ขึ้นมา โดยเฉพาะหนังผีดิบ กับพวกหนังตำรวจจับผู้ร้าย ดูอย่างออกรสออกชาติเชียว เมื่อเห็นเจียงเทียนกลับมา หลินหว่านชิงก็ปิดโทรทัศน์ "สามีคะ กลับมาแล้วเหรอ? วันนี้ขายดีไหมคะ?" เจียงเทียนเลิกคิ้ว "ต้องดีอยู่แล้วสิ!”

“ฉันว่าแล้วว่าสามีฉันเก่งที่สุด" หลินหว่านชิงกางแขนออก สวมกอดเจียงเทียนแน่นๆ "เหนื่อยแย่เลย เดี๋ยวฉันนวดไหล่ให้นะคะ! อยากกินอะไรไหม?" หลินหว่านชิงยังเหลือกับข้าวไว้ให้ แต่เจียงเทียนไม่หิวเลย เพราะก่อนกลับ หลี่ต้าลี่ยังทำเปาะเปี๊ยะม้วนให้เขากินด้วย เปาะเปี๊ยะม้วนร้านเขาเป็นเอกลักษณ์มาก ไม่ใช่แผ่นแป้งแห้งๆ แต่เป็นแป้งที่คล้ายกับแป้งเปาะเปี๊ยะสด เขาบอกว่าเรียกว่า "ลั่วหมัว" ลั่วหมัวม้วนกับของทอดเสียบไม้หลายๆ อย่าง ราดด้วยน้ำจิ้มสูตรเด็ดของเขา รสชาติเผ็ดๆ อร่อยลงตัว ไม่แปลกใจเลยที่ร้านของหลี่ต้าลี่ขายดี ของสะอาด รสชาติอร่อย แถมราคาก็เป็นมิตร พ่อค้าแม่ค้าระแวกนั้นหลายคนคิดว่าหลี่ต้าลี่ได้อานิสงส์จากเขา ธุรกิจถึงได้ดีขนาดนั้น ความจริงแล้วไม่ใช่เลย ถ้าของหลี่ต้าลี่รสชาติแย่ วัตถุดิบห่วย ลูกค้าก็คงไม่ยอมจ่ายเงินหรอก ดังนั้น เจียงเทียนจึงส่ายหน้าปฏิเสธ "ไม่กินแล้วครับ" พอได้ยินแบบนี้ สีหน้าของหลินหว่านชิงก็เปลี่ยนเป็นบึ้งตึงทันที "ไม่รักกันแล้วเหรอ?" เจียงเทียนชะงักไป คิดว่าหลินหว่านชิงคงฟังผิด จึงพูดซ้ำอีกครั้ง "ผมบอกว่าไม่กินแล้วครับ”

“นั่นแปลว่าไม่รักกันแล้วใช่ไหมล่ะคะ?" วินาทีต่อมา น้ำตาก็คลอเบ้าหลินหว่านชิง "เมื่อก่อนไม่ว่าคุณจะกลับดึกแค่ไหน คุณก็ต้องกินกับข้าวที่ฉันทำตลอด คุณมีคนอื่นอยู่ข้างนอกใช่ไหม?" เจียงเทียนปวดหัวตึบ "ไม่ได้มีครับ พี่หลี่เขา..." ยังไม่ทันที่เจียงเทียนจะพูดจบ หลินหว่านชิงก็พูดแทรกขึ้นมา "อย่าเอาพี่หลี่มาเป็นข้ออ้างเลยค่ะ" เจียงเทียนถึงกับทำตัวไม่ถูก "ผมกินแล้ว ผมกินก็ได้ครับ ตกลงไหม?" ภายใต้การควบคุมของหลินหว่านชิง เจียงเทียนก็กินเข้าไปอีกเยอะเลย สุดท้าย ตัวเขาก็เอนตัวพิงเก้าอี้ รู้สึกเหมือนอาหารจะล้นมาถึงคอหอยอยู่แล้ว "แบบนี้ค่อยยังชั่วหน่อย" หลินหว่านชิงพูดอย่างพอใจ เจียงเทียนอาบน้ำเตรียมจะเข้านอน แต่หลินหว่านชิงก็อ้อนให้เขาอยู่ดูหนังผีเป็นเพื่อนจนจบ เจียงเทียนถามเหตุผล หลินหว่านชิงก็บอกว่าเธอกลัว ให้ตายเถอะ... คุณกลัวงั้นเหรอ? แล้วผมไม่กลัวหรือไง? ในฐานะลูกผู้ชาย ก็ต้องไม่กลัวผีสางเทวดาสิ! จนกระทั่งสิบนาทีต่อมา หลินหว่านชิงตบไหล่เจียงเทียนที่ซุกอยู่ในอ้อมอกของเธอ "เอาล่ะๆ! ในหนังมันของปลอมทั้งนั้น ไม่ต้องกลัวนะคะ"

...... วันรุ่งขึ้น ตอนเช้าตรู่ วันนี้ เจียงเทียนรับหน้าที่ไปส่งตั่วตั่วที่โรงเรียน เจ้าตัวเล็กนั่งเบาะหน้า กอดตุ๊กตาหมีตัวโปรด หันไปถามเจียงเทียน "ปะป๊า~ คืนนี้หนูขอไปตั้งแผงกับปะป๊าด้วยได้ไหมคะ?" เจียงเทียนเหลือบมองเวลาบนโทรศัพท์ วันนี้วันศุกร์นี่นา "ได้สิลูก!" เจียงเทียนยิ้มตอบ "เย้!" ตั่วตั่วร้องดีใจ "ในที่สุดก็ได้ออกไปเล่นแล้ว!" หลังจากส่งตั่วตั่วที่โรงเรียนอนุบาลเสร็จ เจียงเทียนก็กลับบ้านไปเปลี่ยนเป็นรถสามล้อเครื่อง กดปุ่มเปิดระบบขับขี่อัจฉริยะ นำทางตรงมาที่หมู่บ้านตงกุ้ยหยวน บ้านที่เขาเช่าไว้ เมื่อวานจัดเตรียมของไว้หมดแล้ว วันนี้ของที่สั่งไว้ก็มาส่งที่นี่ทั้งหมด ต่อไป ที่นี่ก็จะเป็นฐานทัพหลักของเขา ผัดหมี่ที่สั่งไว้ก็มาส่งแล้ว ตั้ง 100 ชั่ง ผัดหมี่ที่หนึ่งใช้เส้นประมาณ 350 กรัม ขายสองที่ทั้งที่หมู่บ้านซิงฝูฮวาหยวนกับหอพักว่างไห่ 200 ที่ไม่ใช่ปัญหาเลย ดังนั้นถึงแม้ 100 ชั่งจะดูเหมือนเยอะ แต่มันก็แค่ปริมาณสำหรับขายแค่วันกว่าๆ เท่านั้น หลินหว่านชิงตื่นนอนแล้วขับรถมาช่วย สองหมู่บ้านอยู่ไม่ไกลกัน ขับรถสิบกว่านาทีก็ถึง จอดรถใต้ตึกสะดวกมาก พอหลินหว่านชิงเข้าบ้านมา เปลี่ยนใส่ผ้ากันเปื้อน มองดูห้องที่เจียงเทียนจัดเตรียมไว้ ก็เอ่ยด้วยความแปลกใจ "เมื่อวานคุณทำตั้งขนาดนี้เลยเหรอคะ?" โรงรถกับห้องครัวเต็มไปด้วยอุปกรณ์ต่างๆ เจียงเทียนหัวเราะเบาๆ "เขามาส่งแล้วก็ติดตั้งให้ถึงที่เลยน่ะครับ!" หลินหว่านชิงยกนิ้วโป้งให้ "สมกับเป็นสามีฉันจริงๆ! เราเริ่มทำอะไรก่อนดีคะ?" เจียงเทียนครุ่นคิด "ทำพะโล้ก่อนเลยครับ! อันนี้ใช้เวลาเยอะสุด!”

“ได้เลยค่ะ!" หลินหว่านชิงหยิบของพะโล้สดๆ ออกมา "ว้าว สามีคะ คุณเพิ่มของมาเยอะขนาดนี้เลยเหรอ?" เจียงเทียนยิ้ม "เลือกของที่ราคาต่อหัวสูงขึ้นมาหน่อยน่ะครับ" ราคาของพะโล้ปกติต่อหัวค่อนข้างต่ำ แต่ก็กินพื้นที่เยอะ เจียงเทียนเลยซื้อพวกที่ราคาต่อหัวสูงขึ้นมาเพิ่ม ขาหมูชิ้นใหญ่ ตีนหมู เนื้อน่องลาย และอื่นๆ... แบบนี้ ไม่เพียงแต่จะเพิ่มราคาต่อหัวให้สูงขึ้นได้ แต่ยังมีทางเลือกให้ลูกค้าเพิ่มขึ้นด้วย "เดี๋ยวถ้าพะโล้เสร็จ ฉันขอกินตีนหมูชิ้นนึงนะคะ!”