บทที่ 221 อนาคตยังต้องมากินดีอยู่ดีไปด้วยกันนะ~

ช่วงสามทุ่มกว่าๆ หลี่ต้าลี่โทรศัพท์มาหาเขาเพื่อพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องนี้ จากปากของหลี่ต้าลี่ เจียงเทียนจึงได้รับรู้ข้อมูลวงในหลายอย่าง

เห็นว่าเหล่าจางเจ้าของร้านข้าวผัดเหล่าจางคนนี้ เดิมทีไปทำธุรกิจที่อื่นแล้วเจ๊งยับเยิน เขาเลยตัดสินใจม้วนเสื่อกลับมาที่นี่ เจียงเทียนมีลูกค้าเยอะมาก แต่ของที่ทำออกมานั้นมีจำกัด ย่อมต้องมีคนที่ไม่อยากต่อแถวนาน หรือคนที่ซื้อของจากร้านข้าวผัดเหล่าเจียงไม่ทัน เหล่าจางจ้องจะตะครุบกลุ่มลูกค้าเหล่านี้โดยเฉพาะ

ทว่าเขาก็รู้ดีว่าคนพวกนี้ตั้งใจมาเพื่อรสชาติของร้านข้าวผัดเหล่าเจียง การจะแย่งลูกค้ามาได้ ของที่ขายก็ต้องเหมือนกับร้านข้าวผัดเหล่าเจียงอย่างมาก เมื่อของเหมือนกัน รสชาติก็ย่อมต้องเลียนแบบให้ใกล้เคียง แต่ด้วยฝีมือปลายจวักของเหล่าจาง เขาทำได้ไม่ถึงสามส่วนของมาตรฐานเจียงเทียนด้วยซ้ำ

ดังนั้นเขาจึงยอมทุ่มเงินซื้อสารเติมแต่งนานาชนิดมาผสมปนเปกัน เหล่าจางคนนี้เรียกได้ว่าสิ้นคิดและอำมหิตถึงขีดสุด ผลการตรวจจากสถานีตำรวจออกมาแล้วว่า อาหารที่เหล่าจางทำนั้นไม่มีเครื่องปรุงรสปกติแม้แต่น้อย ทั้งหมดคือรสชาติที่ถูกปรุงแต่งขึ้นมาจากสารเคมีล้วนๆ

แน่นอนว่ามันต้องเกินมาตรฐานไปไกลลิบ และนี่คือสาเหตุที่ทำให้หลายคนกินเข้าไปแล้วเกิดอาการท้องร่วงท้องเสีย เห็นว่าที่โรงพยาบาลประชาชนเจียงเฉิง ตอนนี้มีคนต่อแถวรอชำระล้างกระเพาะกันให้แซ่ด แถมวัตถุดิบที่เขาใช้ก็ห่วยแตก เป็นของไม่สดทั้งนั้น