บทที่ 390 อร่อยจนอยากจะเหาะขึ้นฟ้า!

บรรยากาศที่คุ้นเคยแต่กลับดูแปลกตา เปิดฉากความทรงจำขึ้นอีกครั้ง “ดูศาลาริมน้ำนั่นสิ!” หลินหว่านชิงชี้ไปที่ศาลาหลังเล็กที่ถูกปกคลุมด้วยป่าไผ่ไม่ไกลนัก “ที่รักจำได้ไหมคะ? ฤดูหนาวตอนปีสอง หิมะตกหนักมาก คืนนั้นหลังเลิกเรียนพิเศษ คุณบอกว่าหนาว แล้วก็ลากฉันไปนั่งเล่นในศาลา...”

“แล้วผมก็ทำตัวไม่ดีใส่คุณน่ะสิ!”

เจียงเทียนหัวเราะเบาๆ ในลำคอแล้วลดเสียงลง “หิมะตกหนักขนาดนั้น รอบตัวไม่มีใครเลย ในศาลาก็มืดสนิท ผมรวบรวมความกล้าจะหอมแก้มคุณ ผลปรากฏว่าตื่นเต้นจนฟันไปกระแทกโดนริมฝีปากคุณ! ตอนนั้นในใจคุณคงด่าผมว่าไอ้บื้ออยู่ใช่ไหม?”

“ไม่ใช่แค่ด่าหรอกค่ะ!” หลินหว่านชิงแกล้งทำเป็นค้อนใส่เขาด้วยความหมั่นไส้ แต่ในแววตานั้นกลับเปี่ยมไปด้วยความหวานซึ้ง “ทั้งบื้อทั้งมุทะลุ! แต่ก็นะ... จูบแรกน่ะ จะบื้อไปบ้างก็เป็นเรื่องธรรมดา” น้ำเสียงของเธอค่อยๆ แผ่วลง แฝงไปด้วยความเขินอายที่แสนหวาน

ทั้งสองคนจมดิ่งลงไปในห้วงความทรงจำอันแสนหวาน ก้าวเดินอย่างเบาสบาย ราวกับได้ย้อนกลับไปเป็นคู่รักที่แอบจับมือกันเดินไปตามถนนในมหาวิทยาลัยเมื่อครั้งวันวาน หลินหว่านชิงซบศีรษะลงบนไหล่ของเจียงเทียน ในแววตาของเธอมีแต่ความรักเต็มเปี่ยม โชคดีจริงๆ ที่เป็นเจียงเทียน ดีใจเหลือเกินที่เป็นเจียงเทียน ช่วงหลายปีที่เรียนหนังสือ เธอมีคนตามจีบนับไม่ถ้วน แต่ในสายตาของเธอมีเพียงเจียงเทียนคนเดียวเท่านั้น ผู้ชายที่ดูจะเริ่มความสัมพันธ์ช้าไปหน่อย แต่กลับมีความจริงใจบริสุทธิ์ที่สุด ผ่านพ้นอุปสรรคนานัปการมาได้ ตราบใดที่เจียงเทียนอยู่เคียงข้าง เธอก็มีพลังใจไม่สิ้นสุด ชีวิตของพวกเขาก็ยิ่งดีขึ้นเรื่อยๆ...