บทที่ 330 กินอย่างตะกละตะกลาม

ซาลาเปารสหม้อไฟที่เจียงเทียนส่งมาให้อร่อยมากจริงๆ จูเฉิงกินรวดเดียวสองลูกก็ยังไม่สะใจ เขากินเร็วมาก แทบจะเรียกว่ากินอย่างตะกละตะกลามเลยก็ว่าได้

ตอนอยู่ที่นครหลวงจิงตู เขาหาเงินได้ไม่น้อยเลยทีเดียว เพราะก่อนหน้านี้เขาทำงานในบริษัทยักษ์ใหญ่ด้านเทคโนโลยี แต่บางครั้งเงินพวกนั้นก็หมดไปกับอะไรก็ไม่รู้ ค่าเช่าบ้านคือรายจ่ายหลัก ไหนจะค่าเดินทางไปทำงาน ค่าอาหาร และการเข้าสังคมเป็นครั้งคราว... ส่วนที่เหลือน่ะเหรอ... เฮ้อ!

ทุกวันต้องตื่นแต่เช้ามืดไปเบียดเสียดในรถไฟใต้ดิน เดินทางฝ่าดงตึกสูงระฟ้าที่เย็นชา แต่ละวันมีงานให้ทำไม่รู้จักจบจักสิ้น... ร้านอาหารใต้ตึกบริษัทหัวละหลายร้อยหลายพันหยวน ล้วนเตรียมไว้สำหรับพวกผู้บริหารระดับสูงทั้งนั้น พนักงานเทคนิคธรรมดาๆ อย่างเขา มื้อเที่ยงมักจะจบลงด้วยข้าวกล่องหรืออาหารเดลิเวอรี วันไหนเลิกงานดึกก็อาศัยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป หรือไม่ก็หาอะไรกินรองท้องง่ายๆ ตามแผงลอยข้างทางใต้ตึก กินเสร็จก็ต้องรีบขึ้นไปทำงานต่อ

มีหรือจะได้มากินอย่างสบายใจเฉิบแบบนี้? งานเลี้ยงสังสรรค์ของพวกนายทุนนั้นหรูหราฟู่ฟ่า อาหารมื้อเดียวของพวกเขามีมูลค่าเท่ากับค่าเช่าบ้านทั้งเดือนของเขาเลยทีเดียว ส่วนตัวเขาก็เป็นแค่นอตตัวเล็กๆ ในเครื่องจักรขนาดมหึมาที่ไม่กล้าแม้แต่จะหยุดพัก

ซาลาเปารสหม้อไฟสองลูกตกถึงท้อง ทำเอาจูเฉิงเผ็ดจนเหงื่อซึมหน้าผาก เขาลูบท้องตัวเอง รู้สึกเหมือนยังไม่อิ่มจึงเอ่ยขึ้นมา