บทที่ 139 พ่อหนุ่ม ของพะโล้ของนายขายนี่ไหม?

หมู่บ้านตงกุ้ยหยวน บรรดาชายชราเริ่มจะนั่งไม่ติดกันแล้ว กลิ่นหอมของพะโล้ยิ่งทวีความเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ ราวกับว่ามีของพะโล้หอมกรุ่นวางอยู่ตรงหน้าพวกเขาแล้ว ชายชราหนวดขาวสูดดมกลิ่นอย่างตั้งใจ อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายเอื๊อก "หอมมาก" ทันใดนั้น เขาก็ได้สติ รีบเร่งชายชราชุดจงซาน "เร็วเข้าสิ!" ต่อให้กลิ่นจะหอมแค่ไหน ก็ต้องขอชนะหมากตานี้ให้ได้ก่อน ใครจะรู้ ชายชราชุดจงซานกลับหยิบหมากขึ้นมา แล้วค่อยๆ วางลง "รุก!”

“อะไรนะ? รุกงั้นเรอะ?" ชายชราหนวดขาวเบิกตากว้าง เมื่อกี้เขาเป็นคนรุกฆาตไม่ใช่หรือไง? เขาเพ่งมองดูให้ดี "เหล่าหลิว ม้านายอยู่ฝั่งนายนี่นา? แล้วจู่ๆ มาอยู่ฝั่งฉันได้ยังไง?”

“นี่คือม้าพันลี้ของฉันไง”

“แล้วทำไมเบี้ยของนายถึงเดินถอยหลังได้ล่ะ?”

“นี่คือทหารหน่วยรบพิเศษไง”