บทที่ 408 พบฉันเหรอ?

ถ้าร่วนเหยาจงยังไม่พอใจอีก เจียงเทียนคงต้องตั้งคำถามแล้วว่าประสาทสัมผัสในการรับรสของร่วนเหยาจงนั้นบกพร่องไปแล้วหรือเปล่า? “ท่านผู้ใหญ่ต้องการพบคุณ”

“พบฉันเหรอ?”

“ช่วยไม่ได้ครับ เพราะอาหารของคุณกับของเฮ่อตงนั้นราวกับอยู่คนละโลก ท่านผู้ใหญ่ลิ้นทองคำมาก รสชาติมันต่างกันชัดเจน ท่านเลยยืนกรานว่าจะพบตัวเชฟที่ทำเมนูที่ถูกปากท่าน”

เจียงเทียนเหลือบมองเฮ่อตงที่ยืนอยู่ข้างๆ ซึ่งทำสีหน้าไม่ถูก เขารู้ว่าเฮ่อตงคงรู้สึกอับอายไม่น้อย เจียงเทียนดึงตัวเซียวฮ่าวหรานเดินออกไปนอกประตู “ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? เล่าให้ฉันฟังละเอียดๆ สิ” เซียวฮ่าวหรานถอนหายใจแล้วเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้ฟังอย่างช้าๆ เมื่อเจียงเทียนฟังจบ ก็ขมวดคิ้วแน่น

“ท่านผู้ใหญ่ท่านนี้ทุ่มไม่อั้นจริงๆ!” ถึงขั้นจ่ายเงินหนึ่งล้านให้เซียวฮ่าวหรานทันทีเนี่ยนะ?! เซียวฮ่าวหรานส่ายหน้า: “เถ้าแก่เจียง อย่าเพิ่งเข้าใจผิดนะครับ ผมไม่ได้ให้คุณมาพบเขาเพราะเงินล้านนี้ ผมไม่ใช่คนขายเพื่อนกินหรอกครับ” เจียงเทียนพยักหน้า: “เข้าใจครับ ไม่ได้คิดแบบนั้นหรอก”