บทที่ 245 ห่านย่างหนังกรอบจานนี้ ผมหาที่ติไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว

“คุณปู่จางคะ ท่านมาได้อย่างไร”

สำหรับการปรากฏตัวของจางหวยอันนั้น ซูซวงรู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างมาก เธอไม่คาดคิดว่าจางหวยอันจะเดินออกมาในช่วงหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ นี่ไม่ใช่การเดินเข้าไปหาเรื่องใส่ตัวหรอกหรือ?

ทว่าจางหวยอันกลับมีสีหน้ายิ้มแย้มพลางเอ่ยกลั้วหัวเราะว่า “ในฐานะหัวหน้าเชฟของงานเลี้ยงคืนนี้ แน่นอนว่าผมต้องออกมาสอบถามความพึงพอใจในการรับประทานอาหารของทุกท่านครับ ทุกท่านครับ สำหรับงานเลี้ยงคืนนี้พึงพอใจกันหรือไม่?”

“พึงพอใจครับ!” มีคนขานรับขึ้นมาทันที “ท่านผู้เฒ่าจางสมกับเป็นปรมาจารย์อาหารประจำชาติขนานแท้ รสชาติอาหารเหล่านี้ยอดเยี่ยมมากจริงๆ”

“ผมให้เต็มสิบเลย! ยี่สิบปีแล้วที่ไม่ได้ชิม เฟยชุ่ยเซยเหริน หรือกุ้งแก้วมรกตที่รสชาติแท้จริงขนาดนี้” เมนูเฟยชุ่ยเซยเหรินคือการนำกุ้งสดมาผัดกับผักสีเขียวจนได้สีสันสวยงามดั่งหยกมรกต