บทที่ 310 รถบัสสายพิเศษ

เช้าวันต่อมา เจียงเทียนตื่นขึ้นแต่เช้าตรู่ วันนี้เป็นวันจันทร์ซึ่งเป็นวันหยุดพักผ่อนของร้านข้าวผัดเหล่าเจียง เขาจึงไม่ต้องเข้าป้อนข้อมูลหรือเตรียมงานที่ร้าน

โทรศัพท์ส่งเสียงแจ้งเตือนดังระงมไม่หยุดหย่อน เจียงเทียนหยิบขึ้นมาดูและพบว่าเป็นกลุ่มคนรักการกินที่มีสมาชิกหลายร้อยคน ข้อความหลั่งไหลมาอย่างรวดเร็วประดุจน้ำป่า และเต็มไปด้วยเสียงโอดครวญอย่างสิ้นหวัง

“เหมือนสายฟ้าฟาดกลางวันแสกๆ! วันนี้เหล่าเจียงหยุด!!! ข้าวผัดจิตวิญญาณของฉัน!!!”

“ร้องไห้แล้ว! อุตส่าห์ลางานเพื่อเตรียมตัวไปต่อแถวโดยเฉพาะเลยนะ เถ้าแก่เจียงคุณหยุดงานได้ยังไงกัน!”

“เถ้าแก่เจียง พี่เจียงครับ! เมตตาพวกเราเถอะ ช่วยเปิดร้านที! ผมจะเตรียมหม้อข้าวหม้อแกงไปเองเลย!”