บทที่ 162 พี่เขย แบบนี้จะได้ผลจริงๆ เหรอ?

เงาของเจียงเทียนและหลินเชินเดินวนเวียนไปมาระหว่างห้องครัวกับโรงรถ ตลอดทั้งช่วงเช้า ทั้งสองคนแทบไม่ได้หยุดพักเลย จนกระทั่งราวๆ สิบเอ็ดโมง ก็ถึงเวลาต้องออกเดินทางแล้ว!

งานอีสปอร์ตคาร์นิวัลจะเริ่มขึ้นช่วงบ่ายสองบ่ายสามโมง ถึงแม้จะบอกว่าจะเลิกตอนสองทุ่ม แต่ในความเป็นจริงอาจจะลากยาวไปจนดึกดื่น ซุนซานมาถึงหมู่บ้านตงกุ้ยหยวน เพื่อดูความพร้อมทางฝั่งของเจียงเทียนและจัดการประสานงานขั้นตอนสุดท้าย ตอนสิบเอ็ดโมงครึ่ง ซุนซานก็เป็นเจ้ามือเลี้ยงข้าว พวกเขาสามคนกินมื้อเที่ยงกันข้างนอกเล็กน้อย หลังจากนั้นซุนซานก็รีบเดินทางไปทันทีโดยไม่หยุดพัก พร้อมกับนำวัตถุดิบที่เจียงเทียนเตรียมไว้ติดรถไปด้วย เพราะรถสามล้อเครื่องของเจียงเทียนคันเดียวคงขนไปได้ไม่หมด

สำหรับงานใหญ่อย่างงานอีสปอร์ตคาร์นิวัล พวกเขาต้องระดมกำลังตำรวจจำนวนมากเพื่อมารักษาความสงบเรียบร้อยในสถานที่จัดงาน รวมถึงหน่วยงานตำรวจจราจรที่ต้องมาช่วยจัดการและระบายการจราจรบนท้องถนนด้วย

เจียงเทียนและหลินเชินก็ออกเดินทางมุ่งหน้าไปยังสนามกีฬาเมืองเจียงเฉิง หลินเชินเป็นคนขับรถยนต์ไปและช่วยบรรทุกของไปอีกนิดหน่อย เจียงเทียนขี่รถสามล้อเครื่องไปคนเดียว ระยะทางค่อนข้างไกล รถสามล้อเครื่องอาจจะต้องใช้เวลาประมาณสี่สิบนาที โชคดีที่มีระบบขับขี่อัจฉริยะ เจียงเทียนจึงปล่อยมือได้อย่างสบายๆ

เมื่อมาถึงสนามกีฬาเมืองเจียงเฉิง เจียงเทียนก็ตรงไปยังโซนเทศกาลอาหารตามป้ายบอกทางในงาน เดิมทีตรงนี้เป็นถนนเส้นหนึ่ง แต่ถูกนำมาใช้งานชั่วคราวเพื่อปรับเปลี่ยนให้เป็นถนนสายอาหาร หลังจากเจียงเทียนมาถึงที่หมาย เขาก็จอดรถสามล้อเครื่องให้เข้าที่ ตอนนี้แถวนี้ยังไม่มีคน มีแค่พ่อค้าแม่ค้าประปรายไม่กี่เจ้า ซึ่งดูเหมือนทุกคนจะรู้จักเจียงเทียน จึงพากันพยักหน้าทักทาย เจียงเทียนก็ยิ้มตอบอย่างมีมารยาท เขากวาดสายตามองสภาพแวดล้อมโดยรอบ แผงของเขาไม่ได้อยู่ข้างหน้าสุด แต่อยู่ตรงกลางพอดี เป็นบริเวณที่เว้าลึกเข้าไป เดิมทีตรงนี้น่าจะเป็นจุดรับบริจาคเลือด