บทที่ 389 ถือว่ากำไรแล้วนะ

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยวัยกลางคนไม่หวั่นไหว โรงเรียนมีกฎของโรงเรียน เขาต้องทำตามหน้าที่ ดังนั้นเขาจึงปฏิเสธอย่างหนักแน่นว่า: “ไม่ได้ครับ! ทางโรงเรียนมีกฎว่า บุคคลที่ไม่ได้เป็นนักศึกษาหรือบุคลากรของโรงเรียนจะเข้าได้ต้องมีการนัดหมายลงทะเบียนก่อน! โดยปกติแล้วไม่เปิดให้บุคคลภายนอกเข้าครับ!”

เจ้าหน้าที่เปลี่ยนสายตาไปทางหลินหว่านชิง น้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อย: “คุณดูเหมือนนักศึกษามากเลยนะ พกบัตรมาด้วยหรือเปล่า?” ต้องบอกเลยว่าการแต่งกายของหลินหว่านชิงวันนี้ดูเหมือนนักศึกษาสาวสวยผู้เต็มไปด้วยกลิ่นอายวัยเยาว์จริงๆ หลินหว่านชิงมีหุ่นที่ดี ต่อให้ไม่แต่งหน้า แต่ผิวพรรณก็ยังคงขาวใสเต่งตึง แววตาดูสดใส เมื่อยืนปะปนกับกลุ่มนักศึกษาแล้วไม่ดูขัดเขินเลยแม้แต่น้อย

หลินหว่านชิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะอธิบายว่า: “พี่คะ ฉันมากับเขา พวกเราเป็นศิษย์เก่าของที่นี่จริงๆ จบไปหลายปีแล้วค่ะ...”

“คุณก็ไม่ใช่เหรอ?! ยิ่งไม่ได้ใหญ่เลย! สองคนนี้ไม่มีใครเป็นนักศึกษาปัจจุบันทั้งนั้น!” เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยยึดมั่นในกฎเกณฑ์อย่างเคร่งครัด

ในขณะที่ทั้งสองฝ่ายกำลังยื้อกัน และเจียงเทียนกำลังนึกเสียดายว่าแผนการหวนคืนสู่วัยเยาว์ที่ตั้งใจไว้กำลังจะพังไม่เป็นท่า ชายชราผมหงอกแต่ดูท่าทางกระฉับกระเฉงผู้หนึ่ง ในชุดเครื่องแบบเดียวกันแต่มีขีดที่บ่ามากกว่า ก็เอามือไพล่หลังเดินทอดน่องออกมาจากป้อมยาม