บทที่ 161 ลุยกันเลย!

ประมาณตีห้าของเช้าวันรุ่งขึ้น เจียงเทียนก็งัวเงียลุกจากเตียงด้วยความง่วงนอน ความเหนื่อยล้าที่สะสมมาทำให้เจียงเทียนยังคงลืมตาไม่ขึ้น ภรรยายังคงหลับสนิทอยู่ เจียงเทียนไม่ได้รบกวนเธอ เพียงแต่ค่อยๆ ลุกขึ้นไปล้างหน้าแปรงฟันอย่างเงียบเชียบ หลังจากล้างหน้าแปรงฟันในห้องน้ำเสร็จ พอเปิดประตูออกมาก็เห็นหลินหว่านชิงสวมชุดนอนผ้าซาตินสีขาวครีมยืนอยู่หน้าประตู เจียงเทียนรู้สึกประหลาดใจมาก ถามขึ้นว่า "ภรรยา ทำไมคุณตื่นแล้วล่ะ?" หลินหว่านชิงทำท่าทางอิดโรย แต่ก็ยังถามว่า "คุณจะไปหมู่บ้านตงกุ้ยหยวนเหรอคะ?" เจียงเทียนพยักหน้า "อืม! วันนี้ต้องไปงานอีสปอร์ตคาร์นิวัล ก็เลยต้องเตรียมของให้เยอะหน่อย! เดี๋ยวผมไปหุงข้าวเพิ่มอีกสองสามหม้อ ถ้าตอนบ่ายของไม่พอ คุณค่อยช่วยเอามาส่งให้ผมหน่อยนะ”

“ได้ค่ะ งั้นฉันไปทำอาหารเช้าให้คุณก่อนนะ" ไม่รอให้เจียงเทียนอนุญาต หลินหว่านชิงก็เดินเข้าครัวไปเตรียมอาหารเช้าเสียแล้ว เจียงเทียนเดินตามไป "ไม่ต้องหรอกครับ ร้านอาหารเช้าเปิดกันหมดแล้ว เดี๋ยวผมไปหาอะไรกินข้างนอกก็เอาก็ได้”

“ของข้างนอกอาจจะไม่สะอาดเท่าไหร่ กินของที่บ้านสบายใจกว่า คุณรอแป๊บเดียวนะคะ เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว!" หลินหว่านชิงทำโรตีต้นหอม โรตีแผ่นซื้อมาจากในเน็ต เธอนำมาใส่ผักกาดหอม ทอดไข่ดาวและหมูแฮมใส่ลงไป นอกจากนี้ ยังมีไข่ต้มอีกหนึ่งฟอง และนมอุ่นอีกหนึ่งแก้ว ถึงจะดูไม่หรูหราอลังการอะไร แต่ก็ดีต่อสุขภาพและอร่อย เจียงเทียนเจริญอาหารสุดๆ กินจนเกลี้ยงไม่เหลือหลอ หลินหว่านชิงไม่ได้กินด้วย แต่เธอนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม เอามือเท้าคางมองเจียงเทียน "วันนี้คุณคนเดียวจะทำไหวเหรอคะ? ให้ฉันไปช่วยไหม?" เจียงเทียนส่ายหน้า "ไม่ต้องหรอก ผมเรียกเสี่ยวเชินมาแล้ว ผมโอนเงินให้เขา ให้เขามาช่วยงานน่ะ”

“ก็ได้ค่ะ!" หลินหว่านชิงทำท่าครุ่นคิด "ถ้าทำไม่ทันจริงๆ คุณก็โทรหาฉันนะ" หลังจากกินอิ่มหนำสำราญ เจียงเทียนก็บอกว่า "งั้นผมไปแล้วนะ?”

“อืมๆ! ขับรถดีๆ นะคะ" เจียงเทียนออกจากบ้าน เดินลงไปข้างล่างแล้วขึ้นคร่อมรถสามล้อเครื่องของตัวเอง เปิดระบบขับขี่อัจฉริยะปุ่มเดียว แล้วก็มุ่งหน้าสู่หมู่บ้านตงกุ้ยหยวนทันที ช่วงเวลาตีห้ากว่าๆ ท้องฟ้ายังไม่สว่างดีนัก เส้นขอบฟ้าเพิ่งจะมีแสงสีขาวจางๆ ปรากฏขึ้น สะท้อนให้เห็นพื้นถนนลาดยางที่เปียกชื้นส่องประกายระยิบระยับ ประตูบานม้วนของร้านค้าริมถนนส่วนใหญ่ยังคงปิดสนิท กระจกหน้าร้านถูกปกคลุมไปด้วยหมอกบางๆ มีเพียงร้านอาหารเช้าไม่กี่แห่งที่เปิดไฟสว่างไสว ไอน้ำร้อนๆ อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของปาท่องโก๋ที่เพิ่งทอดเสร็จใหม่ๆ ลอยคลุ้งออกมาเกาะกระจกเป็นฝ้าไปครึ่งบาน รถเก็บขยะจอดอยู่ริมถนน พนักงานทำความสะอาดกำลังกวาดถนน เสียง "ซ่าๆ" ดังใกล้เข้ามา ฝุ่นละอองที่ปลิวว่อนลอยล่องไปมาอยู่ในลำแสงไฟ เจียงเทียนกลืนยาอี้เสินลงไปหนึ่งเม็ด ความเหนื่อยล้าหายเป็นปลิดทิ้งในพริบตา พลังงานเต็มเปี่ยมเต็มร้อย! เมื่อมาถึงหมู่บ้านตงกุ้ยหยวน เจียงเทียนก็เริ่มลงมือทำงานทันที โชคดีที่อยู่ชั้นหนึ่ง แถมประตูม้วนโรงรถก็ดึงลงมาปิดได้ ดังนั้นตราบใดที่ไม่ทำเสียงดังจนเกินไป ก็จะไม่รบกวนเพื่อนบ้าน เจียงเทียนไม่ได้ให้หลินเชินมาเช้าขนาดนั้น เพราะเมื่อคืนหลินเชินก็นอนดึก วันนี้ยังต้องมาช่วยงานทั้งวัน แน่นอนว่าต้องให้เขาพักผ่อนเอาแรงเสียก่อน ภายในห้องครัวที่ดัดแปลงมาจากโรงรถ ภายใต้แสงไฟสลัวๆ เงาของเจียงเทียนเคลื่อนไหวไปมาอย่างวุ่นวาย ของหลักที่เตรียมจะขายในวันนี้ก็คือ ข้าวผัด ผัดหมี่ ขนมกุ้ยฮวา และเสี่ยวหลงเปาเจียงเฉิง! เจียงเทียนเริ่มจากการหุงข้าวก่อน หุงเสร็จก็นำไปวางไว้ตรงช่องระบายอากาศเพื่อให้ข้าวเย็นลง และพยายามปล่อยให้ความชื้นในข้าวระเหยออกไปให้มากที่สุด ข้าวผัดที่ทำออกมาจะได้เป็นเม็ดสวยร่วนซุย เขาต้องพยายามหุงข้าวเผื่อไว้หลายๆ ถัง ถ้าตอนบ่ายไม่พอ ค่อยให้หลินหว่านชิงเอามาส่งให้ และก็เป็นแบบนี้ จนกระทั่งถึงเวลาประมาณแปดโมงเช้า หลินเชินก็โทรมาบอกว่าถึงหมู่บ้านแล้ว เจียงเทียนดึงประตูม้วนขึ้น แสงสว่างจ้าสาดส่องเข้ามา ทำเอาต้องหรี่ตาลงโดยอัตโนมัติ "พี่เขย!" รถของหลินเชินจอดอยู่หน้าประตู เขาลงจากรถแล้วโบกมือ "ผมมาแล้ว!”