บทที่ 404 ยกโต๊ะ!

ไม่นานนัก “ไก่เหรียญทอง” สิบกว่าไม้ที่มีสีแดงสดแวววาวและสีเหลืองทองไหม้กำลังดี ไขมันดูเป็นประกายโปร่งแสง ส่งกลิ่นหอมเย้ายวนจนน่าใจหาย ก็ถูกจัดวางเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบในจานกระเบื้องสีขาว ไม่ต้องมีการตกแต่งใดๆ เพิ่มเติม เพราะตัวมันเองก็เป็นผลงานศิลปะที่โดดเด่นที่สุดอยู่แล้ว

เจียงเทียนหยิบมีดคมกริบขึ้นมา หั่นตัดผ่านลายเนื้อจนได้ชิ้นที่หนาประมาณครึ่งเซนติเมตร “เรียบร้อย” เจียงเทียนวางมีดลงแล้วถอดถุงมือออก ภารกิจเสร็จสิ้นแล้ว เขาเตรียมจะจากไปอย่างผู้ชนะ ศึกครั้งนี้กินเวลาตั้งแต่เช้าจนถึงห้าโมงเย็น

เจียงเทียนเช็ดมือ ถอดผ้ากันเปื้อนและหมวกเชฟออก พยักหน้าให้คนในครัวหลังร้าน เฮ่อตงที่งานยุ่งล้นมือยังอุตส่าห์รีบเข้ามาถามว่า: “เถ้าแก่เจียง จะกลับแล้วหรือครับ?” ไม่รู้ทำไม หากเจียงเทียนยังอยู่ เฮ่อตงจะรู้สึกใจเย็นและมั่นคง แต่พอรู้ว่าเจียงเทียนกำลังจะกลับ ใจเขากลับเต้นรัวเหมือนขาดความปลอดภัยอย่างไรอย่างนั้น...

เจียงเทียนยิ้ม: “ใช่ครับ ลูกยังรออยู่ที่บ้าน! ผมไม่เห็นคุณเซียว รบกวนคุณช่วยฝากบอกเขาด้วยนะครับว่า ขอบคุณมากสำหรับการต้อนรับในช่วงสองวันที่ผ่านมานี้!” เจียงเทียนมองหาเซียวฮ่าวหรานไม่เจอ คาดว่าคงกำลังต้อนรับแขกวีไอพีระดับผู้เชี่ยวชาญด้านอาหารที่เปี่ยมไปด้วยเกียรติคนนั้นอยู่ หลังจากบอกลาทุกคน เจียงเทียนก็ส่งข้อความบอกหลินหว่านชิงให้ลงมา ส่วนคนขับรถที่รออยู่หน้าประตูก็ขนสัมภาระของเจียงเทียนขึ้นรถเรียบร้อยแล้ว นอกจากนี้ ยังมีของฝากขึ้นชื่อจากเมืองหนานเฉิงอีกสองกล่องใหญ่

“เถ้าแก่เจียง เตรียมทุกอย่างพร้อมแล้วครับ”