บทที่ 292 มีของใหม่ เดี๋ยวก็กลับมา

หลังจากซุนซานจากไปได้ไม่นาน บรรยากาศภายในร้านก็กลับมาคึกคักอีกครั้ง ทุกคนต่างไม่ได้เก็บเอาเรื่องวุ่นวายก่อนหน้านี้มาเป็นอารมณ์

ส่วนเรื่อง ปัญหาความปลอดภัยทางอาหาร ที่พนักงานชั่วคราวคนนั้นอ้างขึ้นมา ยิ่งไม่มีใครเชื่อถือ ร้านข้าวผัดเหล่าเจียงนั้นทำครัวแบบเปิดเผยให้เห็นทุกขั้นตอนการปรุง หรือที่เรียกว่า หมิงฉูเหลี้ยงจ้าวทับศัพท์ รวมไปถึงตอนที่ยังตั้งแผงลอย วัตถุดิบทุกอย่างล้วนประจักษ์แก่สายตา ต่อให้ลูกค้าดูไม่เป็นแต่รสชาติที่สัมผัสได้ในปากย่อมบอกได้เองว่าของดีหรือไม่ดี

ภายในร้านยังคงดำเนินกิจการไปอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย วันนี้เป็นวันเสาร์ และเป็นวันที่สองของการเปิดร้าน กิจการจึงรุ่งเรืองมากจนแทบไม่ต่างจากวันแรก เพราะกลุ่มลูกค้าหลักของข้าวผัดเหล่าเจียงคือเหล่านักศึกษาและคนทำงาน ซึ่งวันศุกร์อาจจะติดเรียนหรือติดงาน จึงต้องมารวมตัวกันในวันเสาร์แทน

เวลาประมาณบ่ายสามโมง เจียงเทียนเดินออกจากร้านไป ลูกค้าที่ต่อแถวอยู่หลายคนต่างเอ่ยทักทาย “เถ้าแก่เจียง จะไปไหนเหรอครับ?”

เจียงเทียนยิ้มตอบอย่างอารมณ์ดี “มีของใหม่ครับ ผมจะไปเอามาสักหน่อย เดี๋ยวก็กลับมาแล้ว”