บทที่ 294 นิทานพื้นบ้านดั้งเดิมนั้นน่าเบื่อเกินไป

คืนวันเสาร์ เวลาหยุดนิ่งอยู่ที่สี่โมงครึ่งยามดึก ของทุกอย่างในร้านขายหมดเกลี้ยง หลังจากส่งลูกค้าคนสุดท้ายเสร็จ เจียงเทียนก็เลื่อนปิดประตูม้วนไฟฟ้าลง หลินหว่านชิงเตรียมอาหารสำหรับพนักงานไว้มากมาย ซึ่งทั้งหมดล้วนเป็นฝีมือการปรุงของเธอเอง!

ปลาราดพริกผักกาดดอง เนื้อน่องวัวตุ๋นพริกแดงมะเขือเทศและมันฝรั่ง ซี่โครงหมูทอดกระเทียม ผัดดอกกะหล่ำหม้อดิน ผัดผักกาดเขียว ไข่เจียวมะเขือเทศ และเนื้อหมูเส้นผัดขึ้นฉ่าย

อาหารทั้งเจ็ดอย่างนี้ถูกจัดวางบนโต๊ะดูอุดมสมบูรณ์และน่าทานยิ่งนัก ทั้งหมดล้วนเป็นเมนูเด็ดฝีมือหลินหว่านชิง อวี๋เยียนและพนักงานคนอื่นๆ หลังจากได้ลิ้มรสฝีมือของเธอ ต่างก็พากันยกนิ้วหัวแม่มือชื่นชม “เถ้าแก่เนี้ย ฝีมือระดับนี้มันสุดยอดไปเลยค่ะ!”

“เนื้อน่องวัวนี่เปื่อยละมุนเข้าเนื้อมากเลยครับ พี่ครับ ฝีมือระดับนี้เปิดร้านอาหารเองได้สบายเลยนะเนี่ย”

“ฝีมือเถ้าแก่เนี้ยหาที่ติไม่ได้จริงๆ ซี่โครงหมูทอดกระเทียมนี่ผมกินคนเดียวได้ทั้งจานเลย!”