บทที่ 300 การมาเยือนครั้งนี้ ไม่เสียเที่ยวจริงๆ!

หลังจากเบอร์เกอร์ไข่ตกถึงท้องไปหนึ่งชิ้น นอกจากสุยเปี้ยนจะไม่หายหิวแล้ว เขากลับรู้สึกว่าในท้องมันยิ่งว่างเปล่ากว่าเดิม ความอยากอาหารหรือที่เรียกว่า ฉานฉงทับศัพท์ ซึ่งเปรียบถึงหนอนแห่งความตะกละในกระเพาะอาหารถูกปลุกให้ตื่นขึ้นอย่างสมบูรณ์!

“การมาเยือนครั้งนี้ ไม่เสียเที่ยวจริงๆ!”

เขาเอ่ยพรรณนาหน้ากล้อง “แต่น่าเสียดายที่เขาจำกัดสิทธิ์ให้ซื้อได้แค่ชิ้นเดียว ไม่อย่างนั้นผมคงจัดเพิ่มอีกสักชิ้นแน่ๆ!”

ยังดีที่แถวเคลื่อนที่ไปได้เร็วกว่าที่เขาคาดการณ์ไว้มาก ยามบ่ายบนถนนการค้าจิ่วหลง สายลมยังคงพัดพาเอาคลื่นความร้อนมาเป็นระยะ ฝูงชนที่เคยเบียดเสียดอยู่ด้านหน้าเริ่มลดน้อยลงจนเห็นได้ชัดด้วยตาเปล่า ตอนนี้เหลือเพียงยี่สิบสามสิบคนเท่านั้น เรียกได้ว่าความสำเร็จอยู่แค่เอื้อมแล้ว

ที่น่าประทับใจยิ่งกว่าคือ ทางร้านมีม้านั่งตัวเล็กเตรียมไว้ให้ด้วย ในที่สุดเขาก็จะได้นั่งพักขาเสียที สุยเปี้ยนเพิ่งจะนั่งลงพักเหนื่อยได้เพียงครู่เดียว ชายหนุ่มรูปร่างสัดส่วนสง่างามคนหนึ่งก็เดินถือถาดตรงเข้ามาหาเขา