บทที่ 314 เดี๋ยวค่อยอาสิ!

อมยิ้มก้านหนึ่งถูกวางลงตรงหน้าเจี่ยงซูเหิง ทำเอาชายหนุ่มที่กำลังน้ำตาไหลพรากถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง เขาเงยหน้าขึ้นมองด้วยความอัศจรรย์ใจ และพบว่าพนักงานคิดเงินคนเดิมกำลังยืนอยู่ตรงหน้าเขา

“ผมไม่ได้สั่งอมยิ้มนะครับ ส่งผิดโต๊ะหรือเปล่า?”

อวี๋เยียนยิ้มอย่างอ่อนโยน “ไม่ได้สั่งค่ะ นี่เป็นของที่เถ้าแก่ของเราเตรียมไว้ในร้าน เขาบอกว่าถ้าเห็นใครร้องไห้ ไม่ว่าจะเป็นในร้านหรือนอกร้าน ให้มอบอมยิ้มให้หนึ่งก้านค่ะ”

“เถ้าแก่บอกว่า ลูกสาวของเขาเวลาที่ร้องไห้แงๆ ทีไร ขอแค่ได้ทานอมยิ้มสักก้าน พอได้สัมผัสรสชาติหวานๆ แกก็จะหยุดร้องและยิ้มได้ทันที รสหวานจะช่วยขับไล่ความไม่สบายใจออกไปได้ ในร้านก็เลยมีติดไว้บ้างค่ะ”

เจี่ยงซูเหิงหยิบอมยิ้มขึ้นมา สัมผัสถึงความแข็งของก้านและตัวน้ำตาลที่กดลงบนฝ่ามือ กระดาษห่อมันช่างเย็นเฉียบ แต่กลับรู้สึกราวกับมีความอบอุ่นบางอย่างแล่นผ่านเส้นประสาทจากท่อนแขน ตรงดิ่งเข้าไปกระแทกหัวใจที่เคยเย็นเยียบและตายซากของเขา