บทที่ 295 นอกจากคอเป็ดที่ไม่เอา อย่างอื่นเอาทั้งหมด!

เช้าวันต่อมา เวลาประมาณเจ็ดโมงเช้า เจียงเทียนก็ตื่นขึ้นมาแต่เช้าตรู่ ช่วงเช้าวันนี้เขามีภารกิจต้องทำหลายอย่าง ทั้งทำไอศกรีมรสช็อกโกแลตให้ตั่วตั่ว และยังต้องเตรียมทำน้ำมันพริกเผาเพิ่มอีกด้วย

ความจริงเมื่อวานเขาทำไว้เยอะมาก แต่ก็ต้านทานความชื่นชอบของลูกค้าไม่ได้จริงๆ ร้านอาหารปกติ น้ำมันพริกเผาบรรจุถ้วยเซรามิกขนาดนั้นควรจะใช้ได้นานเป็นสิบวัน แต่น้ำมันพริกเผาของเจียงเทียนนั้นหอมเกินไป แค่วันเดียวก็ถูกลูกค้าตักทานจนแทบจะเกลี้ยงร้าน!

ในร้านเหลืออยู่อีกไม่มากนัก คะเนดูแล้วพอใช้ถึงแค่ช่วงบ่ายคงจะถึงขั้น ต้านจิ้นเหลียงเจวี๋ย หรือสถานการณ์ที่เสบียงและอาวุธหมดสิ้นทับศัพท์ ดังนั้นเขาจึงต้องรีบทำเพิ่มให้เสร็จโดยเร็ว เพื่อที่ว่าพอของเก่าหมดในช่วงบ่ายจะได้สลับของใหม่เข้าไปแทนได้ทันที

หลังจากทำน้ำมันพริกเผาเสร็จ เจียงเทียนก็แวะซื้อวัตถุดิบสำหรับทำไอศกรีมช็อกโกแลตกลับมาที่บ้าน ตอนนี้เป็นเวลาเก้าโมงเช้าแล้ว ตั่วตั่วและหลินหว่านชิงตื่นกันหมดแล้ว สองแม่ลูกกำลังนั่งทานมื้อเช้ากันอยู่ เมื่อเห็นเจียงเทียนกลับมา โดยเฉพาะเมื่อเห็นวัตถุดิบทำไอศกรีมในมือของเขา ตั่วตั่วก็ยิ่งดีใจใหญ่ แกวิ่งเข้าไปกอดขาเจียงเทียนทันที “ปะป๊า~ กลับมาแล้วเหรอคะ!”

เจียงเทียนลูบหัวแกเบาๆ “รอเดี๋ยวขอนะจ๊ะ เดี๋ยวปะป๊าทานมื้อเช้าเสร็จจะรีบทำไอศกรีมให้ลูกทันทีเลย” หลังจากทานมื้อเช้าง่ายๆ เสร็จ เจียงเทียนก็เริ่มลงมือทำไอศกรีมช็อกโกแลตให้ลูกสาว เจ้าตัวน้อยไม่ได้อยู่เฉยๆ แกยืนเกาะขอบประตูห้องครัวจ้องมองตาปริบๆ ด้วยความคาดหวัง