บทที่ 278 ต่อจากนี้ไป เถ้าแก่ก็คือพ่อบุญธรรมของผม!

เจียงเทียนสัมผัสได้ถึงความกระตือรือร้นของฝูงชนอย่างท่วมท้น เขาเคยคาดคิดว่ากิจการในวันนี้จะดีมาก แต่ก็นึกไม่ถึงเลยว่าจะดีถล่มทลายขนาดนี้ วันนี้ไม่เพียงแต่มีลูกค้าเก่ามากมายแวะมาอุดหนุน แต่ยังมีใบหน้าแปลกใหม่เพิ่มขึ้นมาจำนวนมาก ได้ยินมาว่า บางคนถึงขนาดตั้งใจขับรถข้ามเมืองมาไกลกว่าหนึ่งพันกิโลเมตรเพื่อการนี้โดยเฉพาะ!

แม้ราคาต่อหน่วยของสินค้าจะไม่ได้สูงนัก แต่ด้วยจำนวนลูกค้าที่มหาศาลจนนับไม่ถ้วน เมื่อถึงเวลาหนึ่งทุ่มครึ่ง ยอดขายรวมก็พุ่งทะลุสี่หมื่นหยวนไปเรียกว่าสำเร็จ! นี่เป็นตัวเลขที่น่าสะพรึงกลัวมาก ซึ่งร้านอาหารหรือภัตตาคารทั่วไปในเมืองเจียงเฉิงส่วนใหญ่ยากจะทำได้ถึงระดับนี้ ในตอนนี้ ช่วงเวลาที่ลูกค้าหนาแน่นที่สุดเริ่มผ่านพ้นไปแล้ว แต่ทว่าก็ยังมีผู้คนอีกจำนวนมากที่กำลังเดินทางมายังร้านอย่างต่อเนื่อง

สินค้าที่จำหน่ายหมดเกลี้ยงเป็นอย่างแรกคือของพะโล้ หรือเนื้อสัตว์เคี่ยวเครื่องยาจีนรสเข้มข้นทับศัพท์ ไม่ใช่ว่าเจียงเทียนอยากจะขัดศรัทธาลูกค้า แต่เขาคาดไม่ถึงจริงๆ ว่าจะมีคนซื้อเยอะขนาดนี้ ทั้งที่ความจริงเขาเตรียมวัตถุดิบไว้มากกว่าปกติหลายเท่าแล้ว เจียงเทียนเดิมทีประเมินว่า วันเปิดร้านวันแรกยอดขายน่าจะมากกว่าตอนตั้งแผงลอยสักสองสามเท่าก็หรูแล้ว แต่ที่ไหนได้ นี่จะสองทุ่มแล้ว ด้านนอกยังคงมีคนต่อแถวรอคอยอีกเป็นร้อย

จะทำยังไงได้ล่ะ? ในเมื่อยังไม่ตาย ก็ต้องสู้กันไปให้สุดแรง! เจียงเทียนก้าวเข้าสู่ห้องครัว เริ่มลงมือทำข้าวผัดร่วมกับหลินเชินและพนักงานคนอื่นๆ ผ่านไปหนึ่งวันเต็ม หลินเชินและหลี่เฟิงเริ่มทำงานเข้าขากันได้ดีขึ้น เพราะต่างก็เป็นคนหนุ่มเหมือนกัน การขยับหยิบจับอะไรจึงคล่องแคล่วว่องไวเป็นพิเศษ

ภายในร้านมีเจียงเทียนคอยคุม ส่วนด้านนอกร้านก็มีหลินหว่านชิงและตั่วตั่วคอยดูแล ตั่วตั่วเจ้าตัวน้อยคนนี้ก็ยุ่งวุ่นวายไม่แพ้ใคร เรื่องภายในร้านแกอาจจะช่วยอะไรไม่ได้มาก แต่ภายนอกร้านแกมีบทบาทสำคัญอย่างยิ่ง แกเดินตามหลังคุณแม่ต้อยๆ สะพายกระเป๋าใบโตที่อัดแน่นไปด้วยขนมขบเคี้ยวและลูกอมนานาชนิด