บทที่ 239 ไม่มีครั้งนี้ ก็ต้องมีครั้งหน้า

“ในเมื่อเถ้าแก่เจียงกับคุณปู่จางรู้จักกัน หนูก็เบาใจแล้วค่ะ”

ซูซวงถอนหายใจอย่างโล่งอก เดิมทีเธอค่อนข้างกังวลว่าจะเกิดความขัดแย้งอะไรขึ้นหรือเปล่า นึกไม่ถึงเลยว่าจางหวยอันจะรู้จักกับเถ้าแก่เจียง เรื่องนี้ทำให้ซูซวงทั้งประหลาดใจและคาดไม่ถึงจริงๆ

ฐานะของจางหวยอันและเถ้าแก่เจียงนั้นเรียกได้ว่าต่างกันราวฟ้ากับเหว คนหนึ่งคือผู้อาวุโสในวงการเชฟที่ได้รับฉายาว่า “ปรมาจารย์อาหารประจำชาติ” อย่างจางหวยอัน อีกคนคือเจ้าของแผงลอยริมทางเล็กๆ ไม่ว่าใครก็คงนึกไม่ถึงว่าจะมีความเกี่ยวข้องกันได้ และดูออกว่าจางหวยอันชื่นชมเถ้าแก่เจียงมาก แม้แต่ในน้ำเสียงก็ยังแฝงไปด้วยความเคารพยกย่อง

เจียงเทียนหัวเราะเบาๆ “ผมเองก็เพิ่งทราบวันนี้ครับว่าท่านผู้เฒ่าจางเป็นถึงปรมาจารย์อาหารประจำชาติ”

ทั้งสามคนทักทายกันครู่หนึ่ง ซูซวงก็เอ่ยถามด้วยความกังวลว่า “คุณปู่จางคะ เรื่องห่านย่างหนังกรอบ คุณปู่จะทำอย่างไรดีคะ?”