บทที่ 265 คุณต้องไม่เหมือนพวกนายทุนหน้าเลือดพวกนั้นแน่ๆ

“เธอคือผู้หญิงที่มีอาการน้ำตาลในเลือดตกในงานเทศกาลอีสปอร์ต หรือเทศกาลการแข่งขันเกมคอมพิวเตอร์ระดับสากลทับศัพท์ครั้งก่อนไงครับ”

เมื่อหลินเชินเฉลย เจียงเทียนก็ถึงบางอ้อทันที ที่แท้ก็เธอนี่เอง! ตอนที่ไปร่วมงานเทศกาลอีสปอร์ตครั้งก่อน มีผู้หญิงคนหนึ่งเกิดอาการน้ำตาลในเลือดตกจนเกือบจะหมดสติ ตอนนั้นลูกค้าเยอะมาก เจียงเทียนปลีกตัวไปไม่ได้ จึงให้หลินเชินไปช่วยดูแลเธอ ดี! ดีมาก! ร้ายไม่เบานะไอ้น้องชาย!

เมื่อได้รู้ถึงที่มาที่ไป ทุกคนก็อดที่จะหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้ แต่ก็ถือเป็นเรื่องดีที่หลินเชินมีความรัก แม้ในตอนแรกที่พบกัน ซูป้านป้านจะดูขี้อายไปบ้าง แต่ไม่นานเธอก็ปรับตัวได้ เธอวางตัวดี พูดจาฉะฉาน เธอทำงานอยู่ที่เมืองโม๋ตู มีเพื่อนสนิทอยู่ที่เมืองเจียงเฉิง ซึ่งเป็นลูกค้าประจำของร้านข้าวผัดเหล่าเจียง และด้วยความที่เพื่อนสนิทคนนี้มักจะส่งรูปอาหารมายั่วน้ำลายอยู่บ่อยๆ ซูป้านป้านจึงฉวยโอกาสช่วงงานเทศกาลอีสปอร์ตมาเที่ยวที่เมืองเจียงเฉิง นึกไม่ถึงว่าจะปล่อยให้ตัวเองหิวจนน้ำตาลในเลือดตก โชคดีที่หลินเชินช่วยป้อนขนมกุ้ยฮวากับน้ำเชื่อมให้ อาการของเธอจึงทุเลาลง ทั้งสองคนได้รู้จักกันจากเหตุการณ์ที่ดูเหมือนเรื่องบังเอิญในครั้งนั้น หลังจากนั้นซูป้านป้านก็แอด เวยซิน หรือแอปพลิเคชันสื่อสารยอดนิยมทับศัพท์ ของหลินเชิน คุยไปคุยมา ในที่สุดความสัมพันธ์ก็พัฒนาไปตามธรรมชาติ!

ตอนนี้ ซูป้านป้านได้ลาออกจากงานที่เมืองโม๋ตูแล้ว ส่วนหนึ่งก็เพื่อหลินเชิน แต่ก็ไม่ใช่ทั้งหมด เหตุผลหลักคือสภาพแวดล้อมการใช้ชีวิตในเมืองโม๋ตูนั้นเย็นชาเกินไป ผู้คนราวกับเครื่องจักรที่ไร้ความรู้สึก แต่ในเมืองเจียงเฉิง เธอมีเพื่อนสนิทที่สุด มีแฟนหนุ่ม และที่สำคัญคือมีข้าวผัดเหล่าเจียงให้ทาน บางที คนเราอาจไม่จำเป็นต้องดิ้นรนแข่งขันในโลกแห่งการทำงานจนเลือดตกยางออกเสมอไป บางครั้งการเลือกใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายและโอนอ่อนผ่อนปรนบ้างก็เป็นเรื่องดี

การมาของซูป้านป้านถือเป็นเรื่องน่ายินดีคูณสอง แม่ยายใช้ข้ออ้างว่าออกไปซื้อของ แอบไปกดเงินที่ธนาคาร แล้วนำมาใส่ซองแดง หรือ อั่งเปาทับศัพท์ ซองใหญ่ให้เป็นของขวัญต้อนรับ เธอดูจะถูกใจแฟนสาวของหลินเชินคนนี้มาก!