บทที่ 312 ตลกบริพาร

รุ่งเช้า ยามที่แสงตะวันยังไม่ทันทอแสงจับขอบฟ้า เมืองทั้งเมืองยังคงจมดิ่งอยู่ในห้วงนิทรา

เจียงเทียนขับรถมุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านตงกุ้ยหยวนเพื่อทำน้ำมันพริกเผาเตรียมไว้ เนื่องจากน้ำมันพริกที่ร้านมีความต้องการสูงมากจนผลิตไม่ทันขาย เขาจึงตั้งใจจะทำตุนไว้ให้ได้มากที่สุดสำหรับช่วงวันสองวันนี้ ก่อนจะถ่ายทอดเคล็ดลับและเทคนิคให้กับหลินเชิน เพื่อให้เจ้าตัวรับหน้าที่ทำต่อในภายหลัง

เมื่อเขาเดินทางมาถึงถนนจิ่วหลงตอนเวลาประมาณเก้าโมงเช้า ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้เจียงเทียนถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง

ประตูร้านยังไม่ทันเปิด แต่แถวที่ยาวเหยียดประดุจพญามังกรได้คดเคี้ยวไปจนถึงหัวมุมถนน และเริ่มเลี้ยวโค้งไปตามตรอกซอกซอยแล้ว จำนวนคนดูจะหนาตามากกว่าวันหยุดสุดสัปดาห์ที่ผ่านมาเสียอีก!

ในแถวนั้นมีลูกค้าประจำที่เจียงเทียนคุ้นหน้าคุ้นตาซึ่งเป็นชาวเจียงเฉิงอยู่บ้าง แต่สิ่งที่เพิ่มเข้ามาจนเห็นได้ชัดคือกลุ่มคนที่มีเป้เดินทางสะพายหลังหรือลากกระเป๋าเดินทาง ใบหน้าของพวกเขาฉายแววเหนื่อยล้าจากการเดินทางไกล ทว่าดวงตากลับทอประกายเจิดจ้าอย่างน่าประหลาด