บทที่ 318 เดี๋ยวรออีกสักพัก ผมจะโทรศัพท์ไป

ลุงร้านโอเด้ง หรือที่เรียกว่า กวนตงจู่ทับศัพท์ หรี่ตาลงพลางใช้ความคิด ในการทำธุรกิจนั้น การหาเงินจากการทำงานตัวเป็นเกลียวจะไปสู้การหลอกเงินคนอื่นได้อย่างไร? การมานั่งหลังขดหลังแข็งที่นี่ทั้งวันเต็มที่ก็ได้เงินแค่ 200 หยวน เมื่อหักต้นทุนออกไปแล้วก็เหลือเพียงร้อยกว่าหยวนนิดๆ

แต่ถ้าสามารถล้วงเงินออกจากกระเป๋าไอ้หนุ่มคนนี้ได้ อย่างน้อยๆ ก็ต้องได้หลายพันหยวน! ซึ่งนั่นมันเท่ากับรายได้ทั้งเดือนของเขาเลยนะ! เมื่อคิดได้ดังนั้น ลุงร้านโอเด้งจึงเอ่ยขึ้นว่า “น้องชาย ฟังนะ ตอนนี้มันเป็นช่วงเวลาอาหารเย็นพอดี ผมคะเนว่าเถ้าแก่เขาคงกำลังยุ่งอยู่ เอาเป็นว่าเดี๋ยวรออีกสักพักผมค่อยโทรศัพท์ไปหาเขา โอเคไหม?”

“ได้ครับ!”

ลุงร้านโอเด้งยิ้มรับก่อนจะเดินกลับไปยังที่นั่งของตัวเอง แล้วควักโทรศัพท์มือถือออกมาส่งข้อความหาใครบางคนไม่หยุด เจียงเทียนยืนรออยู่ริมถนนด้วยความเซ็ง ถึงแม้จะมีผู้คนเดินผ่านไปมาพลุกพล่าน แต่กลับไม่มีใครแวะเวียนมาที่แผงของเขาเลย! มันช่างน่าประหลาดใจจริงๆ!

ตัวเขาที่เป็นร้านข้าวผัดเหล่าเจียงของแท้แน่นอนกลับไร้คนเหลียวแล ในขณะที่แผงขายของเลียนแบบเหล่านั้นกลับมีคนยืนต่อคิวรออยู่ อาจจะเป็นเพราะคนพวกนั้นมาตั้งแผงอยู่ที่นี่นานแล้ว จึงมีลูกค้าประจำที่เหนียวแน่น หากยังไม่มีใครเข้ามาอีกล่ะก็ เดี๋ยวเขาคงต้องลองถามในกลุ่มคนรักการกินดูเสียหน่อย เผื่อจะมีลูกค้าที่อยู่ใกล้เคียงแวะมาอุดหนุนกันบ้าง