บทที่ 320 หาเงิน

ซินย่วนต้าตูฮุ่ย ผ่านไปสองเดือน นี่นับว่าเป็นการออกมาตั้งแผงขายของอย่างแท้จริงของเจียงเทียน เป็นความรู้สึกที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกใหม่ ราวกับว่าทุกคนไม่ได้เปลี่ยนไป ตัวเขาเองก็ไม่ได้เปลี่ยนไป แต่สภาพจิตใจไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว

ตอนที่เริ่มตั้งแผงครั้งแรก เป็นเพราะเถ้าแก่เชิดเงินในบัญชีบริษัทหนีไปจนหมด ทิ้งให้พนักงานทั้งหลายยืนอึ้งกันอยู่ในบริษัท เจียงเทียนเองก็สภาพจิตใจพังทลาย เพราะเงินเดือนก็ถูกค้างจ่ายมานาน เงินเก็บในตัวก็ไม่สามารถพยุงค่าผ่อนบ้านและค่าผ่อนรถในอีกหลายเดือนข้างหน้าได้ โชคดีที่คำพูดประโยคเดียวของภรรยา ทำให้เขาปลุกระบบตั้งแผงลอยให้ตื่นขึ้น ในตอนนั้นในหัวของเจียงเทียนมีแต่คำว่า หาเงิน เขาแทบอยากจะออกไปตั้งแผงวันละสิบครั้งโดยไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

ตอนนี้เปิดร้านแล้ว ยอดขายแต่ละวันล้วนเป็นหลักหมื่นหยวน เจียงเทียนคาดการณ์ว่าร้านเล็กๆ แห่งนี้ จะสามารถสร้างกำไรให้เขาได้ถึงเดือนละหลายแสนหยวน เรื่องเงิน ไม่ขัดสนอย่างแน่นอน! แต่ความทะเยอทะยานและความปรารถนาของคนเราย่อมไม่มีวันได้รับการเติมเต็ม

ในช่วงแรก เจียงเทียนอาจจะคิดแค่ว่าหาเงินให้ได้เดือนละสองสามหมื่นหยวน เพื่อประคับประคองครอบครัวให้รอดไปได้ก็พอ แต่เป้าหมายสองสามหมื่นหยวนนั้นก็บรรลุอย่างรวดเร็ว ชนิดที่แทบไม่ต้องออกแรงเป่าฝุ่น หรือหมายถึงทำสำเร็จได้อย่างง่ายดาย ความทะเยอทะยานของเจียงเทียนก็เติบโตขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ตามไปด้วย ดังนั้น ร้านแฟลกชิปสโตร์ หรือร้านสาขาหลักที่แสดงเอกลักษณ์ของแบรนด์ ร้านแรกของข้าวผัดเหล่าเจียงจึงถือกำเนิดขึ้น!

พอเปิดร้าน เจียงเทียนก็ยิ่งต้องการมากขึ้น อาจจะอยากหาเงินให้ได้มากขึ้น หรืออาจจะอยากพิสูจน์คุณค่าของตัวเอง ดังนั้นเป้าหมายของเขาในตอนนี้ คือการตั้งแผงต่อไป เพื่อให้ชื่อเสียงของข้าวผัดเหล่าเจียงฝังรากลึกอยู่ในความทรงจำของชาวเมืองเจียงเฉิงทุกคน ให้ผู้คนนึกถึงเรื่องกินเมื่อไหร่ ก็จะก้าวเท้าเข้าไปในร้านข้าวผัดเหล่าเจียงอย่างควบคุมไม่ได้