บทที่ 271 เรื่องนี้ส่งต่อให้พ่อจัดการ รับรองว่าวุ่นวายแน่นอน

ภายในร้านข้าวผัดเหล่าเจียง ประตูม้วนไฟฟ้าถูกปิดลงอย่างมิดชิด คนภายนอกจึงไม่มีทางรู้เลยว่าสถานการณ์ข้างในเป็นอย่างไร เจียงเทียนและคนอื่นๆ กำลังง่วนอยู่ในครัวจนแทบไม่มีเวลาหยุดพัก ตั้งแต่เช้าตรู่ รถส่งผักและส่งเส้นบะหมี่ต่างทยอยมาส่งของกองโต เพื่อรับประกันว่าวันนี้จะมีวัตถุดิบเพียงพอต่อความต้องการ เจียงเทียนมีข้อกำหนดที่เคร่งครัดว่า ไม่ว่าจะเป็นเนื้อสัตว์หรือผักสด ทุกอย่างต้องสดใหม่แบบร้อยเปอร์เซ็นต์เท่านั้น

อีกด้านหนึ่ง หลังจากหลินหว่านชิงขับรถไปส่งตั่วตั่วที่โรงเรียนอนุบาลแล้ว เธอก็รีบมุ่งหน้ามายังถนนการค้าจิ่วหลงทันที ช่วงนี้เป็นเวลาเร่งด่วนเช้า การจราจรบนท้องถนนจึงค่อนข้างติดขัด กว่าหลินหว่านชิงจะมาถึงก็เกือบเก้าโมงเช้าแล้ว เหลือเวลาอีกเพียงหนึ่งชั่วโมงสุดท้ายก่อนจะถึงเวลาเปิดร้าน กว่าจะฝ่ารถติดเข้าสู่ลานจอดรถและหาที่จอดได้ก็ใช้เวลาร่วมยี่สิบนาที ทั้งที่ปกติถนนเส้นนี้รถไม่ได้เยอะขนาดนี้เลย

เมื่อเดินออกจากลานจอดรถมาไม่ถึงร้อยเมตรก็จะเห็นร้านข้าวผัดเหล่าเจียง ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าทำเอาหลินหว่านชิงถึงกับยืนตะลึง เธอมองเห็นกระเช้าดอกไม้ที่วางเรียงรายอยู่หน้าร้านข้าวผัดเหล่าเจียงหนาแน่นจนนับไม่ถ้วน พื้นที่หน้าประตูร้านวางแทบไม่พอจนต้องลามออกมาวางตามริมถนน และยังมีพนักงานส่งของขี่รถจักรยานไฟฟ้าทยอยมาส่งเพิ่มอย่างต่อเนื่อง

“เยอะขนาดนี้เลยเหรอ?” หลินหว่านชิงอุมานด้วยความประหลาดใจ จำนวนนี้มันเกินความคาดหมายไปมาก แม้แต่ร้านใหญ่ๆ เปิดตัวก็ยังไม่น่าจะมีเยอะขนาดนี้ สิ่งที่ทำให้เธอแปลกใจยิ่งกว่าคือ ทั้งที่ยังเหลือเวลาอีกตั้งหนึ่งชั่วโมงกว่าจะเปิดร้าน แต่กลับมีคนมายืนต่อแถวรอคอยกันแล้ว หลินหว่านชิงลองนับดู พบว่ามีคนยืนรออยู่สามสิบคนพอดี! และยังมีผู้คนหลั่งไหลเดินมุ่งหน้ามาที่ร้านไม่ขาดสาย

โดยเฉพาะคนที่เดินออกมาจากลานจอดรถแห่งนี้ ส่วนใหญ่พอจอดรถเสร็จก็มุ่งตรงมาที่ร้านข้าวผัดเหล่าเจียงทันที เสียงพูดคุยดังแว่วมาให้ได้ยินจากระยะไกล “ในที่สุดก็เปิดร้านเสียที! วันไหนไม่ได้กินข้าวผัดเหล่าเจียงนี่ผมรู้สึกหงุดหงิดไปทั้งตัวจริงๆ นะ!”