บทที่ 253 ไม่ใช่แล้ว! นี่แหละคือเถ้าแก่เจียง!!

เจียงเทียนโฆษณาข้าวผัดของตัวเองอย่างหนักหน่วงถึงความอร่อยที่เหนือคำบรรยาย จนแทบจะกลายเป็นตำนานบทหนึ่งไปแล้ว

แน่นอนว่าผู้คนในกลุ่มสนทนาต่างไม่เชื่อ “พี่ชาย คุณขี้โม้เกินไปหรือเปล่า? ข้าวผัดที่อร่อยที่สุดในชีวิตเนี่ยนะ? ถ้าอร่อยขนาดนั้นคงไปอยู่ร้านมิชลินแล้ว ไม่มาตั้งแผงลอยบนทางหลวงหรอก”

“นั่นสิ! แต่จานละ 12 หยวนก็ไม่แพงนะ ซื้อมาห่อหนึ่งรองท้องก็เข้าท่าดีเหมือนกัน!”

“เทียนเหลียงเห่าเก้อชิว หรือฤดูใบไม้ร่วงอันแสนเย็นสบายคนนี้ คงไม่ใช่เถ้าแก่ที่ขายข้าวผัดมาแอบเนียนเองหรอกนะ?”

“มีใครได้ชิมหรือยัง รสชาติมันเป็นยังไงกันแน่?”