บทที่ 153 อาจารย์แน่ใจเหรอครับว่าไม่ได้ล้อเล่น?

เจียงเทียนมองดูช่องคอมเมนต์ของแอคเคานต์การท่องเที่ยวและวัฒนธรรมเมืองเจียงเฉิงแล้วก็อดขำไม่ได้ หลายคนกำลังบ่นว่าเมืองเจียงเฉิงไม่มีอาหารพื้นเมืองอร่อยๆ หรือไม่ก็บอกว่าอาหารพื้นเมืองของเมืองเจียงเฉิงก็คือข้าวผัดเหล่าเจียง

หลังจากเก็บโทรศัพท์มือถือ เจียงเทียนก็ถามขึ้นว่า "นอกจากผมแล้ว ยังมีใครอีกบ้างครับ?"

ซุนซานหรี่ตาลงแล้วตอบว่า "ก็มีร้านคุณภาพดีๆ อย่างพวกร้านชานม พวกเขาก็สามารถทำเสร็จแล้วเอามาตั้งแผงขายได้ แล้วก็มีร้านอาหารพื้นเมืองของเมืองเจียงเฉิงบางร้าน ก็สามารถเตรียมวัตถุดิบมาได้เหมือนกัน ส่วนแผงลอยแบบคุณก็น่าจะมีสักสี่ห้าเจ้า ล้วนแต่เป็นร้านที่ขายดีในเมืองเจียงเฉิง แถมวัตถุดิบและทุกอย่างก็สะอาดถูกหลักอนามัยครับ"

ซุนซานคุยรายละเอียดกับเจียงเทียนอีกเล็กน้อย พอเห็นว่าใกล้จะสี่โมงครึ่งแล้ว เขาก็ขับรถจากไป เจียงเทียนเองก็เก็บของเตรียมตัวออกไปตั้งแผง!

รถสามล้อเครื่องเปิดระบบขับขี่อัจฉริยะด้วยปุ่มเดียว เจียงเทียนนำทางตรงไปยังหมู่บ้านซิงฝูฮวาหยวน ระหว่างรอไฟแดง เจียงเทียนก็ส่งข้อความลงในกลุ่มนักชิม