บทที่ 279 เงินตั้งมากมายขนาดนั้น ใครจะไม่หวั่นไหวบ้างล่ะ?

บรรยากาศความคึกคักยังคงดำเนินต่อไปจนถึงเวลาห้าทุ่มตรง ของทุกอย่างในร้านขายจนหมดเกลี้ยงไม่เหลือแม้แต่ชิ้นเดียว หลังจากขายสินค้าชุดสุดท้ายออกไป ลูกค้ากลุ่มที่มาไม่ทันต่างพากันแสดงท่าทีอาลัยอาวรณ์ไม่อยากจากไป

“โธ่ ผมเพิ่งมาถึงเองนะ! ทำไมหมดเร็วจัง?”

“นั่นสิครับ ผมอุตส่าห์ขับรถมาตั้งร้อยกว่ากิโลเมตรเพื่อการนี้โดยเฉพาะเลยนะ เถ้าแก่เจียง ทำเพิ่มอีกสักหน่อยไม่ได้เหรอครับ?”

“ผมเพิ่งเลิกงานมา กะว่าจะมากินหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงให้หายอยาก ไม่ได้กินมาเกือบเดือนแล้วนะเนี่ย”

เจียงเทียนทำได้เพียงยืนยิ้มเจื่อนอยู่ที่หน้าประตูร้านพลางเอ่ยขอโทษขอโพย “ต้องขออภัยทุกคนจริงๆ ครับ ผมเองก็คาดไม่ถึงว่าวันนี้กิจการจะดีขนาดนี้ พรุ่งนี้ร้านยังเปิดให้บริการตามปกติครับ ไว้พรุ่งนี้มากันใหม่นะ!”