บทที่ 222 เงียบๆ ไว้ อย่าเอะอะไป~

“ขอบคุณที่อยู่เคียงข้างผมตั้งแต่วิมทางจนถึงวันที่ก้าวเข้าไปในร้าน อนาคตยังต้องมากินดีอยู่ดีไปด้วยกันนะ~”

เจียงเทียนนึกว่าคำพูดที่ออกมาจากใจจริงของเขาจะทำให้บรรยากาศในกลุ่มลุกเป็นไฟ

ทว่าสิ่งที่เหนือความคาดหมายคือ หลังจากเขาพูดจบ กลุ่มนักกินกลับเงียบกริบราวกับถูกกดปุ่มหยุดไว้ สมาชิกทั้ง 500 คนในกลุ่มไม่มีใครพิมพ์อะไรออกมาเลยแม้แต่คนเดียว

เจียงเทียนเริ่มสงสัยว่าอินเทอร์เน็ตของเขาหลุดหรือเปล่า

เขาจึงหันไปถามหลินหว่านชิง “ภรรยา เครื่องผมค้างไหมครับ? ทำไมในกลุ่มไม่มีใครพูดอะไรเลย”