บทที่ 296 ยังกินอีกเหรอ?

ภายในร้านข้าวผัดเหล่าเจียง เมื่อมองไปยังอาหารเลิศรสที่วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะ ฮั่วฉี่ตงก็รู้สึกดัชนีขยับ หรือที่เรียกว่า สือจื่อต้าต้งทับศัพท์ ซึ่งเป็นสำนวนหมายถึงความอยากอาหารพุ่งพล่านจนนิ้วมือสั่นเทิ้ม!

อาหารทุกอย่างดูน่าทานไปหมด โดยเฉพาะหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงที่แวววาวราวกับอัญมณีโมรา ดูน่ากินกว่าที่ภัตตาคารอี้เซียงเก๋อเสียอีก สำหรับฮั่วฉี่ตงแล้ว รูปลักษณ์จะสวยแค่ไหนเขาไม่สน สิ่งที่เขาให้ความสำคัญที่สุดคือรสชาติ!

เขาคีบเนื้อชิ้นหนึ่งที่สั่นไหวน่าทานขึ้นมา ส่วนหนังหมูนุ่มนิ่มจนตะเกียบกดลงไปก็จมหาย เมื่อกัดเข้าไปเพียงคำเดียว ส่วนที่เป็นมันหมูนับว่าสุดยอดจริงๆ ทั้งร้อนและนุ่มละมุนจนแทบไม่ต้องเคี้ยว มันก็ละลายในปากอย่างว่างง่าย น้ำมันรสเข้มข้นหอมกรุ่นกระจายเต็มปากในทันที

ส่วนเนื้อแดงก็ถูกเคี่ยวจนเปื่อยยุ่ยเป็นเส้นๆ แต่กลับไม่แห้งกระด้างเลยสักนิด เพราะซึมซับน้ำเนื้อไว้อย่างชุ่มฉ่ำ รสชาติเค็มนำหวานตามแฝงความสดใหม่ซึมลึกเข้าไปในทุกอณูเนื้อ ทั้งความหนึบของหนัง ความชุ่มของมัน และความนุ่มของเนื้อแดง รสชาติหลายมิติหลอมรวมกันในปาก

ความหอมมันของไขมัน ความหนักแน่นของเนื้อแดง และกลิ่นซอสที่เข้มข้น ผสมผสานกับกลิ่นน้ำตาลเคี่ยวไหม้จางๆ พรั่งพรูลงสู่กระเพาะอาหารอย่างต่อเนื่องจนรู้สึกอบอุ่นไปทั้งตัว น้ำซอสที่ชุ่มฉ่ำลื่นไหลลงลำคอ ทิ้งความหอมกรุ่นไว้เต็มปากจนอยากจะคีบชิ้นต่อไปในทันที