บทที่ 251 อาจารย์สุย! ผมรู้แล้วว่าเขาคือใคร

บนทางหลวงพิเศษสายจีสี่ สภาพการจราจรยังคงติดขัดอย่างหนัก

เสี่ยวหลี่ ผู้ช่วยหนุ่มหันไปถาม สุยเปี้ยน ที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับด้วยความเป็นห่วง “อาจารย์สุยครับ อาจารย์หิวหรือเปล่า?”

สุยเปี้ยนลูบท้องตัวเองพลางถอนหายใจ “หิวก็ทำอะไรไม่ได้หรอก จะไปหาซื้ออะไรกินได้ที่ไหนล่ะ? จุดพักรถที่ใกล้ที่สุดอยู่ไกลแค่ไหน?”

เสี่ยวหลี่ก้มมองแผนที่ในระบบนำทางแล้วทำปากยื่น “จุดพักรถน่ะไม่ไกลครับ แค่สิบกว่ากิโลเมตรเอง แต่ปัญหาคือตอนนี้รถเราขยับไปไหนไม่ได้เลยเนี่ยสิ!”

ในตอนนั้นเอง สายตาที่ว่องไวของเขาก็เหลือบไปเห็นรถสามล้อเครื่องคันหนึ่งจอดอยู่ข้างรั้วกั้นช่องทางฉุกเฉินไม่ไกลนัก และมีคนสองสามคนกำลังเดินตรงไปที่นั่น