บทที่ 154 หอมเกินไปแล้ว ฉันรู้สึกว่าที่เดียวไม่พอตกถึงท้องเลย

แม้จะไม่ค่อยพอใจกับการตัดสินใจของอาจารย์นัก แต่ลูกศิษย์ของจางหวยอันก็ไม่มีใครกล้าโต้แย้ง

อย่าเห็นว่าจางหวยอันมีใบหน้าใจดีแผ่เมตตา แต่เวลาเขาโมโหขึ้นมา ใครก็ห้ามไม่อยู่

ด้วยเหตุนี้ บรรดาเชฟระดับท็อปจึงต้องเดินตามหลังจางหวยอันเพื่อต่อคิวอย่างว่าง่าย

พวกเขามาค่อนข้างเร็ว สี่โมงนิดๆ จางหวยอันก็พาพวกเขามาถึงแล้ว ดังนั้นต่อคิวได้ไม่นานก็ถึงคิวของพวกเขา

คนที่อยู่หน้าสุดคือจางหวยอัน เขามองไปที่ถาดพะโล้แล้วพูดว่า "เถ้าแก่เจียง พะโล้พวกนี้เอามาให้ฉันอย่างละที่! แล้วก็ อย่างอื่นฉันก็เหมาหมดเหมือนกัน"