บทที่ 353 บ้าไปแล้วเหรอ

คนที่มาดูคอนเสิร์ตของเยี่ยเวยเวย ส่วนใหญ่จะเป็นคนหนุ่มสาวอายุยี่สิบต้นๆ พวกเขาเปิดรับสิ่งใหม่ๆ ได้ง่ายมาก มีหลายคนที่รู้จักร้านข้าวผัดเหล่าเจียง เดิมทีตั้งใจว่าพอดูคอนเสิร์ตจบแล้วค่อยไปกิน นึกไม่ถึงเลยว่ายังไม่ทันได้ไปตามหา เถ้าแก่เจียงก็มาปรากฏตัวถึงที่ เมื่อมองออกไป บริเวณหัวมุมถนนทั้งหมดมีคนยืนต่อคิวกันอย่างหนาแน่น เบียดเสียดกันจนมืดฟ้ามัวดิน กะคร่าวๆ น่าจะเกือบแปดสิบคนได้! "แบบนี้ต้องรอถึงชาติไหนเนี่ย ไม่รู้ว่าหลังคอนเสิร์ตเริ่มแล้วจะยังซื้อทันไหม”

“นั่นน่ะสิ ฉันมาเมืองเจียงเฉิงก็เพื่อสองจุดประสงค์หลักนี่แหละ หนึ่งคือดูคอนเสิร์ต สองคือกินข้าวผัดเหล่าเจียง”

“ดูพวกเขากินกันอย่างเอร็ดอร่อยเลยอะ แงแงแง ที่รัก ฉันก็อยากกินบ้าง”

“กิน ต้องกินให้ได้ หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงกับของพะโล้นั่นดูน่ากินสุดๆ ถ้าไม่ได้กิน ฉันคงไม่มีกะจิตกะใจจะดูคอนเสิร์ตแล้ว" บรรดาคนเดินถนนและพ่อค้าแม่ค้าที่ไม่รู้จักร้านข้าวผัดเหล่าเจียงถึงกับงุนงง ซี้ด... มันแปลกๆ อยู่นะ ของที่ควรจะขายดีที่สุดในตอนนี้ ไม่ใช่พวกหมี่กึงย่าง หรือโอเด้งที่ซื้อเดินกินไปตามถนนได้หรอกเหรอ แต่ร้านพิลึกนี่ดันขายหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงกับข้าวผัด แล้วทำไมมันถึงขายดีเป็นเทน้ำเทท่าแบบนี้ล่ะ แต่ก็ต้องยอมรับว่า ของร้านเขามันหอมจริงๆ โดยเฉพาะพ่อค้าแม่ค้าหลายคนที่อยู่แผงข้างๆ ร้านข้าวผัดเหล่าเจียง น้ำลายแทบจะหยดถึงพื้นอยู่แล้ว แทบอยากจะทิ้งแผงของตัวเองเพื่อไปต่อคิวชิมรสชาติด้วยคน ความนิยมของร้านข้าวผัดเหล่าเจียงบนถนนสายนี้ ค่อยๆ พุ่งสูงขึ้นจนแซงหน้าเรื่องคอนเสิร์ตของเยี่ยเวยเวยไปแล้ว ...... "เสี่ยวพั่ง นายเชื่อใจฉันไหม" ที่ท้ายแถว ชายหนุ่มวัยรุ่นเลือดร้อนสองคนกำลังจับจ้องไปที่เจียงเทียน หนึ่งในนั้นเป็นหนุ่มร่างท้วม มองดูเพื่อนรักข้างกายด้วยสายตาเลื่อนลอย "จินจื่อ นายจะทำอะไร" จินจื่อลอบกลืนน้ำลาย "ฉันมีความคิดบ้าๆ อย่างนึง" เสี่ยวพั่งม่านตาหดเกร็ง "บ้าขนาดไหน ฉันบอกไว้ก่อนนะ เรื่องผิดกฎหมายฉันไม่เอาด้วยเด็ดขาด”

“พูดอะไรแบบนั้น" จินจื่อกดเสียงต่ำ "ฉันเพิ่งค้นพบโอกาสทางธุรกิจต่างหาก นายดูสิ คนต่อคิวเยอะขนาดนี้ ถ้ารอเดี๋ยวเราสองคนเหมาซื้อมาให้หมด แล้วเอาไปขายต่อ ไม่คิดว่าจะได้กำไรก้อนโตบ้างเหรอ ไม่แน่ว่าอาจจะได้ค่าตั๋วคอนเสิร์ตของเวยเวยคืนเลยนะ" ทั้งสองคนมาจากเมืองหรงเฉิง ตั้งใจเดินทางมาเมืองเจียงเฉิงเพื่อดูคอนเสิร์ตของเยี่ยเวยเวยโดยเฉพาะ แต่หลังจากเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทาง พอลงจากรถก็ตั้งใจจะหาอะไรกินบนถนนสายนี้ ใครจะไปรู้ว่าจินจื่อดันสังเกตเห็นแผงนี้ที่มีคนต่อคิวเยอะเป็นพิเศษ ก็เลยเกิดความคิดนี้ขึ้นมา เสี่ยวพั่งทำหน้าบอกบุญไม่รับ "โอกาสทางธุรกิจบ้าบออะไรกัน นี่มันตั๋วผีชัดๆ ฉันเคยได้ยินแต่ตั๋วผีคอนเสิร์ต ไม่เคยได้ยินเลยว่ามีตั๋วผีข้าวผัด เลิกคิดไปเถอะ" เสี่ยวพั่งรู้สึกดูแคลน ใครจะยอมจ่ายเงินเพิ่มเพื่อซื้อข้าวผัดล่ะ ในเมื่อต่อคิวซื้อเองก็ได้ไม่ใช่เหรอ ต่อให้มีคนยอมขายต่อ อย่างมากก็บวกเพิ่มแค่ไม่กี่หยวนหรอกน่า ต้องมาเหนื่อยยากตั้งคิวซื้อตั้งนาน ได้กำไรแค่ไม่กี่สิบหยวน มันจะคุ้มไหมล่ะ ได้ยินดังนั้น จินจื่อก็อธิบายอย่างจริงจัง "เชื่องานสิ ฉันสืบมาแล้ว ร้านข้าวผัดเหล่าเจียงนี่ดังในเน็ตมากเลยนะ นายรู้จักสุยเปี้ยนใช่ไหม บล็อกเกอร์สายกินที่มีคนตามหลายล้านในแอปพลิเคชันโต่วอินไง ช่วงก่อนเขาเพิ่งมาทำคลิปรีวิวร้านข้าวผัดเหล่าเจียงที่เมืองเจียงเฉิง แล้วก็ชมเปาะเลยด้วย”