บทที่ 315 ของที่ทำในร้านกับที่เสี่ยวเทียนทำ รสชาติเดียวกันใช่ไหม?

เช้าวันต่อมา เวลาแปดโมงตรง เจียงเทียนตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกกระปรี้กระเปรี่ แม้จะไม่ได้ทาน อี้เสินหวัน หรือยาคลายเหนื่อยทับศัพท์ แต่พละกำลังของเขาก็ยังล้นเหลือ เมื่อคืนแม้จะทำกิจกรรมกันจนดึกดื่น แต่เขาก็ได้นอนหลับพักผ่อนอย่างเพียงพอ

หลินหว่านชิงสัมผัสได้ถึงความเคลื่อนไหวของเจียงเทียนขณะลุกจากเตียง เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้น แววตาคู่งามนั้นฉายรอยแห่งความน้อยเนื้อต่ำใจและตัดพ้ออย่างปิดไม่มิด ราวกับกำลังประท้วงความรุนแรงป่าเถื่อนของเจียงเทียนเมื่อคืนนี้

เจียงเทียนยิ้มแห้งๆ “ขอโทษทีนะจ๊ะเมีย”

“คราวหน้าไม่ต้องพูดคำว่าขอโทษหรอกค่ะ” หลินหว่านชิงถอนหายใจ “คราวหน้าช่วยทำให้มันเร็วขึ้นหน่อยได้ไหมคะ? ทุกครั้งมันนานเกินไปจนเอวกับขาฉันจะรับไม่ไหวแล้ว”

เจียงเทียนทำปากยื่น “พอทำเร็วเข้าจริงๆ คุณก็ไม่พอใจอีกนั่นแหละ”