บทที่ 329 ตกต่ำ

“ผมจำได้ว่าวุฒิการศึกษาของพี่เทียนก็ไม่ใช่น้อยๆ นี่ครับ ทำไมถึงตกอับไปตั้งแผงขายของได้ล่ะ?”

จูเฉิงประหลาดใจเป็นอย่างมาก คำพูดของเขาไม่ได้หมายความว่าดูถูกอาชีพพ่อค้าหาบเร่แผงลอย แต่เขาแค่คิดไม่ตกว่าเจียงเทียนที่มีทางเลือกดีๆ ตั้งมากมาย ทำไมถึงเลือกไปตั้งแผงขายของต่างหาก

“ตกอับอะไรกัน” ซ่งเฟินเอ่ยตำหนิ “ตั้งแผงขายของแล้วมันทำไมล่ะ น้าจะบอกให้รู้นะเสี่ยวเฉิง ลูกอย่าได้ดูถูกการตั้งแผงขายของเชียว ตอนนี้พี่เทียนของลูกเขาเปิดร้านเป็นของตัวเองแล้ว ยอดขายวันหนึ่งปาเข้าไปตั้งหลายหมื่นหยวนเชียวนะ!”

“ทะ เท่าไหร่นะครับ!” จูเฉิงลุกพรวดขึ้นยืนทันที เอ่ยด้วยความไม่อยากจะเชื่อ “แม่ครับ แม่พูดจริงเหรอ ยอดขายวันละหลายหมื่นหยวนเนี่ยนะ?”

“ก็ใช่น่ะสิ!” ซ่งเฟินตอบ “ตอนที่เขาไปตั้งแผงขายของ วันหนึ่งก็หาเงินได้ตั้งหลายพันหยวนแล้ว พอเปิดร้านกิจการก็ยิ่งรุ่งเรืองเข้าไปใหญ่ แม่เดาว่าอีกไม่นาน เขาก็คงจะเปิดสาขาใหม่แล้วล่ะ”